حزب جمهوری خواه همه جانبه در مورد اسلام هراسی است

سناتور تد کروز (R-TX) در دومین روز از کنوانسیون ملی جمهوری خواهان در دالاس، در 10 سپتامبر 2026، روی صحنه سخنرانی می کند. جاستین سالیوان/گتی ایماژ

پیام‌های ضد مسلمانان برای مدتی در میان مقامات منتخب جمهوری‌خواه در حال افزایش بوده است، و هفته گذشته در کنوانسیون میان‌دوره‌ای حزب جمهوری‌خواه در دالاس، تگزاس، جایی که سخنرانان هشدار دادند که چپ‌ها و «اسلام‌گرایان» در حال پیوستن به نیرو‌ها هستند، در کانون توجه قرار گرفت.

سناتور تد کروز (R-TX) به حاضران گفت: "ما شاهد یک اتحاد قرمز-سبز جدید و خطرناک هستیم. کمونیست ها و اسلام گرایان گرد هم می آیند و حزب دموکرات را فرا می گیرند." آنها متحد هستند زیرا دشمنان یکسانی دارند. آنها از مسیحیان متنفرند. آنها از یهودیان متنفرند. آنها از سرمایه داری متنفرند. آنها از قانون اساسی متنفرند. و از آمریکا متنفرند."

مایک راجرز، نماینده سابق مجلس سنا، کاندیدای جمهوری‌خواه سنا در میشیگان، تلاش کرد تا رقیب خود عبدالالسید را به حملات 11 سپتامبر مرتبط کند: «هرگز تصور نمی‌کردم که 25 سال پس از 11 سپتامبر، در مقابل کسی شرکت کنم که با حسن پیکر کمپین می‌کند، کسی که فکر می‌کند آمریکا مستحق آن است.» آنها با هم به آمریکا حمله می کنند. آنها افراط گرایی را بهانه می کنند. آنها با کشور ما طوری رفتار می کنند که انگار یک شرور است.

اسلام‌هراسی افسارگسیخته کنوانسیون یکباره نیست: با روند حمله قانونگذاران جمهوری‌خواه به اسلام و مسلمانان در آستانه انتخابات میان‌دوره مطابقت دارد.

نماینده اندی اوگلز (R-TN) در X گفت که "مسلمانان به جامعه آمریکا تعلق ندارند." نماینده رندی فاین (R-FL) گفت که "ما به اسلام هراسی بیشتر نیاز داریم، نه کمتر." نماینده چیپ روی (R-TX) گفت: «دیگر مسلمان نیست». میکا بکویث، ستوان فرماندار ایندیانا گفت که "من از اسلام متنفرم؛ این یک فرقه مرگ شیطانی است."

این حملات مشخص شده اند: شخصیت های برجسته مسلمان مانند السید، پیکر، شهردار نیویورک، زهران ممدانی، و نمایندگان رشیده طلیب و ایلهان عمر، همگی هدف لفاظی های ضد مسلمانان بوده اند، و حزب جمهوری خواه نیز در حال اجرای قوانین ضد مسلمانان است.

یک «گروه آمریکای آزاد شرعی» جدید در مجلس نمایندگان آمریکا اکنون شامل ده‌ها عضو است که همگی جمهوری‌خواه هستند. جمهوری خواهان تگزاس ممنوعیت و تحقیق در مورد احکام شرعی را به عنوان یک طرح رسمی در برنامه حزب خود قرار دادند. گرگ ابوت فرماندار تگزاس خواستار تحقیقات فدرال در مورد تأسیسات شستشوی مسلمانان در فرودگاه های تگزاس شده است.

نوئل کینگ، یکی از مجریان برنامه Explained برای شکستن جهش نگران‌کننده اسلام‌هراسی در این فصل میان‌ترم، چه چیزی باعث آن می‌شود و به کجا می‌رود، با روزنامه‌نگار Rozina Ali، نویسنده کتاب جدید Seasons of Fury صحبت کرد.

در زیر گزیده ای از گفتگوی آنها را مشاهده می کنید که برای طولانی بودن و وضوح ویرایش شده است. موارد بسیار بیشتری در پادکست کامل وجود دارد، بنابراین هر جا که پادکست دریافت می‌کنید، به Today, Explained گوش دهید، از جمله پادکست‌های اپل، پاندورا و اسپاتیفای.

