حادثه Flydubai بحث بر سر دستگاه های ضبط ویدئویی کابین خلبان را تجدید کرد

در جریان حادثه فلای دبی، هواپیمای بوئینگ 737 که از دبی به تل آویو در حرکت بود، در کمتر از 30 ثانیه بیش از 4267 متر سقوط کرد.

یک حادثه دلخراش مربوط به خلبانی که همکار خود را در حین پرواز با هواپیمای فلای دبی با چاقو زخمی کرد، بحث دهه‌ها را در مورد اینکه آیا هواپیماهای تجاری باید به تجهیزات ضبط ویدیو مجهز شوند، احیا می‌کند.

در شرایطی که درگیری‌های کابین خلبان یا اقدامات خلبان بخشی از تحقیقات تصادف است، ویدیوی کابین خلبان واضح‌ترین تصویر را از آنچه اتفاق افتاده است ارائه می‌کند.

هواپیماهای تجاری باید مجهز به دستگاه‌های ضبط صوت و داده باشند که صدای خلبانان و حرکت تقریبا تمام کلیدها و کنترل‌ها را ضبط می‌کند، اما برای ضبط‌کننده‌های تصویر، دستور مشابهی وجود ندارد.

به گفته بنجامین بنجاهو، نخست وزیر اسرائیل، در جریان حادثه فلای دبی، بوئینگ 737 که از دبی به تل آویو در حرکت بود، در کمتر از 30 ثانیه بیش از 4267 متر سقوط کرد و تنها از فاجعه جلوگیری کرد زیرا مسافران و اعضای خدمه برای توقف مهاجم و تثبیت هواپیما به کابین حمله کردند.

تصاویر این وقایع احتمالا برای بازرسانی که سعی می‌کردند چگونگی وقوع حادثه را بررسی کنند بسیار ارزشمند بود. در واقع، علیرغم مخالفت اتحادیه خلبانان که نگرانی‌هایی را در مورد حفظ حریم خصوصی و سوء استفاده احتمالی از این داده‌ها برانگیخته است، نهادهای تحقیقی، مانند هیئت ملی ایمنی حمل‌ونقل ایالات متحده، برای الزام هواپیماهای تجاری به ضبط‌کننده‌های ویدئویی کابین خلبان به عنوان پشتوانه برای سایر دستگاه‌ها، فشار آورده‌اند.

هیئتی از کارشناسان اداره هوانوردی فدرال ایالات متحده و صنعت هوانوردی در آگوست 2025 توصیه کردند که FAA دستوری برای ضبط ویدئوهای کابین خلبان در هواپیماهای تجاری اتخاذ نکند. در بیانیه ای در 30 سپتامبر، آژانس گفت که هنوز در حال بررسی این توصیه ها است.

در سال 2025، پس از سقوط هواپیمای بوئینگ 787 دریم لاینر ایر ایندیا که منجر به کشته شدن 260 نفر و زخمی شدن ده ها نفر دیگر شد، بحث دوباره مطرح شد.

بر اساس گزارش اولیه سانحه، سوئیچ های کنترل سوخت موتور قبل از برخورد هواپیما با زمین از حالت "ران" به "قطع" منتقل شدند و یکی از خلبانان از دیگری پرسید که چرا آنها را جابجا کرده است، اما خلبان این کار را رد کرد.

بلومبرگ در ژانویه گزارش داد که بازرسان سانحه در هند به طور فزاینده ای به دنبال اقدام عمدی خلبانی به عنوان علت احتمالی سقوط هستند که بسیاری از کارشناسان ایمنی مدت ها به آن مشکوک بودند. اما دستگاه‌های ضبط ویدئو می‌توانستند تصویر واضح‌تری از آنچه اتفاق افتاده ارائه دهند.

سقوط هواپیمایی مصر در سال 1999 یکی از حوادثی بود که باعث شد NTSB دستور ضبط تصویر کابین خلبان را دنبال کند. پرواز 990 پس از ورود ناگهانی هواپیما به اقیانوس اطلس در سواحل ماساچوست سقوط کرد و همه 217 سرنشین آن کشته شدند.

پس از اینکه افسر اول شروع به تکرار یک عبارت عربی کرد که ترجمه آن به «من به خدا توکل می‌کنم»، ضبط‌کننده‌های صدا و داده‌های هواپیما نشان می‌داد که اتصال خودکار خلبان قطع شده است، اهرم‌های رانش به حالت بیکار رفته و سوئیچ‌های سوخت هر دو موتور به حالت «قطع» حرکت کرده‌اند.

علی‌رغم ارزش بالقوه ضبط‌کننده‌های ویدئویی کابین خلبان، اتحادیه‌های خلبانان و برخی کارشناسان صنعت همچنان نگران خطرات آن، از جمله احتمال سوءاستفاده هستند.

پیش از این در سال 2026، از هوش مصنوعی برای بازسازی صدای کابین خلبان بر اساس تجزیه و تحلیل طیف‌نگاری منتشر شده توسط NTSB به عنوان بخشی از تحقیقات آن در مورد سقوط هواپیمای United Parcel Service Inc. MD-11 در نوامبر 2025 در لوئیزویل، کنتاکی استفاده شد. آژانس به طور موقت دسترسی عمومی به سیستم پرونده تحقیقاتی خود را برای حذف پرونده ها بسته است.

آژانس در آن زمان در بیانیه‌ای گفت: «NTSB ضبط‌های صوتی کابین خلبان را منتشر نمی‌کند».

"قانون فدرال به دلیل ماهیت بسیار حساس ارتباطات کلامی در داخل کابین خلبان، چنین انتشار عمومی را ممنوع می کند. NTSB این محدودیت های حریم خصوصی را جدی می گیرد." بلومبرگ