حفاظت کافی نیست - ایجاد مناظر حفاظتی یکپارچه کلیدی است

ویرایش شده توسط Swati Mestri، بررسی توسط Robert Egan

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

تحقیقات جدید دانشگاه موناش نشان داده است که چگونه کشورها می توانند با نگاه کردن به مرزهای پارک های ملی و مناطق حفاظت شده و تمرکز بر نحوه اتصال این مناطق، شبکه های حفاظتی خود را تقویت کنند.

در حالی که جهان در تلاش برای حفظ 30 درصد از خشکی و دریا تا سال 2030 است، محققان هشدار می دهند که افزودن مناطق حفاظت شده بیشتر برای حفاظت از تنوع زیستی کافی نخواهد بود.

این مطالعه که در Nature Ecology & Evolution منتشر شد، 6234 سایت حفاظتی را در 14 کشور تجزیه و تحلیل کرد و فرصت‌های قابل توجهی را برای ساخت شبکه‌های حفاظتی بزرگ‌تر و مرتبط‌تر با استفاده از مناطق خارج از ذخایر حفاظت‌شده سنتی نشان داد.

این تحقیق سایر اقدامات موثر حفاظتی مبتنی بر منطقه (OECMs) را مورد بررسی قرار داد: مناطق خارج از مناطق حفاظت شده به طور رسمی تعیین شده که نتایج پایدار و مثبتی را برای تنوع زیستی ارائه می‌دهند.

محققان دریافتند که 27 درصد از این سایت‌ها از قبل مستقیما به مناطق حفاظت‌شده نزدیک شده‌اند، که به گسترش ذخایر موجود، اتصال زیستگاه‌های جدا شده، محافظت از مناطق حفاظت‌شده در برابر فشارهای اطراف کمک می‌کنند و سایت‌های حفاظتی تکه‌تکه‌شده را در شبکه‌های بزرگ‌تر گرد هم می‌آورند. در همین حال، 67٪ در نزدیکی آن قرار دارند که فرصت های قابل توجهی را برای تقویت شبکه های حفاظتی ارائه می دهد.

کارلی کوک، دانشمند حفاظت از دانشگاه موناش و یکی از نویسندگان، دانشیار دانشکده علوم زیستی، گفت که این یافته ها یک چالش اساسی در برنامه ریزی جهانی حفاظت را برجسته می کند.

کوک گفت: «حفاظت از 30 درصد از سیاره یک جاه طلبی مهم است، اما این تعداد به تنهایی به ما نمی گوید که آیا به طور موثر از تنوع زیستی محافظت می کنیم یا خیر.

ما باید فراتر از میزان حفاظت از زمین یا دریا نگاه کنیم و بپرسیم که آیا این مناطق برای حمایت از گونه‌ها و اکوسیستم‌ها با هم کار می‌کنند یا خیر. اگر می‌خواهیم شبکه‌های حفاظتی کارآمدی ایجاد کنیم، پس اینکه کجا از طبیعت محافظت می‌کنیم و چگونه آن مناطق به هم متصل می‌شوند به طور بالقوه مهم‌تر از میزان حفاظت ما هستند.»

محققان دریافتند که OECM های مستقیما در مجاورت مناطق حفاظت شده تقریبا 1.4 میلیون کیلومتر مربع (540000 مایل مربع) به شبکه های حفاظتی موجود در سراسر کشورهای مورد مطالعه کمک می کنند.

با این حال، فقط 2٪ از سایت ها به طور مستقیم به مناطق حفاظت شده ایزوله متصل می شوند که نشان دهنده پتانسیل استفاده نشده برای برنامه ریزی استراتژیک حفاظتی است.

کوک گفت که این یافته ها به دولت ها چارچوبی عملی برای سرمایه گذاری های حفاظتی ارائه می دهد.

"تحقیقات ما نشان می‌دهد که مناطق خارج از پارک‌ها و ذخایر ملی می‌توانند نقش بسیار بزرگ‌تری در حفاظت داشته باشند تا صرفا افزودن هکتارها به یک هدف ملی. آنها می‌توانند به بزرگ‌تر کردن مناطق حفاظت‌شده موجود کمک کنند، شکاف‌های بین سایت‌های جدا شده را ایجاد کنند و شبکه‌های حفاظتی منسجم‌تری را در مناظر و مناظر دریایی ایجاد کنند.

"اما این مزایا به طور خودکار اتفاق نمی افتد. دولت ها باید به طور استراتژیک در مورد مناطقی که آنها را به رسمیت می شناسند و محافظت می کنند و چگونه آن مناطق به شبکه حفاظتی گسترده تر کمک می کنند فکر کنند.

این مطالعه همچنین نشان داد که 1028 منطقه حفاظت‌شده یا گروه‌هایی از مناطق حفاظت‌شده که قبلا جدا شده بودند را می‌توان در 242 خوشه بزرگ‌تر با گنجاندن OECM ادغام کرد.

کوک گفت که کمتر از چهار سال تا پایان ضرب‌الاجل تنوع زیستی در سال 2030 باقی مانده است، این تحقیق فرصت مهمی را برای بازنگری در نحوه اندازه‌گیری پیشرفت حفاظت از کشورها ارائه می‌دهد.

کوک گفت: "خطر این است که حفاظت به یک بازی اعداد تبدیل شود، جایی که موفقیت با درصد سیاره ای که ما محافظت کرده ایم اندازه گیری می شود نه آنچه که این حفاظت واقعا به دست می آورد."

"ما فرصتی داریم که در مورد حفاظت، ایجاد مناطق حفاظت‌شده موجود، تقویت ارتباطات و شناسایی مکان‌هایی که مزایای مهم تنوع زیستی را به ارمغان می‌آورند، بسیار هوشمندتر باشیم، حتی اگر این مناطق مناطق حفاظت‌شده رسمی نباشند. اگر در مورد توقف از دست دادن تنوع زیستی جدی هستیم، به شبکه‌های حفاظتی نیاز داریم که به عنوان شبکه عمل کنند، نه صرفا روی یک مجموعه نقشه رو به رشد."

این مطالعه چارچوبی برای ارزیابی اینکه چگونه مناطق حفاظتی اضافی می‌توانند شبکه‌های موجود را در حالی که دولت‌ها برای رسیدن به هدف 2030 تلاش می‌کنند، تقویت کنند، فراهم می‌کند.

روشن شارما و همکاران، سایر اقدامات موثر حفاظتی مبتنی بر منطقه ممکن است شبکه‌های حفاظتی جهانی را تقویت کند، Nature Ecology & Evolution (2026). DOI: 10.1038/s41559-026-03222-y

اطلاعات مجله: Nature Ecology & Evolution

سواتی مستری دارای مدرک لیسانس در مهندسی الکترونیک است و از سال 2019 به عنوان ویرایشگر محتوا کار کرده است. او ویرایش اسناد تحقیقاتی در زمینه فناوری، مراقبت های بهداشتی و علم مواد را تجربه کرده است و علاقه خاصی به فناوری و فضا دارد. نمایه کامل →

لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →