جیکوب الوردی تا زمانی که فیلم جان کاساوتیس را دید فکر می کرد دچار یک فروپاشی ذهنی شده است: " باعث شد احساس کنم خیلی کمتر دیوانه و تنها هستم"

ژاکوب الوردی فکر می کرد که دارد دیوانه می شود تا اینکه فیلم کلاسیک جان کاساوتیس را دید.

ثابت شد که الوردی آن فیلم را - شب افتتاحیه 1977 با بازی گنا رولندز به عنوان بازیگر مشهوری که در آستانه شکست در آستانه شکستگی قرار می گیرد - برای نمایش جمعه انتخاب کرد، که اولین رویداد ابتکاری ماه گذشته در جشنواره فیلم Cartice در ونزوئلا بود. این خانه مجلل ابتکار عملی را برای ارج نهادن به روح سینما و در عین حال ادای احترام به هنرمندانی که آثاری را در صفحه نمایش بزرگ می سازند، ایجاد کرد.

الوردی، سفیر کارتیه، نه تنها فیلم را انتخاب کرد، بلکه در کنار فیلمساز برنده اسکار شان بیکر و مدیر برنامه، کیم گوردون، 30 دقیقه درباره آن بحث کرد.

الوردی نیز مانند شخصیت رولندز، میرتل گوردون، فکر می‌کرد که او نیز «به نوعی فروپاشی ذهنی دارد». اما وقتی دید که خط داستان چگونه پیش می رود، توانست نفسش را بیرون بیاورد. رولندز در کنار کاساوتیس، بن گاززارا، جوآن بلوندل، پل استوارت، زهرا لمپرت و دیگران به ایفای نقش می پردازد.

فرانکنشتین، ستاره نامزد اسکار، توضیح داد: "این فیلم به من نشان داد که آنچه در واقع اتفاق می‌افتد، امیدوارم فرآیند هنری، فرآیند خلق یک شخصیت باشد. شما نمی‌توانید فقط خطوط را یاد بگیرید و خطوط را بگویید. همه چیزهایی را که در درونم اتفاق می‌افتاد را به من نشان داد که فکر می‌کردم به نوعی بدن و ذهن من در حال شکستن [اما] در واقع بخشی از روند بازیگری بود."

الوردی فاش کرد که هفته گذشته شب افتتاحیه را برای آماده شدن برای رویداد امروز تماشا کرده است و افکار مشابهی با اولین ساعت تماشایش داشته است، به ویژه به این دلیل که به زودی فیلم جدید دیگری را شروع می کند که او را به فکر فرو می برد. (اگرچه او نامی از پروژه نبرد، اما قرار است در کنار اسکارلت جوهانسون، جود لاو، الا پورنل و کالب لندری جونز، فیلمبرداری فیلم Ari Aster's Scapegoat را آغاز کند.)

"الان برای ساخت یک فیلم آماده می‌شوم و به نوعی خودم را روی زمین می‌اندازم و به این فکر می‌کنم که آیا باید مقدار زیادی ودکا بنوشم؟ یا باید یک پنجره را بشکنم؟ برای رسیدن به این نقطه چه باید بکنم؟" او با صدای بلند تعجب کرد. و من اکنون پس از ساختن بیش از 10 فیلم یا چیزی شبیه به آن، دوباره فیلم را تماشا می‌کنم، دوباره من را به فرآیند خلاقیت و معنای آن دعوت کرد. شما می‌توانید به دنبال شخصیتی باشید و ندانید که در جستجوی آن هستید. این اتفاق در انگشتان پا، زانوها و سینه‌تان شروع می‌شود.

و به همین دلیل است که من این فیلم را انتخاب کردم زیرا همیشه باعث می شود کمتر احساس دیوانگی کنم و بیشتر انگار بخشی از یک روند فیلمسازی هستم که برای مدت طولانی در حال انجام است."

گوردون، فیلمنامه‌نویسی که به خاطر کار در Nightmare Alley به کارگردانی شریک زندگی‌اش گیلرمو دل تورو شناخته می‌شود، سپس از الوردی پرسید که آیا این به این دلیل است که او بسیار جذب اجرای رولندز شده است. او هست و بود. "آره. منظورم چند باری است که می‌خواهم خودم را روی زمین بیاندازم و گریه کنم و جیغ بزنم و به کارگردان بگویم برو خودشون رو لعنت کن و فقط بنوشند و بنوشند و بنوشند. این باعث می‌شود که من به عنوان یک بازیگر خیلی کمتر احساس تنهایی کنم."

ژاکوب الوردی در طی مراسمی که توسط سینما کارتیه ارائه شد، توضیح داد: "من احتمالا در جوانی سه فیلم ساخته بودم که فکر می کردم خیلی بد هستند، و امید و آرزو داشتم که یک بازیگر صحنه فوق العاده و وحشی باشم. بنابراین در آن زمان اصلا خودم را دوست نداشتم." pic.twitter.com/eNpowE9jkU.

