حتی بررسی Realities G2: عینک هوشمند، کنترل های احمقانه

سال گذشته، من G1 را از Even Realities مرور کردم و عمیقا تحت تأثیر آنچه دیدم آمدم. در واقع، من می‌توانم بگویم که آنها عینک هوشمندی هستند که باید شکست بخورند. پس از اینکه دیدم همکارم سام رادرفورد هنگام آزمایش یک نسخه بتا اولیه مشکلی با واحد نسل دوم دارد، شگفت زده شدم. از این گذشته، اغلب پلتفرم سخت‌افزاری به عقب بر نمی‌گردد، مخصوصا زمانی که مجموعه‌ای از اصول اساسی را ایجاد کند. اما به نظر می رسد که در تلاش برای گسترش قابلیت استفاده از عینک، Even Realities عقب نشینی کرده است.

چیزهای زیادی از نسل اول تغییر کرده است. G2s کمی سبک‌تر هستند و منشورهای موجبر کمی بلندتر هستند و وضوح آن افزایش می‌یابد (640 x 350، از 640 x 200). این منشورها میدان دید وسیع تری دارند (27.5 درجه از 25)، نرخ تازه سازی بسیار سریع تر (60 هرتز، از 20 هرتز) و اوج روشنایی بالاتر (1200 نیت از 1000 نیت). باتری در اینجا نیز بزرگتر است و چهار میکروفون وجود دارد که از دو میکروفون اصلی بیشتر است.

G1s قوی‌ترین دستگاه‌ها نبودند، با رتبه‌بندی آب آن‌ها در باران خفیف زنده می‌مانند، اما عادت نکنید، بسیار خوب. بنابراین یاد گرفتن G2s دارای استاندارد IP65 برای ورود گرد و غبار و آب است.

اکنون پدهای لمسی روی دستگاه وجود دارد که روی نوک معبد قرار دارند، که منطقی است و منطقی نیست. از منظر مهندسی، قرار دادن سطوح پشت گوش به تعادل وزن کمک می کند و تضمین می کند که بازوها بیش از حد درشت نشوند. از جنبه منفی، کنترل مشخصات خود از چنین موقعیتی باعث می شود که احساس کنید بسیار احمقانه هستید، ناگفته نماند که پیامدهایی برای کسانی که شاید بهترین حس عمقی را ندارند وجود دارد. که ما را به حلقه هوشمند این شرکت می رساند.

R1 دارای گواهی IP68 است، عمر باتری چهار روزه دارد و همچنین فعالیت، گام‌ها، ضربان قلب، HRV، SpO2، دمای بدن و مدت زمان خواب شما را ردیابی می‌کند. همه این آمارها به G2 منتقل می‌شوند و شما را قادر می‌سازند تا مراقب "سیگنال‌های سلامتی" خود از خط چشم خود باشید. همچنین یک امتیاز بهره وری دریافت خواهید کرد که برای سهولت استفاده، همه این آمارها را در یک رقم واحد جمع می کند.

نکته استفاده از یک عینک هوشمند روی یک گوشی هوشمند یا حتی یک ساعت هوشمند، این است که هم تمرکز خود را بر روی دنیای واقعی حفظ کنید و هم دستان خود را آزاد کنید. اما هر چه ویژگی‌های بیشتری را روی یک چهره قرار دهید، طرح کنترل پیچیده‌تر می‌شود و این یک مشکل است. حلقه از نظر تئوری بسیار منطقی است، زیرا به شما امکان می‌دهد به روشی کارآمد و بدون مزاحمت در منوها پیمایش کنید و ضربه بزنید. شما می توانید روی دنیای اطراف خود متمرکز بمانید و کم و بیش قادر به استفاده آزادانه از دستان خود هستید - در تئوری.

متأسفانه در تجربه من، استفاده از حلقه برای کنترل عینک در دنیای واقعی به خوبی کار نمی کند. سطوح باریک پد لمسی مانند حلقه، اگر خوش شانس باشید، می توانند چهار چیز را شناسایی کنند: کشیدن انگشت به بالا، کشیدن انگشت به پایین، ضربه زدن و فشار دادن. این یک طرح کنترلی است که فقط کمی پیچیده تر از آن چیزی است که در یک جفت ایرپاد می بینید، اما انتظار می رود همه چیز را در اینجا انجام دهید. و من دریافته ام که این فرآیند بسیار سخت تر از آن چیزی است که دوست داشتم یا انتظار داشتم.

وقتی می‌خواهید منوی اصلی را باز کنید، از شما خواسته می‌شود که روی حلقه یا صفحه لمسی ضربه بزنید و طولانی مدت فشار دهید، اما فشار طولانی مدت در خطر تعبیر نادرست به عنوان یک کشیدن انگشت قرار دارد. من به اندازه کافی ضربه‌هایی داشتم که به‌عنوان سوایپ شناسایی شده‌اند و ضربه‌هایی به‌عنوان ضربه‌ای شناسایی شده‌اند که پس از مدتی دیگر تمایلی به چرخیدن در منوها ندارید. اگر مرتبا برنامه‌هایی را که می‌خواستید از آن عبور کنید باز می‌کنید، اشتیاق شما را از بین می‌برد. تئوری من این است که سطح حلقه آنقدر کوچک و ظریف است که نمی تواند به وضوح حرکات مورد استفاده را تشخیص دهد.

