حفره غول پیکر در صنعت مراقبت از دندان آمریکا

گتی ایماژ; آلیسا پاول/BI وقتی الیسه موریس تصمیم گرفت که یک متخصص بهداشت دهان و دندان شود، به نظر یک تناسب طبیعی بود. او یک دانش آموز نسبتا "علمی" در دبیرستان بود و عموما دوست داشت به دندانپزشکی برود. به علاوه، او همیشه یک سخنگو بود.

موریس که اکنون 34 سال دارد، 11 سال از زندگی حرفه‌ای خود می‌گذرد و می‌داند که احتمالا می‌تواند درآمد بیشتری کسب کند. ایالت ویرجینیا، زادگاه او، کمبود شدید بهداشت دهان و دندان دارد، و کارگران موقت می‌توانند با پریدن بین تمرین‌ها، نرخ‌های ساعتی بالایی داشته باشند. اما موریس چهار سال را در همان دفتر خصوصی گذرانده است زیرا در آنجا خوشحال است. رئیس او به او تجهیزات مناسب، مزایا، پاداش و - مهمتر از همه - احترام می گذارد. دندانپزشک با او مانند یک پزشک به جای یک جفت دست رفتار می کند.

موریس می گوید: «ما برای او کارگر نیستیم.

راه‌اندازی او همان چیزی است که آن‌ها در این کسب‌وکار به آن مطب «یونیک شاخ» می‌گویند، و کمبود این محل‌های کار با کیفیت به کمبود تعداد متخصصان بهداشت دندان در سراسر کشور کمک می‌کند. وقتی می گویم عاشق بهداشت دهان و دندانم هستم، شوخی نمی کنم. من قصد داشتم دندانپزشکم را ترک کنم، که احساس می‌کنم اغلب سعی می‌کند درمان‌های مشکوک را روی من اعمال کند، اما سپس آندریا شروع به کار کرد، و او شگفت‌انگیز است. آخرین باری که در دفتر بودم، گفتم اتحادیه من در حال چانه زنی قرارداد جدیدی است و او گفت که ای کاش متخصصان بهداشت اتحادیه خودشان را داشتند.

منطقی است که این کار را انجام نمی دهند - ایالات متحده چانه زنی بخشی انجام نمی دهد، و اکثر بهداشتکاران به طور سنتی در دفاتر کوچک و خصوصی کار می کردند که سازماندهی آنها دشوار بود - اما این باعث شد من به فکر فرو برم. من نمی دانم که آیا بهداشتکاران، به طور کلی، اوقات خوبی را سپری می کنند یا خیر.

معلوم است، آنها نیستند.

با توجه به موسسه سیاست سلامتی انجمن دندانپزشکی آمریکا، تنها 60 درصد از دندانپزشکان گزارش می دهند که تعداد کافی بهداشت دهان و دندان در کارکنان خود دارند. ایالت هایی مانند ویرجینیا، میسوری، تگزاس و کالیفرنیا می گویند که به صدها پزشک دیگر نیاز دارند.

مشکل کمبود تقاضا نیست - اداره آمار کار انتظار دارد که استخدام بهداشتکاران در دهه آینده بسیار سریعتر از میانگین رشد کند. مبارزه واقعی این است که میدان سختی دارد که متخصصان بهداشتی جدید را در درب خانه بیاورد، زیرا بهداشتکاران با تجربه به سمت خروجی ها می روند. برنامه‌های بهداشت دندان در کالج‌ها و دانشگاه‌های محلی به اندازه کافی چابک نیستند تا جریان فارغ‌التحصیلان جدید خود را افزایش دهند، در حالی که پزشکان کهنه کار تصمیم می‌گیرند هزینه‌های فیزیکی، حجم کار سنگین و کمبود مزایا ارزشش را ندارند.

موریس می گوید: فرسودگی شغلی بسیار زیاد است. شما اساسا "در تمام طول روز سعی می کنید کمال گرا باشید."

نتیجه: زمان طولانی انتظار برای بیماران و راه حل های پیشنهادی که برخی از بهداشتکاران نگران آن هستند که می تواند منجر به مراقبت بدتر شود. قبل از سال 2020، متخصصان بهداشت دندان دقیقا با خوشحالی وارد کار نمی شدند - قبلا مسائلی در مورد فرهنگ محل کار، غرامت و فرصت های رشد وجود داشت. اما بیماری همه گیر بسیاری از این مشکلات را تشدید کرد. بسیاری از دفاتر به طور موقت بسته شدند و به نتایج نهایی کارکنان ضربه زدند.

وقتی دوباره باز شدند، متخصصان بهداشت ناگهان خود را در خط مقدم دیدند، در معرض ویروس در تماس نزدیک، کار تولید آئروسل و مدیریت پروتکل‌های ایمنی و تجهیزات جدید - همه اینها در حالی که زندگی روزمره مختل شده‌شان را دستکاری می‌کردند.

در یک روز معمولی، متخصصان بهداشت 8 تا 10 بیمار را می‌بینند که هر کدام دارای اضطراب‌ها، تاریخچه‌ها و چمدان‌های متفاوتی هستند. یک نفر در مورد اینکه چگونه کووید واقعی نیست فحاشی می کند، نفر بعدی درباره مرگ پدربزرگش بر اثر آن صحبت می کند. در هر دو مورد، متخصص بهداشت باید ضمن تراشیدن تارتار از مینای دندان با دقت میکروسکوپی، فضای احساسی را مدیریت کند. پس از ماه‌ها گذشت، بسیاری به این نتیجه رسیدند که به اندازه کافی مصرف کرده‌اند. کسانی که نزدیک به بازنشستگی بودند، ماشه را کشیدند، و دیگران برای مشاغل جدید به خرید رفتند. تخمین زده می شود که 3300 بهداشتکار میدان را ترک کردند.

