جی کی رولینگ و سالی رونی یک انگیزه آزاردهنده به اشتراک می گذارند

در اینجا ما دوباره از افرادی که برای سرگرمی ما پول می دهیم می خواهیم که فقط گاهی اوقات ما را سرگرم کنند.

و برای یک بار هم که شده، ما در مورد آزادی فلسطین صحبت نمی کنیم. J.K. رولینگ مقاله دیگری در مورد جنسیت و جنسیت منتشر کرده است و به بحثی که شش سال است برمی‌گردد، بازمی‌گردد. این رمان‌نویس دیگری به نام سالی رونی را به یاد می‌آورد، که فعالیت‌هایش در مورد فلسطین تقریبا به اندازه داستان‌های او برجسته شده است.

این دو رمان‌نویس قلمرو سیاسی بسیار متفاوتی را اشغال می‌کنند، با این حال هر دو به مبارزان برجسته‌ای تبدیل شده‌اند که هویت‌های عمومی آنها به طور فزاینده‌ای از اهدافشان جدا نمی‌شود.

موقعیت مشترک آنها باعث می شود که عموم مردم بپرسند که آیا داشتن یک مخاطب عظیم باعث ایجاد مسئولیت برای صحبت می شود یا صرفا فرصتی برای شنیده شدن. و اینکه آیا ممکن است گاهی اوقات یک محدودیت ادبی لازم باشد.

در 21 اکتبر، رولینگ به روز رسانی مقاله جنجالی 2020 خود در مورد جنسیت و جنسیت را منتشر کرد و توضیح داد که اعتقادات او دست نخورده باقی می ماند در حالی که مشارکت او گسترش یافته است.

او نوشت: «دیدگاه‌های من تغییر نکرده است.

در عمل، رولینگ Beira's Place را تأسیس کرده است، یک سرویس حمایت از تجاوز جنسی فقط زنان در ادینبورگ، و صندوقی برای حمایت از چالش‌های قانونی در مورد حقوق زنان.

آخرین مقاله او استدلال می کند که کنشگری تراجنسیتی نفوذ نهادی بیش از حدی به دست آورده است، به ویژه به بهای هزینه زنان طبقه کارگر که به دنبال فضاهای تک جنسیتی هستند.

او نوشت: "فعالیت ترانس قرن بیست و یکم دقیقا معکوس آن جنبش ها است. این جنبش تا هسته خود نخبه گرایانه است."

رولینگ همچنین صراحتا تبعیض علیه افراد تراجنسیتی در مسکن و اشتغال را رد می کند، در حالی که معتقد است جنسیت بیولوژیکی باید تعیین کننده دسترسی به فضاهای خاص باشد.

موقعیت او دارای حوزه انتخابیه قابل توجهی است. در این میان مخالفان او توصیف او از زنان تراجنسیتی را طردکننده و مضر می دانند.

با این حال، این مقاله سؤال دیگری را مطرح می کند. رولینگ با توضیح دوباره عقایدی که به مدت شش سال به طور گسترده بیان کرده است، چه کاری انجام می دهد؟ حتی فداکارترین خواننده ممکن است به طور منطقی از خود بپرسد که آیا دنباله آن ضروری است یا خیر.

فعالیت های خیریه و حقوقی او اهداف قابل اندازه گیری دارد. مقاله دیگری در خطر تبدیل شدن به دور دیگری از بحث آشنا، با کاهش چشم انداز متقاعدسازی است.

فعالیت رونی یک مشکل تجاری فوری تری ایجاد کرده است.

ناشر او، فابر، در ماه اکتبر اعلام کرد که عرضه کتاب‌های او را در بریتانیا متوقف می‌کند و دلیل آن نگرانی‌های قانونی در مورد قصد اعلام‌شده او برای حمایت مالی از اقدام فلسطین است.

دولت بریتانیا در سال 2025 این سازمان را تحت قوانین تروریسم ممنوع کرد. رونی به دفاع از این گروه ادامه داده است و در معرض خطر قانونی بالقوه برای پرداخت های مرتبط با فروش کتاب های بریتانیایی خود قرار داده است.

او در بیانیه ای که توسط The Bookseller گزارش شده است، گفت: «من کاملا آماده پذیرش عواقب آن هستم.

موضع او مورد حمایت مبارزان آزادی مدنی قرار گرفته است که محدودیت ها را پاسخی بیش از حد به مخالفت های سیاسی می دانند. دولت معتقد است که اقدام فلسطین مستلزم نامگذاری آن است.

برخلاف رولینگ، رونی با محدودیت فوری در توزیع آثارش مواجه است، اگرچه نسخه های موجود همچنان در دسترس هستند.

اگرچه موضع آنها متفاوت است، مقایسه این دو نویسنده آسان است. تمایل رونی به پذیرش عواقب حرفه‌ای شواهدی مبنی بر تعهد ارائه می‌دهد و حمایت مالی رولینگ برای دعوا به طور مشابه فراتر از اظهار نظر عمومی است. هر دو از ابراز عقیده به صرف منابع برای آنها حرکت کرده اند.

اگرچه بسیاری ممکن است بپرسند که چرا موفقیت ادبی باید کسی را از مشارکت سیاسی محروم کند، دیگران ممکن است توجه داشته باشند که یک پلتفرم به جای تخصص، دیده شدن را به شما می‌دهد و مطمئنا هیچ حکمی دموکراتیک ندارد.

همانطور که جیمز هتفیلد از متالیکا پیشنهاد کرده است، موردی وجود دارد که هنرمندان به جای سخنرانی در مورد سیاست به مخاطبان، بر هنر خود تمرکز کنند. یک رمان یا یک کنسرت می تواند به اندازه کافی کمکی به تمدن بدون مانیفست همراه باشد.

با این حال، نویسندگان ادعای قوی تری برای مشارکت سیاسی دارند، زیرا حرفه آنها به مشاهده جامعه، زیر سوال بردن فرضیات و بیان ایده ها بستگی دارد. اما استعداد ادبی به طور خودکار تخصص سیاسی را اعطا نمی کند و خوانندگان، ممکن است به همه یادآوری کنیم، رای دهندگان نیستند.

رولینگ و رونی هر دو حق دارند که حتما صحبت کنند، اما شاید باید از خود بپرسند که مداخلات مکرر زمانی که موضع آنها کاملا مشخص باشد (که هستند) چه کاری انجام می دهند. و چرا بقیه ما، از جمله رسانه ها، مدام به آنها پاداش می دهیم.

شاید طنز بزرگتر از آن ما باشد. ما از نویسندگان مشهور می خواهیم که از تلقی هر محکومیت به عنوان یک فرصت انتشار خودداری کنند، سپس مشتاقانه آخرین قسمت را مصرف کنند. رولینگ و رونی هر کدام مخاطبانی برای استدلال‌های سیاسی خود پیدا کرده‌اند، و ما همچنان تشویق‌ها، خشم و ستون‌ها را ارائه می‌کنیم. یکی مشکوک است که فصل بعدی در حال نوشتن است. بدتر از آن، تقریبا مطمئنا آن را خواهیم خواند.