حد نصاب یک نفر: بدون بحث، بدون مخالفت، بدون افشا در SEC

در 30 سپتامبر، کمیسیون بورس و اوراق بهادار بی سر و صدا قانونی را بازنویسی کرد که تعداد کمیسیونرهایی را که باید برای فعالیت در امور نمایندگی حضور داشته باشند، تعیین می کند. بر اساس قانون اصلاح شده 200.41، هرگاه کمیسر دیگر در حال حاضر از موضوعی رد صلاحیت شود، یکی از کمیسیونرهای باقیمانده اکنون حد نصاب را تشکیل می دهد. آژانسی که برای حمایت از سرمایه گذاران و بازار عمومی ایجاد شد، این تغییر را بدون اظهار نظر عمومی انجام داد و آن را "خانه داری" داخلی نامید که "به طور قابل توجهی بر حقوق یا تعهدات" هیچ کسی تأثیر نمی گذارد.

کنگره SEC را به عنوان یک نهاد پنج نفره طراحی کرد که بیش از سه کمیسیونر از حزب رئیس جمهور در آن حضور نداشتند، دقیقا به این دلیل که هیچ حزب سیاسی و قطعا هیچ شخص واحدی نتواند به تنهایی بازار سرمایه آمریکا را هدایت کند. امروز کمیسیون هیچ عضو دموکرات ندارد و با خروج کمیسر هستر پیرس در 2 اکتبر، به دو عضو کاهش یافته است. استعفا تنها چیزی است که برای یک فرد لازم است تا از اختیارات کامل کمیسیون برخوردار شود.

یک نفر تنظیم کننده نیست. یک دیکتاتور است

تقریبا هر اقدام یا اقدام پیشنهادی توسط SEC این عبارت یا اطلاعات سرمایه گذاران را کاهش می دهد یا صدای آنها را خاموش می کند. SEC برای لغو قانون افشای آب و هوا، Say on Pay و قانون پیشنهاد سهامداران 14a-8 اقدام کرده است. این شرکت قصد دارد گزارش‌های مالی را از سه ماهه به دو بار در سال کاهش دهد و برنامه‌ریزی برای بازنویسی گسترده مقررات S-K، ستون فقرات اطلاعات مهمی که شرکت‌های عمومی باید در اختیار سرمایه‌گذاران قرار دهند، دارد. SEC حتی راه را برای شرکت ها باز کرده است تا شکایات سهامداران را به داوری خصوصی وادار کنند، جایی که هیچ هیئت منصفه و هیچ سابقه عمومی وجود ندارد.

جهت گیری غیرقابل انکار است: شرکت ها امتیاز جمع آوری پول از بازارهای عمومی را حفظ می کنند و در عین حال تعهدات سنتی خود را کنار می گذارند. شرکت های سهامی عام اکنون شبیه سهام خصوصی هستند: دسترسی بدون پاسخگویی، سرمایه بدون صراحت.

بیایید آن را آنچه هست بنامیم: اقتدارگرایی شرکتی. کمیسیون بورس و اوراق بهادار بدون نظارت به خود قدرت اعطا کرده است و قانون به قاعده، همان را به مدیران اجرایی که قرار بود تنظیم کند، داده است. ذینفعان اصلی شامل همان غول‌های شرکتی هستند که چک‌های هفت رقمی را برای کمپین و مراسم تحلیف رئیس جمهور نوشتند. یک مدیر عامل آزاد از افشای اطلاعات و یک کمیسیون آژانس آزاد از مخالفت دو روی یک سکه هستند.

از هر اقدام یک جانبه به عنوان کاهش بار شرکت دفاع می شود، اما قیمت سهام فقط به اندازه اطلاعات عمومی پشت آن دقیق است. بازارها به جریان آزاد اطلاعات وابسته هستند همانطور که جوامع آزاد به آزادی مطبوعات و حق اعتراض مسالمت آمیز وابسته هستند. سیستم‌های اقتدارگرا مانند آنچه که SEC در حال ساختن است به عکس آن بستگی دارد: قدرتی که به هیچ‌کس پاسخ نمی‌دهد.

برای صندوق‌های بازنشستگی، موقوفات، و مدیران دارایی که پس‌اندازهای بازنشستگی بیش از صد میلیون آمریکایی را مدیریت می‌کنند، کاهش جریان اطلاعات یک مشکل جدی است. امانتداران موظفند از طرف ذینفعان خود محتاطانه عمل کنند. اطلاعاتی را که آنها برای تصمیم گیری آگاهانه نیاز دارند از بین ببرید، و احتیاط عملا غیرممکن می شود.

ریسک فاش نشده به یکباره ظاهر می شود. سهامداران متا اخیرا این درس را به سختی آموختند. مارک زاکربرگ سال‌ها صرف هشدارها و درخواست‌های سرمایه‌گذاران خود برای کاهش یا حذف محتوای مضر و اعتیادآوری کرد که منجر به آسیب‌های عمومی شدید شد. در حال حاضر، همان سهامدارانی که حق با آنها ثابت شد، در حال تسویه 17 میلیارد دلاری هستند.

بازارهای سرمایه آمریکا به یک دلیل مورد غبطه جهانیان قرار گرفته است: اعتماد. بنیانگذاران ما از قدرت متمرکز و کنترل نشده می ترسیدند و کنگره SEC را برای محافظت در برابر آن پس از فروپاشی 1929 تشکیل داد. سرمایه گذاران از لندن تا سنگاپور ارزش گذاری های آمریکایی را می پذیرند زیرا معتقدند افشای اطلاعات ما کامل است و قوانین ما پایدار هستند. اگر با تغییر هوس‌بازانه قوانین به از بین بردن این اعتماد ادامه دهیم، سرمایه همان کاری را انجام می‌دهد که همیشه انجام می‌دهد: به جایی می‌رود که مورد احترام است.

کمیسیون یک به هیچ وجه کمیسیون نیست. مدیر عاملی که به هیچ کس پاسخ نمی دهد، یک شرکت سهامی عام را اداره نمی کند. سرمایه‌گذاران و قانون‌گذاران باید بخواهند که کرسی‌های خالی کمیسیون پر شود، تعریف حد نصاب یک معکوس شود، و اطلاعاتی که قبلا به بازار ارائه شده بود، قبل از بیرون راندن سرمایه از سرمایه‌داری آمریکایی، احیا شود.

نظرات بیان شده در نظرات Fortune.com صرفا نظرات نویسندگان آنها است و لزوما منعکس کننده نظرات و اعتقادات Fortune نیست.

این داستان در ابتدا در سایت Fortune.com منتشر شد