آیا فکر می‌کنید که ما تا حدی شاهد افزایش لفاظی‌های اسلام‌هراسی هستیم زیرا امسال مسلمانان برجسته‌ای مانند عبدالالسید، زهران ممدانی و حسن پیکر داریم که از سیاست خارجی ایالات متحده انتقاد می‌کنند؟

ما در چند سال گذشته سیاستمداران مسلمان واقعا برجسته ای داشته ایم. همان سالی که رئیس جمهور ترامپ انتخاب شد، ایلهان عمر را نیز به مجلس نمایندگان مینه سوتا انتخاب کردیم. و سپس ما انتخابات [2018] رشیده طلیب را داشتیم. اینها قابل توجه هستند زیرا نه تنها سیاستمداران مسلمان بودند، بلکه از سیاست خارجی و دولت ایالات متحده نیز انتقاد داشتند.

آنچه در واقع یک نقطه عطف بوده، دوره پس از 7 اکتبر بوده است، زیرا، اول، ما سیاستمداران زیادی، به ویژه از حزب جمهوری خواه داشتیم که شروع به برچسب زدن کل این جنگ به عنوان یک جنگ مذهبی کردند. سناتور لیندسی گراهام (رئیس کالیفرنیا) بلافاصله گفت: «ما در یک جنگ مذهبی هستیم»، که کاملا رک و پوست کنده شگفت‌آور است، زیرا این حتی لفاظی‌هایی نیست که دولت بوش پس از 11 سپتامبر به کار برد.

اتفاقی که همچنین افتاد این است که بسیاری از مسلمانان - کارشناسان مسلمان، دانشمندان مسلمان، روزنامه‌نگاران مسلمان و سیاستمداران مسلمان - شروع به صحبت در مورد سیاست خارجی ایالات متحده کردند. و این لزوما پس از 11 سپتامبر صادق نبود. بسیاری از مسلمانانی که در آن زمان از سیاست خارجی ایالات متحده انتقاد می کردند، به حاشیه رانده شدند یا تحت نظر بودند یا مشکوک به نظر می رسیدند، اما اکنون بسیار پر سر و صدا هستند. نسل جوانی که ظهور کرده است - عبدالالسید، زهران ممدانی و دیگران - آنها بسیار پر سر و صدا هستند.

و این فقط سیاست خارجی نیست. آنچه آنها می گویند این است که شیوه ای که ما سیاست خارجی ایالات متحده را انجام می دهیم در واقع با آنچه در داخل کشور اتفاق می افتد ارتباط مستقیم دارد. آنها از نابرابری که در خانه می بینند، هزینه های فزاینده، تورم بسیار انتقاد می کنند - در مورد آنچه در خانه اتفاق می افتد انتقاد بسیار زیادی وجود دارد. و من فکر می کنم این یکی از دلایلی است که ما شاهد واکنش شدید علیه آنها هستیم - زیرا آنها در انتقاد خود عذرخواهی نمی کنند.

ایالات متحده همیشه این دعواها را بر سر اینکه چه کسی می تواند از ایالات متحده آمریکا انتقاد کند، داشته است. تعجب می کنم که چرا فکر می کنید، در این لحظه، آنها احساس امنیت بیشتری نسبت به این انتقادها دارند.

آیا آنها احساس آزادی بیشتری می کنند زیرا جنگ ها چنین بلاهایی بودند؟ چه چیزی در را برای اجازه دادن به مسلمانان جوان‌تر برای کاندیداتوری برای کاندیداتوری باز کرد: «ایالات متحده یک کشور واقعا ناقص است و ما از صحبت درباره کارهایی که در خارج از کشور و در داخل انجام داده‌ایم دست نخواهیم کشید؟»

من فکر می کنم آنها می توانند این کار را انجام دهند زیرا بسیاری از آمریکایی ها این کار را انجام می دهند. بسیاری از سیاستمداران و سیاستگذاران آشکارا آنچه را که در خارج از کشور اتفاق افتاده و آنچه در اینجا اتفاق می افتد، نقد می کنند. یکی از تفاوت‌های بارز بین دوره پس از 11 سپتامبر و اکنون این است که حمایت گسترده‌ای از «جنگ علیه تروریسم» دولت بوش از سوی سیاست‌گذاران در هر دو طرف، از رسانه‌ها و عموم مردم وجود داشت. تعداد معدودی از دانشمندان و اعضای جامعه مسلمان که کارهای دولت بوش را مورد انتقاد قرار می دادند، اغلب دوری می کردند.