با این اوصاف، الوردی وقتی گفت که نمی‌داند چگونه رولندز هر یک از صحنه‌های او را روی پرده بزرگ نمایش می‌دهد، خنده‌ای برانگیخت، به‌ویژه صحنه‌هایی که او واقعا خودش را به اطراف پرت می‌کرد و تحت تأثیر بازی می‌کرد. من نمی‌دانم چگونه این کار را می‌کنی و شبیه ژامبون نمی‌شوی، زیرا هر کاری که او انجام می‌دهد بسیار بزرگ و گویا است، اما همه چیز کاملا در حقیقت درون او وجود دارد. من آن صحنه را بارها تماشا کرده‌ام. می‌توانی در دایره‌ای بچرخند تا زمانی که سرگیجه داری، می‌توانی مست شوی، می‌توانی انواع کارها را انجام دهی، اما من نمی‌دانم او چگونه این کار را می‌کند.

من نمی دانم او چگونه کاری انجام می دهد. او یک نابغه است.»

بیکر سپس روی فیلم‌شناسی کاساوتیس و اینکه چقدر از کل آثارش الهام گرفته است، پرداخت.

او توضیح داد: "به عنوان یک فیلمساز مستقل اغلب از شما می پرسند "کاساوتیس مورد علاقه شما چیست؟" و این واقعا به روز بستگی دارد زیرا اولا همه آنها شاهکار هستند. آنها با مسائل و کشمکش های بسیار شخصی و جهانی که همه ما از سر می گذرانیم سر و کار دارند. بنابراین واقعا بستگی به این دارد که در کجای زندگی خود قرار دارید." "این جایی است که من در زندگی‌ام هستم و به این ترتیب به سمت یک عنوان خاص گرایش پیدا می‌کنم. در آن زمان گفتم شوهران، زیرا فکر می‌کنم این فیلم پسر من بود. سپس وقتی شروع به کاوش در سینمای ژانر کردم، بیشتر به سمت "کشتن یک کتاب‌فروش چینی" کشیده شدم.

او گفت که بعدا، زمانی که او شروع به کار بیشتر با بازیگران کرد و هنر خود را به عنوان یک فیلمساز تقویت کرد، سپس بیشتر به سمت یک زن تحت تأثیر و شب افتتاحیه گرایش پیدا کرد. من می توانم برای همیشه درباره او ادامه دهم. او اساسا پدرخوانده سینمای مستقل ایالات متحده است و فکر می کنم واقعا از بسیاری جهات به ما نشان داده است که چگونه این کار را انجام دهیم."

مورگان گفتگو را با پرسیدن از الوردی و بیکر به پایان رساند که آیا از خطرات زیادی که کاساوتیس در طول زندگی حرفه‌ای خود متحمل شده بود الهام می‌گیرند.

نویسنده آنورا ابتدا در پاسخ گفت: "من فکر می کنم همه هنرمندان باید ریسک کنند." "بدیهی است که او در تمام دوران حرفه‌ای‌اش این کار را انجام داده است، که ممکن است در لحظه آسیب ببیند. او همیشه جلوتر از زمان خود بود، اما این یک چیز بسیار مهم را نیز ثابت می‌کند - این که کرم بالا می‌آید. ما 50 سال بعد اینجا هستیم که درباره این فیلم صحبت می‌کنیم و این فیلم را جشن می‌گیریم؟ این ثابت می‌کند که ریسک کردن، وفادار ماندن به خود، سازش نکردن، و ایجاد هنری غیر ایمن ارزش آن را دارد."

سخنان بیکر باعث تشویق مشتاقانه شد.

"[کاساوتس] چیزی شبیه این گفت: "دوست دارم بخشی از سیستم استودیو باشم و کرایه‌ام پرداخت شود و خانواده‌ام خوب باشند، اما نمی‌توانم این کار را انجام دهم. دوست دارم، اما نمی‌توانم این کار را انجام دهم." و این چیز مورد علاقه من در مورد این فیلم‌ها است. هیچ داستان دیگری وجود نداشت که او بتواند بگوید. این باعث شد که او خیلی وحشی و عصبانی شود، یا فیلمی که نمی‌توانست خشمگین یا عصبانی شود. بسته شدن در حال حاضر در فیلم‌ها، ما به چیزهای زیادی نیاز داریم.

چیزی که نمی‌توانید انکار کنید، کاری که باید انجام دهید، مهم نیست که شما را شکسته، گرسنه، خسته، بیکار کند، باید آن فیلمی را بسازید که باید بسازید. و این دقیقا همان کاری است که ما انجام می دهیم.»