حد وسط غیر قابل تحمل میکرودرام ها

برای یک آخر هفته در ماه اکتبر، تئاتر AMC در نزدیکی میدان یونیون شهر نیویورک هیچ نسخه قابل تشخیص جدیدی را پخش نکرد. در عوض، به روی عموم مردم بسته بود، پیاده‌روی بیرون با یک فرش قرمز کوچک پوشانده شده توسط یک چادر سفید پوشانده شده بود، جایی که گاه به گاه گروهی از بازیگران جذاب با کت و شلوار و لباس مجلسی عکس می گرفتند. در داخل، بار یک کوکتل تبلیغاتی ارائه کرد. یک فروشگاه تجاری در طبقه پایین کلاه بیسبال و کیف های انحصاری می فروخت.

حاضران برای تماشای نمایش‌ها حضور داشتند، اما نه ویژگی‌های سنتی عریض: این فیلم‌ها تنها بخشی از صفحه را اشغال می‌کردند، با یک فضای سیاه پنج فوتی در دو طرف.

این صحنه در جشنواره آلزا بود، اولین رویداد بزرگ تئاتری در ایالات متحده که به طور کامل به قالب میکرودرام اختصاص داشت. میکرودرام‌ها – که به‌عنوان درام‌های عمودی یا فقط «عمودی» نیز شناخته می‌شوند – سریال‌هایی هستند که برای تماشای عمودی روی تلفن‌ها ساخته می‌شوند (alza به معنای «بالا رفتن» اسپانیایی است، به عنوان اشاره‌ای زیبا به عمودی بودن). این سریال‌ها که معمولا در مجموع 60 تا 90 دقیقه اجرا می‌شوند، اساسا پروژه‌های بلندی هستند که به قسمت‌های یک تا سه دقیقه‌ای به راحتی قابل هضم تقسیم می‌شوند.

طراحی آنها از اسکرول بی فکر مصرف کنندگان در سیستم عامل هایی مانند TikTok تقلید می کند و سعی می کند با چرخش معمول مصاحبه های شخص در خیابان و اعتراف کنندگان دوربین جلو رقابت کند.

بسیاری از ریزدرام ها بسیار متوسط ​​هستند. بازیگران نمایش های چوبی را در داستان های نابسامان درباره قبیله های متخاصم گرگینه ها یا میلیاردرهای مخفی اجرا می کنند. با این حال، این قالب - که برای اولین بار در چین در طول همه‌گیری ویروس کرونا مطرح شد - به یک صنعت جهانی تبدیل شده است که انتظار می‌رود امسال 14 میلیارد دلار درآمد داشته باشد. چند قسمت اول یک سریال معمولا رایگان است و بینندگان را به برنامه‌هایی جذب می‌کند که میکرودرام‌ها را در خود جای داده‌اند. بقیه داستان پشت یک دیوار پرداخت می نشیند. بیشتر درآمد حاصل از اشتراک و سایر خریدهای فردی است که کاربران را تشویق به ادامه تماشا می کند.

بسیاری از شرکت‌های مستقل (و اخیرا شبکه‌های معمولی) در حال رونق هستند و به این گوشه نوپای صنعت مشروعیت بیشتری می‌بخشند.

[ بخوانید: شکاف طبقاتی دامنه توجه ]

در Alza، آینده سرگرمی بدون شک عمودی بود. علاوه بر نمایش کلی فیلم‌های میکرودرام، این برنامه شامل پانل‌های صنعتی بود که بر ارزش قالب - برای هالیوود، برای برندها، و برای ستاره‌های نسل بعدی تأکید می‌کرد. شور و اشتیاق شبیه به یک استارت آپ بود: یکی از اعضای پانل، سرعت ساخت یک سریال خاص را با «ساخت ریل در حین حرکت قطار» مقایسه کرد. این ایده که عکاسی عمودی باید به عنوان یک چالش خلاقانه تلقی شود، نه یک محدودیت، نیز چندین بار مطرح شد.

اما پس از گذراندن دو روز غوطه ور در دنیای عمودی، در این فکر ماندم که آیا محصولی که جشنواره با این همه مشتاقانه از آن حمایت می کرد، یک نوآوری بادوام بود یا یک محصول پرسود.