در سال‌های بعد، به خوبی روشن شد که ما در جنگ عراق، افغانستان و حتی جنگ علیه تروریسم پیروز نبودیم. نه فقط در مورد رسوایی ابوغریب و گوانتانامو، بلکه همچنین در مورد آنچه در داخل کشور اتفاق می‌افتد، انتقادات زیادی وجود داشت. نظارت جمعی وجود داشت، [و] سپس ما به ظهور NSA رسیدیم.

من فکر می‌کنم، در نهایت، ما در این کشور به نقطه‌ای رسیده‌ایم که در واقع جامعه‌ای داریم که به نهادهایش بی‌اعتماد عمیق و عمیقی دارد. این چشم انداز بزرگتر به سیاستمدارانی مانند زهران ممدانی، مانند دکتر عبدالالسید، و همچنین هر سیاستمدار دیگری اجازه می دهد تا دولت را نقد کند و از انجام این کار احساس راحتی کند.

من می گویم این سمت دموکرات هاست. من فکر می‌کنم آنچه در مورد حزب جمهوری‌خواه در حال حاضر بسیار جالب است این است که بسیاری از لفاظی‌ها و دیدگاه‌هایشان درباره این است که چه کسی آمریکا را دوست دارد. من داشتم به کلیپ های جی دی ونس در کنفرانس گوش می دادم و او مدام در مورد "آمریکا متعلق به کسانی است که آن را دوست دارند، نه کسانی که از آن متنفرند." و من فکر می‌کنم این فقط یک اعلامیه جذاب است که می‌توان در زمانی که چنین گسستگی بین آنچه مردم در حال حاضر احساس می‌کنند و آنچه حزب جمهوری‌خواه می‌گوید وجود دارد، بیان کرد.

خوشحالم که جی دی ونس را مطرح کردی، زیرا یکی از مواردی که در مورد معاون رئیس جمهور صادق است این است که او نیز منتقد آمریکاست. همیشه ظاهر نمی شود، اما در گذشته ظاهر شده است. بخش هایی از آمریکا، از جمله جنگ های خارج از کشور، وجود دارد که جی دی ونس به شدت از آنها انتقاد کرده است.

ممدانی و السید نیز آمریکایی هستند. به نظر من برخی از واکنش هایی که آنها دریافت می کنند ریشه در این ایده دارد که "شما حق ندارید این کار را انجام دهید، شما خوش شانس هستید که در آمریکا هستید."

آیا فکر می‌کنید در اینجا اتفاقی می‌افتد که اگر شبیه جی دی ونس هستید، می‌توانید از آمریکا انتقاد کنید، اما اگر شبیه زهران ممدانی باشید، نمی‌توانید؟

متاسفانه بله. و من می گویم، این مایه تاسف است، اما این فقط حزب جمهوری خواه نیست که این روایت را تداوم بخشید. برخی از دموکرات ها در سال های قبل همین کار را کردند. من به وضوح بیل کلینتون را در سال 2016 در صحنه DNC به یاد می‌آورم که گفت: "اگر شما مسلمان هستید و عاشق آمریکا و آزادی هستید و از ترور متنفرید، اینجا بمانید و به ما کمک کنید تا با هم پیروز شویم و آینده را بسازیم."

برای پذیرش مسلمانان در آمریکا مشروط بود. اما این بیانیه ای پوچ بود، زیرا در مورد شیوه ای که ایالات متحده در جنگ خود علیه تروریسم می جنگید، انتقادات زیادی وجود داشت.

و این مشروط بودن - ما بارها و بارها به دیدن آن ادامه داده‌ایم، با این تفاوت که تا حدی تغییر شکل داده و جهش یافته است که شخصی مانند JD Vance می‌تواند بگوید که "ما از اینکه متوجه شدیم کشورمان در حال کثیف‌تر و فقیرتر و کمتر امن‌تر و کمتر مرفه‌تر می‌شود، از اینکه نژادپرست خوانده می‌شویم خسته شده‌ایم." او مستقیما مقصر آن را مهاجران یا خارجی ها یا ارزش های غیر آمریکایی می داند. او می تواند این را بگوید، اما نه هر کس دیگری که شاید قهوه ای یا مسلمان باشد.

