حسابداری کربن ممکن است مهم ترین مبارزه اقلیمی باشد که هرگز در مورد آن نشنیده اید

چه کسی مسئول انتشار هر تن کربن است؟ نحوه پاسخ به این سوال همه چیز را از مقررات آب و هوا گرفته تا تصمیمات خرید انرژی شرکت ها را شکل می دهد. —جیم وست/UCG/گروه تصاویر جهانی—گتی ایماژ

من در خلال مکالمات بی سابقه خود با مدیران عامل و مدیران ارشد، راه مطمئنی برای از بین بردن حالات خوب پیدا کرده ام: حسابداری کربن را مطرح کنم. در یک لحظه، مکالمه‌ای که در لحظات قبل باز و شفاف احساس می‌شد، می‌تواند به نقطه صحبت محافظت شده تبدیل شود یا به سادگی ساکت شود.

حسابداری کربن ممکن است مبهم ترین موضوع در دنیایی که قبلا مبهم تغییر آب و هوا و کاهش انتشار گازهای گلخانه ای است، باشد. و تعداد کمی از حوزه‌ها الهام‌بخش بحث و دعوای پرشورتر از قوانین اندازه‌گیری و نسبت دادن آنها هستند. اما در زیر این اصطلاح یک سوال مهم نهفته است: چه کسی مسئول انتشار هر تن کربن است؟ چگونگی پاسخ به این سوال در ماه‌ها و سال‌های آینده همه چیز را از مقررات آب و هوا گرفته تا تصمیم‌گیری‌های خرید انرژی شرکت‌ها را شکل خواهد داد.

گزارشی که توسط موسسه آسپن و پیش از انتشار آن در 9 اکتبر به طور انحصاری با من به اشتراک گذاشته شده است، دریچه نادری را به آن مبارزه ارائه می دهد. این نشست چند روزه در فوریه امسال برگزار می‌شود که بازیگران کلیدی این حوزه - از جمله دانشگاهیان، سازمان‌های غیردولتی و صداهای صنعت - را گرد هم می‌آورد تا در مورد مسیر رو به جلو در مورد بهترین نحوه محاسبه انتشار کربن بحث کنند. من در اجلاس پشت درهای بسته شرکت کردم و موافقت کردم که در مورد بحث بدون شناسایی تک تک شرکت کنندگان گزارشی ارائه کنم. این در یک نوع آتش‌بس با وعده‌های همکاری با یکدیگر حتی در شرایطی که بحث‌های اصلی حل نشده باقی مانده‌اند، به پایان رسید.

برای درک چشم انداز حسابداری کربن، باید سیستم را در مرکز بحث درک کنید. برای بیش از دو دهه، یک رویکرد، معروف به پروتکل گازهای گلخانه ای (GHGP)، شکوفا شده و به استاندارد جهانی تبدیل شده است. بر اساس رویکرد GHGP، انتشارات به حوزه‌هایی تقسیم می‌شوند: محدوده 1 برای انتشار مستقیم از عملیات یک شرکت، محدوده 2 از برق، گرما و سرمایش خریداری‌شده یک شرکت، و محدوده 3 برای انتشار زنجیره ارزش.

رویکرد GHGP انواع اسناد راهنمایی و مقررات و گواهینامه های آگاهانه صادر شده توسط سایر نهادها را هدایت کرده است.

اما، مانند هر ابتکار دیگری، GHGP کامل نیست. و تعداد فزاینده ای از ذینفعان - به ویژه مشاغل - خواستار تغییراتی در دامنه و مقیاس متفاوت شده اند.

خطاهای حاصل در بحث حسابداری کربن بسیار زیاد است. سؤالات فنی مانند مقیاس زمانی (ساعتی در مقابل سالانه) وجود دارد که شرکت ها باید مصرف برق خود را با خرید انرژی پاک خود مطابقت دهند. و سوالاتی در مورد میزان تکیه حسابداری کربن به تخمین ها به جای اندازه گیری های واقعی وجود دارد. اما، شاید بیش از هر چیز دیگری، بحثی در مورد مسئولیت وجود دارد: در حسابداری انتشار گازهای گلخانه ای، واقعا چه کسی باید مسئول شناخته شود؟

مسائل فنی به خودی خود باعث تفرقه می شود. پرسش‌های فلسفی به هسته چالش آب و هوا می‌رسند.

هوا در آسپن به طور غیرقابل فصلی گرم بود. این باعث نشد اتاق سمینار گاهی سرد شود. در حالی که هیچ کس در آسپن نگفته است که رویکرد GHGP کامل است، دیدگاه‌ها در مورد اینکه چه چیزی باید تغییر کند و تا چه اندازه متفاوت است.

