حالا چقدر باید از همکاری با اینتل آلمان بترسیم؟

دستگیری آگوست هانینگ، هشتاد ساله، رئیس سابق سرویس اطلاعات فدرال آلمان، موجی شوک در سراسر آلمان و بدون شک در میان تمامی سازمان های اطلاعاتی که در دوران تصدی وی با این سرویس همکاری می کردند، ایجاد کرده است. دادستان‌های آلمانی هانینگ را به جاسوسی و خیانت متهم می‌کنند – به‌ویژه اینکه او «ارزیابی‌های وضعیت بسیار حساس، مطالب طبقه‌بندی‌شده از آژانس‌های شریک خارجی و گزارش‌ها...

مقالاتی در مورد برنامه هسته ای ایران و ارتش روسیه. تاکنون، مقامات فاش نکرده اند که او این مطالب را به چه کسی منتقل کرده است. همچنین یک مقام رسمی به نام "مانفرد دی" که رئیس دفتر هانینگ بود، دستگیر شد. زمانی که هانینگ خدمت را ترک کرد، مانفرد دی به مدت شانزده سال در آژانس باقی ماند تا اینکه در اوایل سال جاری آژانس را ترک کرد. دادستان های آلمان ادعا می کنند که در بیشتر آن سال ها، او حدود 2000 سند حاوی مطالب حساس و طبقه بندی شده را در اختیار هانینگ قرار داده و به خاطر تلاش هایش پاداش دریافت کرده است. رسوایی های جاسوسی آلمان چیز جدیدی نیست.

در طول جنگ سرد، استاسی آلمان شرقی و همچنین KGB شوروی حتی در بالاترین سطوح آن به دولت آلمان غربی نفوذ کردند. صدراعظم آلمان غربی، ویلی برانت، قهرمان مقاومت ضد نازی، پس از دستگیری دستیار نزدیکش، گونتر گیوم، در آوریل 1974 به دلیل نقش مامور استاسی، مجبور به استعفا شد. بار دیگر در سال 1990، کلاوس کورون، یک مقام ارشد ضد جاسوسی آلمان، به عنوان جاسوس استاسی محکوم شد. جای تعجب نیست که روابط اطلاعاتی آلمان و آمریکا، که هرگز واقعا راحت نبود، دائما مملو از سوء ظن متقابل بوده است.

به خصوص مورد نگران کننده ای بود که در مورد دارایی اطلاعاتی آلمانی با نام مستعار "Curveball" در جریان عملیات آزادی عراق بود. در سال 2002، هانینگ آنچه را که مدعی بود شواهد «موثق و قانع‌کننده» منبع خود مبنی بر داشتن سلاح‌های شیمیایی و بیولوژیکی توسط عراقی‌ها ارائه کرد. در نهایت اطلاعات نادرست ثابت شد. بیست و یک سال بعد، در سال 2023، یک افسر ارشد اطلاعاتی که فقط به عنوان "کارستن ال" شناخته می شد، متهم به انتقال اسرار دولتی به روسیه شد.

دادستان ها ادعا کردند که او برای به اشتراک گذاشتن اطلاعات در مورد جنگ اوکراین و گروه منقرض شده واگنر پول دریافت کرده است. قابل توجه است که رهبری آگوست هانینگ در سرویس اطلاعات فدرال تقریبا دقیقا با دوره تصدی گرهارد شرودر صدراعظم آلمان در سال‌های 1998-2005 همپوشانی داشت. شرودر صریحا با جنگ عراق مخالفت کرد و از حمایت مالی یا پرسنلی برای تلاش آمریکا خودداری کرد.

در همان زمان او رابطه گرمی با ولادیمیر پوتین داشت. در سال 2004، او را «دموکرات بی عیب و نقص» خواند. شرودر پس از ترک دولت آلمان، روابط نزدیکی با روسیه داشت. او در هیئت مدیره پروژه خط لوله نورد استریم که شرکت انرژی روسیه گازپروم اکثریت سهام آن را در اختیار داشت، خدمت کرد. او همچنین در هیئت مدیره Rosneft، تولیدکننده و پالایشگاه نفت روسیه، خدمت کرد. در اوایل سال جاری، پوتین پیشنهاد کرد که شرودر نماینده اتحادیه اروپا در مذاکرات احتمالی با روسیه باشد.

شاید تعجب آور نباشد که با توجه به روابط شخصی مداوم شرودر با پوتین، اتحادیه اروپا این ایده را رد کرد. هفته گذشته، در زمانی که پوتین حملات خود را به زیرساخت های اوکراین تشدید می کرد و غرب در فکر اقدامات بیشتر علیه مسکو بود، شرودر به هیئت نظارت سوپرمارکت های زنجیره ای روسی هایپرگلوبوس پیوست.

شرودر با انعکاس دیدگاه بسیار متفاوت خود از تجاوز روسیه، گفته است که «در این دوران بحرانی است که این روابط از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است: آنها به ما اجازه می‌دهند همدیگر را بشنویم و به دنبال راه‌هایی باشیم.» اینکه صدراعظم شرودر و رهبری هانینگ در سرویس اطلاعاتی با هم مرتبط بودند، نشانه ای از ارتباط شرودر با خیانت ادعایی هانینگ نیست. علاوه بر این، هنوز مشخص نیست که هانینگ مطالب حساس را به کدام کشور درز کرده است. حدس و گمان در ابتدا بر آذربایجان متمرکز بود، نه روسیه.

باکو به نوبه خود رسما این اتهام را رد کرده است. از سوی دیگر، ممکن است هانینگ معتقد بود که می‌تواند از فضایی که در صدارت شرودر وجود داشت بدون اطلاع شرودر استفاده کند. دستگیری هانینگ قطعا تردیدهای آمریکا و سازمان های اطلاعاتی متحدانش را در مورد همکاری با اطلاعات آلمان تقویت می کند. به عنوان مثال، طبق گزارش‌ها، سرویس‌های اطلاعاتی بریتانیا در حال بررسی تمام اطلاعات حساسی هستند که با متحدانشان در دوره‌ای که هانینگ و رئیس ستاد او فعال بودند به اشتراک گذاشته بودند.

با این وجود، علی‌رغم نگرانی‌های مشروع درباره اطلاعاتی که هانینگ به طور غیرقانونی به یک یا چند ایالت هنوز نامشخص داده است، آژانس‌های غربی نباید آلمان را از هرگونه همکاری اطلاعاتی منع کنند. ذینفع واقعی چنین اقدامی روسیه پوتین و سایر کشورهای متخاصم با غرب خواهد بود. در عوض، سازمان‌های اطلاعاتی باید هنگام تعامل با اطلاعات آلمان، موضعی محتاطانه اتخاذ کنند. به جای فشار برای وقفه کامل، آنها عاقلانه خواهند بود که اصل علامت تجاری پرزیدنت رونالد ریگان را در رابطه با اتحاد جماهیر شوروی اتخاذ کنند: «اعتماد کن، اما تأیید کن». داو اس.

زاخیم مشاور ارشد مرکز مطالعات استراتژیک و بین المللی و نایب رئیس هیئت مدیره موسسه تحقیقات سیاست خارجی است. او از سال 2001 تا 2004 معاون وزیر دفاع (حسابرسی) و افسر ارشد مالی وزارت دفاع و از سال 1985 تا 1987 معاون وزیر دفاع بود.