حتی جایی که ماگا برنده شد، ماگا باخت

یکی از بزرگترین پیروزی‌های جمهوری‌خواهان در یک شب وحشتناک میان‌دوره‌ای برای جمهوری‌خواهان، پیروزی بایرون دونالدز حامی ترامپ در رقابت فلوریدا برای فرمانداری بود. دونالدز اولین فرماندار سیاه پوست آن ایالت خواهد شد. اگر می‌توانستید جفرسون دیویس را زنده کنید و به او بگویید که فرماندار فلوریدا یک جمهوری‌خواه سیاه‌پوست خواهد بود که با یک زن سفیدپوست ازدواج کرده است، او مستقیما به داخل تابوت خود می‌خزد.

این که این پیروزی بزرگ MAGA در یک شب شکست بود، قابل توجه است، با توجه به خصومت جنبش نسبت به تنوع، و نوستالژی آن نسبت به آمریکا که در آن سلسله مراتب نژادی و جنسیتی سفت و سخت توسط دولت اعمال می شد. حتی در جایی که جمهوری‌خواهان پیروز شدند، به عبارت دیگر، تصور نژادپرستانه ترامپ از شهروندی آمریکا از دست رفت. ترامپ می‌تواند شرکت‌های آمریکایی را در حذف برنامه‌های DEI شکست دهد. او می‌تواند کالج‌ها را تهدید کند که دانشجویان رنگین‌پوست کمتری را وارد می‌کنند. او می تواند تمام قدرت دولت فدرال را به سمت اخراج مهاجران هدایت کند.

اما او نمی تواند آمریکا را که در واقع وجود دارد، از بین ببرد.

آمریکا که از انتخابات میان دوره ای بیرون می آید، دنیای تک رنگ کمپین های تبلیغاتی خیابان مدیسون از دهه 1950 نیست. این کشور متنوعی است که از افراد مختلفی تشکیل شده است که همگی آمریکایی هستند. پیروزی کیشا لنس باتمز در جورجیا، آرون فورد در نوادا و دیوید کراولی در ویسکانسین، علاوه بر پیروزی دونالدز، به این معنی است که فرمانداران سیاه پوست بیش از هر زمان دیگری در تاریخ ایالات متحده خواهند بود.

در تگزاس، جایی که مکزیکی-آمریکایی ها تا اواسط قرن بیستم در معرض اشکال قانونی تبعیض نژادی بودند، جینا هینوجوسا اولین فرماندار اسپانیایی تبار خواهد شد. خاویر بسرا اولین فرماندار اسپانیایی تبار است که در کالیفرنیا انتخاب می شود و دب هالند اولین فرماندار بومی آمریکای نیومکزیکو خواهد شد. پگی فلانگان از مینه سوتا اولین زن بومی آمریکا خواهد بود که به مجلس سنای ایالات متحده انتخاب می شود. و عبدالالسید از میشیگان اولین سناتور مسلمان ایالات متحده خواهد شد.

[بخوانید: انکار]

این اتفاق علی‌رغم اینکه رئیس‌جمهور و بسیاری از جمهوری‌خواهانی که از او پیروی کردند، رخ داد و سعی کردند میان دوره‌ای را در مورد موضوعی آشنا بسازند: کشور مورد تهاجم افراد عجیب و غریبی است که به اینجا تعلق ندارند، چه رسد به حضور در تالارهای قدرت.

پرزیدنت ترامپ و دیگران السید را «جهادگر» خطاب کردند و معاون رئیس جمهور ونس گفت که او باید «قدردانی از کشوری که همه چیز را به او داده است نشان دهد». (مانند ونس، السید در اینجا به دنیا آمد.) پس از پیروزی السید، او به ترامپ گفت: "می دانم که تو با نام من مشکل داشتی. می توانی ادامه بدهی و مرا سناتور صدا کنی." جمهوری خواهان قبل از از دست دادن هر منصب بزرگ ایالتی در ایالت ستاره تنها، در مورد "قوانین شریعت" هراس داشتند. در مینه‌سوتا، نامزدها به سومالیایی‌ها حمله کردند و در مورد «باندهای سومالیایی» به قدرت رسیدند.

ترامپ در طی یک سخنرانی در اوهایو به دنبال ایلهان عمر، دموکرات مینه سوتا گفت: «او از کشوری بدون قانون، بدون پلیس، بدون ارتش و بدون وارد شده است – تنها کاری که انجام می دهند این است که به یکدیگر شلیک کنند.» او ادامه داد: «آنها وارد ایالات متحده آمریکا می‌شوند و به ما می‌گویند که چگونه کشورمان را اداره کنیم. ما از آن حمایت نمی‌کنیم.»

ترامپ در سال 2016 و 2024 در حالی که به استراتژی قربانی کردن اقلیت‌های قومی و مذهبی متمایل شد، پیروز شد، که بسیاری از سیاستمداران و چهره‌های رسانه‌ای را متقاعد کرد که این استراتژی به طرز حیله‌آمیزی مؤثر بوده یا دست‌کم بسیاری از مردم را ناامید نکرده است. از این گذشته، در سال‌های 2020 و 2024، ترامپ ائتلاف خود را افزایش داد و در میان رای‌دهندگان سیاه‌پوست و اسپانیایی تبار و همچنین سفیدپوستان مورد حمایت قرار گرفت. اما این استراتژی نتوانست بر بادهای معکوس اقتصادی که خود ترامپ با تعرفه ها و جنگ غیرقانونی و غیرقابل استدلالی در ایران ایجاد کرد، غلبه کند.

