حفاری جانبی کامل نفت بزرگ. یک استارت آپ می خواهد همین کار را با زباله های هسته ای انجام دهد

معمای خاردار چگونگی ذخیره زباله های هسته ای که حداقل تا 10000 سال آینده خطری برای بشریت به همراه خواهد داشت، از لحاظ تاریخی از نوع چیزهایی بوده است که دولت ها برای کمک به حل آن به داستان های علمی تخیلی روی می آورند. برای مثال، در دهه 1980، وزارت انرژی (DOE) دفن سوخت رادیواکتیو مصرف‌شده را در بناهای بتونی الدریچ مدفون کرد – سازه‌های پیش‌بینی جدا شده‌ای که ساخته شده‌اند تا عمری مانند استون هنج داشته باشند، با تابلوهای شوم و حتی اسطوره‌شناسی بین‌فرهنگی جدید الهام گرفته از ایده‌های ایزاک آسیموف و آرسن.

اون موقع بود امروز تنظیم‌کننده‌های تگزاس به صنعت نفت و گاز اجازه می‌دهند تا در این زمینه دست به کار شود.

کمیسیون راه‌آهن تگزاس مجوزی برای استارت‌آپ Deep Isolation و شرکای آن - از جمله دانش‌آموختگان جنگ جهانی علیه تروریسم هالیبرتون - برای آزمایش طرح خود برای قرنطینه کردن قوطی‌های نازک زباله‌های هسته‌ای از طریق گمانه‌های باریک حفر شده در اعماق زمین تأیید کرده است. بر اساس بیانیه ای از Deep Isolation، هالیبرتون "تخصص زیرسطحی، حفاری و ساخت چاه" خود را به این پروژه وام می دهد: یک آزمایش امکان سنجی غیر هسته ای که گمانه آن را در عمق 0.75 تا 2 مایلی (1 تا 3 کیلومتری) زیر کامرون، تگزاس، نزدیک آستین حفاری می کند.

امید Deep Isolation درست به نام خود، رسیدن به لایه‌های سنگ بستر پایدار از نظر زمین‌شناسی است که به دور از هرگونه تماس با سفره‌های آب فعال آب آشامیدنی است. به محض پایین آمدن، برنامه این است که (گاهی اوقات) به پهلو سوراخ کنید.

همانطور که راد بالتزر، مدیرعامل Deep Isolation در ماه آگوست به فورچون گفت: «ما می‌توانیم دو برابر عمق یک مخزن معمولی [پسماندهای هسته‌ای] برویم و سپس ساختاری را دنبال کنیم که برای یک میلیون سال با سطح تماس نداشته است». همه کسانی که در نفت و گاز بودند مثل این بودند که «ما هر روز این کار را انجام می‌دهیم» و همه در هسته‌ای گفتند: «گاو مقدس، نمی‌دانستم می‌توانی این کار را انجام دهی و آن را بازیابی کنی. این شگفت‌انگیز است».

در حال حاضر، ایالات متحده در حال حاضر با بیش از 100310 تن سوخت هسته‌ای مصرف‌شده آمریکا سر و کار دارد - زباله‌هایی که در 94 نیروگاه هسته‌ای در سراسر کشور ذخیره شده‌اند و به مکان امن‌تری نیاز دارند. حتی بدون در نظر گرفتن انبوه طرح‌های صنعت فناوری برای افزایش انرژی هسته‌ای برای ارضای جاه‌طلبی‌های عظیم مرکز داده هوش مصنوعی، شبکه انرژی کشور سالانه حدود 2204 تا 2425 تن زباله‌های هسته‌ای ایالات متحده را به انبوه اضافه می‌کند.

بنابراین، این همان مشکل تورمی است که یک راه‌حل خوب و کارآمد برای آن واقعا خوب است، چه روح دیک چنی، مدیرعامل سابق هالیبرتون در حال لبخند زدن باشد یا نه.

Deep Isolation می‌گوید که هر «مخزن افقی گمانه‌ای» به طول تقریبا 0.9 مایل (1.5 کیلومتر) که قصد حفاری آن را دارد، می‌تواند شش سال زباله هسته‌ای را از یک راکتور بخار و 10 سال زباله را از یک راکتور آب تحت فشار ذخیره کند. این شرکت خاطرنشان کرد که این مناطق افقی عمیق، پس از یک منطقه خمیده ملایم دنبال می‌شوند و قوطی‌های زباله هسته‌ای را از سر به انتها رسوب می‌دهند تا خطر "فشار روی هم" وجود نداشته باشد.

خوشبختانه Deep Isolation و Halliburton به تنهایی روی این موضوع کار نمی کنند. Deep Isolation یک تیم تحقیقاتی بین‌المللی متشکل از کارشناسان هسته‌ای را زیر نظر مرکز غیرانتفاعی Deep Hole Demonstration برای کمک به برنامه‌ریزی و اجرای برنامه آزمایشی خود در تگزاس به کار گرفته است. و "سیستم جهانی قوطی" این شرکت برای حمل و نقل و ذخیره سازی زباله های هسته ای با همکاری دانشگاه کالیفرنیا-برکلی، آزمایشگاه ملی لارنس برکلی و NAC International با بودجه DOE ساخته شد.

جسی اسلون، معاون اجرایی مهندسی Deep Isolation در بیانیه‌ای گفت: «دریافت این مجوز یک نقطه عطف بزرگ است. "رسیدن به این نقطه منعکس کننده حجم عظیمی از کار دقیق و با کیفیت بالا توسط تیم ما و همکاران پروژه ما است."

با این حال، هر چقدر هم که ممکن است مساعد به نظر برسد، هنوز یک موضوع حقوقی کوچک وجود دارد: در حال حاضر هیچ مکان مورد تایید فدرال برای دفن این زباله ها در هیچ کجای ایالات متحده وجود ندارد. علیرغم پیشرفت در شناسایی سایت‌های احتمالی، ممکن است زمان آن فرا رسیده باشد که به عقب برگردیم و از برخی نویسندگان داستان‌های علمی تخیلی خوب بپرسیم تا ایده‌های خود را در مورد اینکه چگونه این همه از نظر سیاسی امکان‌پذیر می‌شود، بپرسیم.