درام‌های کوچک هنوز هم پایه‌های سبکی خود را پیدا می‌کنند، اما برخی از نشانه‌های مشترک را دارند. برای درگیر نگه داشتن بینندگان با این کلیپ های کوچک، تقریبا هر قسمت با آویز صخره ای به پایان می رسد. یک کلاس استاد در داستان سرایی عمودی شامل یک اسلاید در مورد ویرایش بود که توضیح می داد: "سرعت را کنترل کنید. احساسات را ایجاد کنید. آنها را در حال کشیدن نگه دارید." نوشته‌ای که من آن را خیلی صریح یا واضح می‌دانستم، به‌طور مؤثری به این شکل طراحی شده بود. تولیدکنندگان نگرانند که لحظه ای که یک داستان به طور بالقوه گیج کننده باشد، بینندگان علاقه خود را از دست خواهند داد. همانطور که اسلاید دیگری بیان می کند: "شفافیت باعث ایجاد حرکت می شود. هر ثانیه را به حساب بیاورید."

اما زمانی که آویز صخره همیشه در کلیپ بعدی حل می شود، پیش بینی ساختن سخت است. ارائه میکرودرام‌ها به طور کامل در Alza به این معنی بود که صفحه نمایش هر چند دقیقه سیاه می‌شد تا پایان یک قسمت را نشان دهد. من متوجه شدم که چقدر این موضوع در طول جزیره Reunion، یک فیلم هیجان انگیز که توسط کانال کابلی Lifetime و Microhouse Films تهیه شده بود، که توسط بازیگر Taye Diggs بنیانگذار شد، متوجه شدم. (دیگز در این مراسم حضور داشت، زیر یک کلاه بزرگ کرم رنگ سایه انداخته بود.) طرح داستان گروهی از شرکت کنندگان ناخواسته در برنامه های واقعیت را دنبال می کند که وظیفه تکمیل چالش های مرموز و مرگبار را بر عهده دارند.

این یکی از شلوغ‌ترین اکران‌هایی بود که من در آن شرکت کردم، و متوجه شدم که تماشاگران بیشتر می‌خندند - به ریف‌های آشنا روی آدم‌های خوب که از بین می‌رفتند و شخصیتی که «وحشتناک» به نظر می‌رسید، چون مرده است، از جمله. اما پس از 61 دقیقه، از تلاش های مداوم برای پیچش های داستانی خسته شده بودم، که به جای هیجان انگیز بودن، خسته کننده بود.

جدای از ساختار روایی، هر میکرودرام باید به دغدغه های عملی ناشی از عکسبرداری عمودی بپردازد. پیشنهادات برای سازندگان مشتاق در طول کلاس استاد شامل جستجوی "معماری عمودی" - مانند درها، راه پله ها، آینه ها و راهروها - و توجه به خطوط چشم و فاصله چهره ها در کادر بود.

اندازه صفحه نمایش نیز کارگردانان را به انعطاف پذیری سوق می دهد. برای مثال، در سرتاسر جزیره Reunion، بازیگران برای ایجاد توهم عمق تکان می‌خورند. موجودیت پشت بازی خطرناکی که شخصیت‌ها مجبور به انجام آن هستند در تلویزیون‌ها و آی‌پدها ظاهر می‌شود. برای اینکه آن مانیتورهای افقی به طور کامل دیده شوند، این صحنه ها باید از دور گرفته می شدند. با این حال، نتیجه، برای بینندگان، فضای نامناسب در بالا و پایین صفحه است.

من قبلا هنگام تماشای فیلم‌های میکرو درام با تلفنم متوجه این نوع کاستی‌های بصری شده بودم، اما وقتی که با خیال راحت پیمایش را تجربه نمی‌کردم، نادیده گرفتن آنها حتی سخت‌تر بود. توانایی این قالب برای جلب توجه بدون نیاز به هرگونه درگیری انتقادی از سوی مخاطبان، احتمالا قوی‌ترین دارایی آن است.