فکر نمی‌کنم فقط مسلمانان را هدف گرفته باشد. من در واقع فکر می کنم مشکل و چیز جذاب در مورد کاری که حزب جمهوری خواه انجام می دهد، ترکیب همه این برچسب ها در یکی است. و این روایتی وجود دارد که می‌گویند هر کسی که مخالف ما باشد مسلمان خواهد بود، چپ‌گرا، مهاجر خواهد بود، افرادی که شبیه ما نیستند.

این واقعا این شکاف فرهنگی، مذهبی، نژادی را ایجاد می کند که بسیار ترسناک است.

نمی‌دانم که آیا فکر می‌کنید این ترس‌آفرینی برای پیروزی در انتخابات میان‌دوره‌ای است و سپس به همان شکلی که بسیاری از لفاظی‌های سیاسی در آستانه انتخابات رقابت‌آمیز بسیار داغ می‌شوند و سپس خاموش می‌شوند، از بین می‌روند، یا آیا نگران این هستید که این صحبت‌ها به شدت افزایش یابد؟

من در مورد آن متعجب بودم زیرا فکر می کنم دو چیز در حال وقوع است.

یکی این است که احساسات ضد مسلمانان به یکی از ویژگی های سیاست آمریکا تبدیل شده است و به نظر می رسد در فصل انتخابات ظاهر می شود. و من فکر می کنم کاری که جمهوری خواهان انجام می دهند این است که ببینند آیا این لفاظی های ضد اسلامی در کمک به پیروزی آنها موثر است یا خیر. این همان چیزی است که آنها در زمان مبارزات انتخاباتی ممدانی تلاش می کردند و نتیجه نداد. و من فکر می کنم که آنها این کار را در میشیگان امتحان می کنند و، بیایید ببینیم که آیا کار می کند یا خیر. آنها این را در جای دیگری نیز امتحان می کنند.

اما چیز دیگری که در حال رخ دادن است، که کمی ماندگارتر است، تلاش برای تغییر ساختارها و قوانین مربوط به بیان مسلمانان و آزادی عمل به اسلام در ایالات متحده است. به عنوان مثال، در تگزاس، ما شاهد تلاش هایی هستیم تا کل دین اسلام را به عنوان یک ایدئولوژی سیاسی به جای خود یک دین در نظر بگیرند.

برای مثال، تلاش‌هایی برای ممنوع کردن شریعت وجود دارد که هنوز منطقی نیست زیرا نمی‌دانم کسی می‌تواند آن را کاملا توضیح دهد یا خیر. تلاش بسیار هماهنگی برای جلوگیری از نشانه های اسلام قابل مشاهده در سطح محلی وجود دارد. و اگر آنها موفق باشند، ما آن را در سطح ملی خواهیم دید.

من ماه گذشته در میشیگان بودم و با دکتر عبدالالسید مصاحبه کردم. چیزهای زیادی وجود دارد که او را جالب می کند، اما یکی از آنها این است که چقدر آسان است که به یک سیاستمدار اینطور نگاه کنید و او را "تمام آمریکایی" خطاب کنید، درست است؟ او موفق است، او متاهل است، او خوش تیپ است، او یک جوک است. او دو تا بچه دارد او کاملا آمریکایی است.

آیا می توانید جهانی را تصور کنید که مسلمان بودن عبدالالسید خط اول حمله نباشد، وقتی او به اشتباه ایالات متحده اشاره می کند؟ به طور خلاصه، آیا می توانید ببینید که او در مقطعی در آینده، جایی مانند جی.

زمانی بود که کاتولیک بودن یک امر بسیار بزرگ در نظر گرفته می شد. جان اف کندی اولین رئیس جمهور کاتولیک بود و بارها و بارها مطرح می شد. الان دیگه هیچکس یادش نمیاد شرط می بندم نیمی از کشور متوجه کاتولیک بودن او نیستند.

فکر می‌کنم این اتفاق برای دکتر عبدالالسید رخ دهد، اما فکر نمی‌کنم در آینده نزدیک این اتفاق بیفتد. من فکر می‌کنم که تغییر نسلی برای آن لازم است و به صورت ارگانیک اتفاق نمی‌افتد. من واقعا فکر می‌کنم که باید تلاشی هماهنگ برای به چالش کشیدن لفاظی‌های ضد اسلامی از سوی سیاست‌گذاران و از بالا که ما هنوز واقعا نمی‌بینیم، انجام شود.

اما شما فکر می کنید ما ممکن است؟

من فکر می کنم ممکن است در چند دهه آینده.