اکنون، من خوشحالم که این موضوع مربوط به من است و نمایندگان حتی واقعیت ها نیز همین را گفته اند. این واقعیت که من بسیاری از افراد دیگر را پیدا نکرده‌ام که همان چیزی را به صورت آنلاین بیان کنند، به این فکر می‌افزاید که شاید برای من مناسب نباشد.

نکته غم انگیز این است که، در آن لحظات نادری که کار می کند، واقعا احساس می کنید که در آینده زندگی می کنید. بخشی از این را می توانم صرفا به نرخ نوسازی بهبود یافته نمایشگرها نسبت دهم که اکنون به اندازه کافی سریع هستند تا امکان اسکرول طبیعی را فراهم کنند. در یک نسل، Even Realities از فریم‌های ثابت به تنظیماتی تبدیل شده است که می‌توانید در منوها و متن‌ها مانند یک رایانه اسکرول کنید. این یک رویا است که بتوانم وقتی با یک گروه بیرون هستم، بدون اینکه تلفنم را از جیبم بیرون بیاورم، اعلان ها را بخوانم و رد کنم.

من همیشه از توانایی ظاهر شدن اعلان‌ها در خط چشمم قدردانی کرده‌ام به گونه‌ای که بتوانم آنها را بدون اینکه تمرکزم را از روی هر کاری که انجام می‌دهم تریاژ کنم. (به طور آزاردهنده، شما نمی توانید آن اعلان ها را روی داشبورد قرار دهید، صفحه پیش فرضی که هر زمان که آنها را فعال می کنید در عینک شما ظاهر می شود). و استفاده از برنامه های داخلی آسان است. ترجمه هوشمندانه است و ناوبری مفید است، حتی اگر هنوز مجبور باشید به جای نقشه های گوگل از نقشه های اختصاصی Even استفاده کنید.

هوش مصنوعی به اندازه کافی سریع و پاسخگو است، و اگرچه ویژگی های رونویسی در Conversate - که برای اجرا در طول جلسات و یادداشت برداری طراحی شده است - خوب هستند، در نتیجه گیری عالی نبود.

حتی یک فروشگاه اپلیکیشن با اپلیکیشن‌های کوچک هوم‌برو وجود دارد که می‌توانید به صورت رایگان به عینک خود اضافه کنید. اینها هنوز به خوبی توسعه نیافته اند و به سمت زیباتر خطوط راه آهن تمایل دارند. به عنوان مثال، یک برنامه به شما امکان می دهد پخش صدای گوشی هوشمند خود را از حلقه یا عینک خود کنترل کنید و هنر آلبوم را نمایش دهید. اما اگر می‌خواهید از آن استفاده کنید، باید به داشبورد توسعه‌دهنده در Spotify دسترسی داشته باشید تا به APIهای ضروری متصل شوید. مطمئنا این نشانه ای از یک اکوسیستم در حال رشد است، اما ممکن است مالکان بالقوه کمتر فنی را از کار بیاندازد.

بازار عینک‌های هوشمند به اندازه‌ای رشد کرده است که حتی واقعیت‌ها نمی‌توانند به موفقیت‌های آن بسنده کنند. در حال حاضر شرکت‌های زیادی وجود دارند که محصولاتی در این زمینه تولید می‌کنند، که همگی برای یافتن محدودیت‌های این دستگاه‌ها تلاش می‌کنند. طبیعی ترین مقایسه با MemoMind One Xgimi است که من همین چند ماه پیش تست کردم و تحسین های زیادی برای آن داشتم. این عینک با عینک های G1 نسل اول Even Realities و همچنین چند اصلاحات مشترک زیادی داشت.

اینها شامل ماژول‌های صوتی استریو هارمن است که اگرچه چیزی برای نوشتن در مورد آنها وجود ندارد، اما شما را قادر می‌سازد به صدا گوش دهید و تماس بگیرید. این یک طرح کنترل محدود و خسته کننده داشت، با یک دکمه که وظیفه اجرای کل سیستم را داشت، که من آن را توصیه نمی کنم.

من واقعا می خواستم از G2 Even Realities خوشم بیاید. در واقع، در اعماق وجودم، احتمالا آماده بودم و آماده بودم که آنها را دوست داشته باشم. G1 ها چنان تاثیر مثبتی بر جای گذاشتند که مطمئن بودم جانشینان آن ها من را به باد خواهند داد. اما، مانند سایر بخش‌های صنعت، این شرکت هنوز راهی برای کنترل طیف وسیعی از ویژگی‌ها در چنین بسته کوچکی پیدا نکرده است.

من خوشحالم که می‌پذیرم این فقط می‌تواند مشکل من باشد، و همه افراد دیگر پیمایش را آسان کرده‌اند. شاید انگشتان من کمی عرق‌آورتر از انگشتان دیگران باشند، یا من تنها هستم که انگشت‌هایم را به عنوان ضربه زدن ثبت می‌کنند و برعکس. اما نتیجه نهایی این است که من نسبت به مدل قدیمی‌تر نسبت به مدل جایگزین آن جانبدارتر هستم و از اینکه Even Realities قبلا فروش G1 را پایان داده است بسیار ناراحتم.

در مورد G2، اگر پول دارید، از نظر فنی فکر می کنید و فکر می کنید با طرح کنترل شانس بیشتری خواهید داشت، پس آن را دنبال کنید. اما در غیر این صورت من موعظه می کنم که شاید انتظار برای نسل بعدی سخت افزار، امیدواریم که حل این مسائل به روشی زیباتر، رویکرد بهتری باشد.