مدافعان سیستم فعلی می گویند که گزارش حوزه 2 و محدوده 3 انگیزه اقدام داوطلبانه شرکتی است. قوانین حوزه 2، به ویژه، به شرکت‌ها راه روشنی برای ادعای اعتبار برای برق پاکی که خریداری می‌کنند، می‌دهد و این پیش‌بینی‌پذیری به رونق در قراردادهای انرژی تجدیدپذیر بلندمدت، معروف به قراردادهای خرید برق کمک کرده است. و قابل پیش بینی بودن اهمیت دارد. در حالی که در تئوری ممکن است بتوان سیستم بهتری طراحی کرد، رویکرد GHGP ریشه‌دار است و ممکن است دهه‌ها طول بکشد تا یک سیستم جدید چنین پذیرش گسترده‌ای را به دست آورد.

نقدها چندگانه است. رویکرد GHGP امکان "شمارش مضاعف" را فراهم می کند. به عبارت دیگر، شرکت‌های متعددی در نهایت به انتشار گازهای گلخانه‌ای یکسان در حوزه‌های مختلف می‌پردازند. به فولاد در یک ساختمان فکر کنید. تولید کننده فولاد، شرکت ساختمانی و مالک ساختمان همگی از نظر فنی مسئول انتشار فولاد هستند.

یک رویکرد جایگزین اولیه، که در آکادمیک سرچشمه گرفته و اکنون دارای ائتلافی از بازیگران صنعت است که از آن حمایت می‌کنند، انتشار گازهای گلخانه‌ای را با استفاده از «دفترهای الکترونیکی» محاسبه می‌کند. هر واحد انتشار یک بار محاسبه می شود، در یک دفتر کل قرار می گیرد، و سپس با حرکت محصول در سراسر جهان منتقل می شود. این یک رویکرد زیبا با مزایای واقعی است. این امر شرکت ها را تشویق می کند تا بر کربن زدایی فعالیت های خود تمرکز کنند و داده های انتشار گازهای گلخانه ای با کیفیت بالا را برای استفاده در تدارکات به آنها ارائه دهد. اما برخی در اتاق در آسپن خاطرنشان کردند که اجرای آن دشوار خواهد بود.

این فقط در صورتی کار می کند که تک تک بازیکنان در زنجیره ارزش شرکت کنند.

با این حال، شدیدترین شکاف مربوط به انتشار گازهای گلخانه ای ناشی از استفاده از یک محصول است. تحت محدوده 3 GHGP، یک شرکت نفتی میزان انتشار هر گالن بنزینی را که مشتریانش می سوزانند، شمارش می کند. این عامل اصلی ردپای عظیم کربن آن است. دفتر کل الکترونیکی متفاوت عمل می کند، با انتشار گازهای گلخانه ای با یک محصول و مسئولیت متعلق به کسی است که سوزاندن را انجام می دهد. این امر باعث می شود مصرف کنندگان مسئولیت پذیری بیشتری داشته باشند، حتی اگر تأثیر کمی بر سیستم گسترده تر داشته باشند.

رویکرد e-ledger از گوشه‌های دانشگاه در مجموعه‌ای از مقالات بسیار تبلیغاتی که از سال 2021 شروع شد، ظهور کرد. و در سال 2025، ائتلافی از شرکت‌ها از جمله ExxonMobil، BlackRock و دیگران از راه‌اندازی یک ائتلاف تجاری برای حمایت از رویکرد دفتر کل الکترونیکی حمایت کردند.

در عین حال، درخواست تغییر در بحبوحه کاهش آب و هوا از موقعیت اصلی و مرکزی آن در فضای عمومی ایجاد می‌شود و باعث می‌شود که برخی از شرکت‌ها تمایل کمتری به اختصاص منابع لازم برای پذیرش کامل کار مورد نیاز GHGP داشته باشند. GHGP پاسخ داده است و یک مدیر عامل جدید استخدام کرده و مجموعه ای از اصلاحات را ایجاد کرده است.

با توجه به مخاطرات و بازیکنان درگیر، جای تعجب نیست که مکالمات در آسپن گاهی داغ می شد. با این حال، اجلاس با نوعی تنش زدایی به پایان رسید، زیرا شرکت کنندگان توافق کردند که برای یافتن زمینه های مشترک با یکدیگر همکاری کنند. در واقع، برخی از شرکت کنندگان خاطرنشان کردند که دفتر کل الکترونیکی می تواند به ردیابی ردپای کربن محصول کمک کند، در حالی که قوانین گسترده تر GHGP باید برای کل شرکت اعمال شود.

اتفاقی که بعدا در این گوشه نامرتب از جامعه آب و هوا رخ می دهد، بیشتر از آنچه انتظار دارید به مردم مربوط می شود. این امر مقررات را شکل می دهد - از جمله قوانین افشای آب و هوا در کالیفرنیا و اتحادیه اروپا - و بر جایی که کسب و کارها ابتکارات آب و هوایی خود را هدف قرار می دهند تأثیر می گذارد. شاید مهمتر از همه این باشد که بر نحوه پاسخگویی به این سوال که چه کسی مسئول انتشار گازهای گلخانه ای در آینده است، تأثیر می گذارد.