[ بخوانید: این مغز شما در ویدیوی کوتاه است]

در نهایت، محدودیت های میکرودرام به نظر من کاملا غیر ضروری بود. ویدئوهای اجتماعی عمودی، عمدتا به لطف TikTok بر اینترنت حاکم است - از این نظر، میکرودرام ها بینندگان را در جایی که هستند ملاقات می کنند. اما مردم سال‌هاست که گوشی هوشمند خود را به صورت افقی در پلتفرم‌های استریم از جمله نتفلیکس و یوتیوب برای تماشای ویدیو می‌چرخانند.

آیا اکنون مخاطبان آنقدر نسبت به اصطکاک یک حرکت ساده دست تحمل نمی کنند که شرکت های تولید باید چنین تنظیمات شدیدی را انجام دهند؟ علاوه بر این، فرمت ها با تغییرات سخت افزاری سازگار می شوند. با یک آیفون جدید در بازار که به یک صفحه نمایش گسترده تر باز می شود، نحوه تماشای رسانه ها در دستگاه های خود ممکن است به زودی دوباره تکامل یابد.

اگر درام‌های کوچک خوب بودند، می‌توانستند قدرت ماندگاری بیشتری داشته باشند. من تقریبا دو سال است که میکرودرام‌ها را تماشا می‌کنم و دنبال می‌کنم، پس از شنیدن در مورد آن‌ها از زبان مردی در کلاس خودسازی که در یکی از آن‌ها بازی کرده بود. هیچ چیز در Alza نظر من را نسبت به آن‌ها افزایش نداد: یکی از نمایش‌هایی که من در آن شرکت کردم، اساسا یک حلقه برجسته از آرشیو رسانه‌های اجتماعی شخصی بود که با واترمارک‌های اینستاگرام کامل شد. سریال دیگری شامل صحنه‌ای بود که در طی آن می‌توانستید صدای فریاد شخصی خارج از صفحه نمایش را بشنوید: «کات - خوب است!»

وقتی جشنواره جوایز دسته‌هایی مانند بهترین سریال عمودی، بهترین کارگردانی و بهترین اجرا را اعلام کرد، متوجه شدم که حتی یک اثر برنده را ندیده‌ام. فکر می‌کردم آیا نشانه‌های واضحی را از دست داده‌ام که نشان می‌دهد RelationshiTs، که شامل دو خواهر، قتل، مواد روان‌گردان، و سرم حقیقت‌گو می‌شود، یا Layover، عاشقانه‌ای بین یک مهماندار هواپیما و یک مدیر ریسک در لاس‌وگاس، بهتر از بقیه گروه است.

اما با نگاهی به سریال‌های موجود در فهرست تماشای خود، متوجه شدم که حدس زدن کیفیت یک میکرودرام از قبل - رمزگشایی از کدام خط داستانی بی‌معنی می‌تواند به یک داستان اجباری قابل تماشا تبدیل شود - تقریبا غیرممکن است. آنها به نوعی به من NFT ها را یادآوری کردند: کیفیت به اندازه ای خوب است که توجه بیننده را جلب کند، اما نه چیز دیگری.

آخرین نمایشی که در آن شرکت کردم مربوط به اقتباسی معاصر از ارتفاعات بادگیر بود که من را به یاد وظیفه ای که در دبیرستان داشتم برای مدرن کردن صحنه هایی از هملت بود. گروهی از حامیان مسن چند ردیف جلوتر از من نشسته بودند و به نظر می رسید از ماهیت عمودی چیزی که می خواستند تماشا کنند متعجب شده بودند.

(شاید آنها نمایشی از ارتفاعات بادگیر را دیده‌اند که در جایی فهرست شده و بلیت‌هایی خریداری کرده‌اند.) قبل از شروع فیلم، آنها یکی از حاضران تئاتر را پایین انداختند تا درباره اطلاعات جشنواره آلزا که روی صفحه نمایش داده می‌شود بپرسند. اسلایدها داستان سرایی عمودی و یکی از حامیان مالی برنامه Verza TV را برجسته می کردند.

بعد از اینکه مهماندار به درستی توضیح داد که درام های کوچک چیست، یکی از حامیان با ناباوری پرسید: "این در تلویزیون چگونه صدق می کند؟" این یک یادآوری بود که، به همان اندازه که این بخش از صنعت سرگرمی برای خودش سروصدا می کند، درام های عمودی ثابت نکرده اند که چیزی بیش از راهی برای کسب درآمد سریع هستند.