بسیاری از رای دهندگان در سال 2024 نیز معتقد بودند که ترامپ اجرای قوانین مهاجرت را بر مجرمان متمرکز خواهد کرد، به جای یک کمپین خشونت آمیز و بدون تبعیض که شامل پنهان شدن دانش آموزان مدرسه و خانواده های آنها در خانه هایشان و تیراندازی افراد مسلح نقابدار به آمریکایی ها در خیابان ها می شود.

من همان اشتباهی را که جمهوریخواهان ترامپ پس از سال 2024 مرتکب شدند مرتکب نمی شوم و اعلام می کنم که رای دهندگان ایالات متحده در راستای ترجیحات سیاسی خود قرار دارند. سوءمدیریت اقتصادی و جنگ آشکارا محرک های اصلی موفقیت دموکرات بودند. با این حال، آنچه این بردها می گویند این است که آمریکای واقعی «آمریکای واقعی» فن تخیلی محافظه کارانه الهام گرفته از سال های 1945 تا 1964 نیست.

آمریکایی‌های واقعی فقط کسانی نیستند که اجدادشان با می‌فلاور آمده‌اند، یا اجدادشان در انقلاب یا جنگ داخلی خدمت کرده‌اند، یا خود را با تعبیرهای رقت‌انگیز مانند «هریتیج آمریکایی» توصیف می‌کنند. همانطور که آبراهام لینکلن زمانی گفت، تازه واردانی که به این اصل معتقدند که «همه انسان ها برابر آفریده شده اند»، «حق دارند که آن را به گونه ای ادعا کنند که گویی خون از خون، و گوشتی از گوشت، مردانی هستند که آن اعلامیه را نوشته اند؛ و همینطور هستند».

به محض این‌که این بازگشت‌ها میزان حمام خون را روشن کرد، شخصیت‌های MAGA شروع به سرزنش تنوع کشور برای ضررهای جمهوری‌خواهان کردند. بنی جانسون، پادکست محافظه‌کار، پست کرد: «در سال 1970، جمعیت سفیدپوستان در تگزاس 89 درصد بود، در سال 2000، 50 درصد بود، اکنون کمتر از 39 درصد است. جمعیت‌شناسی سرنوشت است». مشاور ترامپ، لورا لومر، اعلام کرد: "آمریکا همیشه در نظر گرفته شده بود که کشوری با اکثریت سفیدپوست باشد. نه پناهگاهی برای اقلیت های جهان سوم. آمریکا به عنوان یک کشور مسیحی تاسیس شد، نه یک کشور مسلمان."

[ادریس کاهلون: چرا جمهوری خواهان اینقدر شکست خوردند]

حساب اینفلوئنسر چایا رایچیک در X منتشر کرد: «دموکرات‌ها میلیون‌ها خارجی را وارد کردند، یک مشت کالای مجانی به آنها تحویل دادند و سپس آنها را برای رأی دادن ثبت کردند.

برخلاف جانسون، جمعیت شناسی سرنوشت نیست – اگر چنین بود، تگزاس مدت ها پیش تغییر می کرد و ترامپ در سال 2024 در آنجا دو رقمی نمی شد. میلیون ها آمریکایی غیرسفیدپوست اعتقادات محافظه کارانه دارند و اکثر آنها خوشحال می شدند که به جمهوری خواهانی رای بدهند که با آنها به عنوان آمریکایی به جای مهاجمان رفتار می کردند. در مورد لومر، نه تنها آمریکا صراحتا به عنوان یک کشور مسیحی تأسیس نشد، بلکه ما در یک جنگ داخلی نیز بر سر اینکه آیا این کشور سفیدپوست بود جنگیدیم - و طرفی که لومر از آن گرفته شد شکست خورد.

فراخوان رایچیک برای پاکسازی قومی ترسناک است، اما با این وجود نشان می‌دهد که افراد راست افراطی چگونه مشکل را می‌بینند، و آن این است که آمریکایی‌هایی هستند که سفیدپوست نیستند و آرای آنها به اندازه آرای آنهاست. شما نمی توانید مردم را به دلیل پیشینه قومی خود به تبعید دعوت کنید و انتظار داشته باشید که به شما رای دهند.

ترامپ در ماه سپتامبر گفت: "آمریکا متعلق به کسانی نیست که از آن متنفرند، آمریکا متعلق به کسانی است که آن را دوست دارند." اما روشی که MAGA در مورد آمریکای واقعی وجود دارد صحبت می کند - برخلاف چیزی که تصور می کند زمانی وجود داشته است - به هیچ وجه عشق به نظر نمی رسد. چه آمریکایی ها به چندفرهنگی اعتقاد داشته باشند یا نه، ما چند فرهنگی هستیم. یکی ایدئولوژی است. دیگری یک واقعیت است.