مسائل حاد بیماری همه گیر مشکلات طولانی مدت در صنعت را تشدید کرد. بهداشت دهان و دندان از نظر جسمی یک شغل سخت است. افراد حرفه‌ای در بخش‌های زیادی از روز خود را خمیده می‌بینند و آسیب‌های گردن، شانه‌ها، مچ دست و کمر شایع هستند. بسیاری از مطب های دندانپزشکی - به ویژه موارد کوچکتر - مزایایی مانند بیمه درمانی را برای کارگران خود فراهم نمی کنند. این ممکن است متخصصان بهداشت را به دنبال شغل در محیط های شرکتی تر، مانند سازمان های خدمات دندانپزشکی یا گروه های خصوصی تحت حمایت سهام سوق دهد.

این نهادها اغلب به دلیل فشار دادن به درمان های با هزینه بالاتر و فشرده سازی زمان ملاقات برای ایجاد سود بیشتر، شهرت دارند. در حالی که ممکن است بهداشتکاران در ابتدا توسط مزایا و پرداخت هزینه در این عملیات ها فریفته شوند، سرعت ممکن است طاقت فرسا باشد و در نتیجه یک در گردان ایجاد شود.

دکتر کاترین روتاس، دندانپزشک مستقر در نیویورک و سخنگوی انجمن دندانپزشکی آمریکا می گوید: «آنها افراد را بهتر از سایر مدل های عمل حفظ نمی کنند. روتاس مدیر دندانپزشکی Whitney Young Health، یک کلینیک اجتماعی با بودجه فدرال در آلبانی است. همانطور که ما صحبت می کنیم، او می گوید که آنها در حال تلاش برای پر کردن موقعیت باز بهداشت دندانپزشکی هستند.

در حالی که آنها مزایای محکمی ارائه می دهند، به اندازه گروه های بزرگتر دندانپزشکی شرکتی پرداخت نمی کنند. فارغ التحصیلی از بهداشتکاران بیشتر در حالی که ناتوانی در رسیدگی به این که چرا بهداشتکاران موجود نیروی کار را ترک می کنند مانند پر کردن یک سطل بدون رسیدگی به نشتی است. براندون پاتل میز پذیرش در دو مطب دندانپزشکی همسرش در کنتیکت را مدیریت می کند. او به من می گوید آنها در وضعیت مشابهی هستند. او می‌گوید: «من تقریبا شش ماه است که یک پست شغلی داشتم و اساسا هیچ متقاضی نداشتیم.

متقاضیانی که ما داشته ایم، کارمندان تمام وقت هستند که فقط به دنبال یک پیشنهاد بهتر هستند." کلینیک او ساعتی 55 تا 60 دلار ارائه می دهد، اما بیمه درمانی ندارد، که پاتل می گوید ارائه آن به عنوان یک صاحب کسب و کار کوچک بسیار دشوار است.

دینامیک مطب دندانپزشکی پیچیده است. مردم اغلب در محله های تنگ کار می کنند و شخصیت ها ممکن است با هم برخورد کنند. برخی از دندانپزشکان ممکن است روشی را داشته باشند که دوست دارند کارهایی را انجام دهند که به سادگی با کارمندان خاصی مخالفت نمی کند. موریس زمانی برای یک دندانپزشک مسن دوست‌داشتنی کار می‌کرد که کارهای زیبایی انجام می‌داد - اما او اصرار داشت که از ابزارهای قدیمی استفاده کند و پس از اینکه چک‌های حقوق او شروع به افزایش یافت، او کار را ترک کرد. دستمزد و انعطاف پذیری کار موقت یا پاره وقت برای بسیاری از بهداشتکاران جذاب است، اما این احتمال را افزایش می دهد که در دفاتری قرار بگیرند که در آن راحت نیستند.

بهداشت دهان و دندان نیز یک حوزه تحت سلطه زنان است و برخی از پزشکان پس از تشکیل خانواده، ساعات کاری خود را کاهش می دهند یا کار را متوقف می کنند. پاسخ واضح به کمبود در محل کار، آموزش افراد بیشتر است، به ویژه از آنجایی که بهداشت دهان و دندان کاملا ضد هوش مصنوعی به نظر می رسد، و چشم انداز دستمزد بالا باید آن را به شغلی فریبنده تبدیل کند. گفتن این کار آسان تر از انجام آن است.

بر خلاف برنامه های پرستاری، که در آن دانشگاه ها دانشجویان را برای چرخش بالینی به بیمارستان های شریک می فرستند، برنامه های بهداشت دندان باید کلینیک های دندانپزشکی خود را بسازند، تجهیز کنند و راه اندازی کنند. یک صندلی به تنهایی می تواند بیش از 8000 دلار هزینه داشته باشد، بدون توجه به ماشین های اشعه ایکس، آزمایشگاه های شبیه سازی و سایر تجهیزات. متخصصان بهداشت در حال آموزش باید در این کلینیک ها نظارت دقیقی داشته باشند و نیاز به کسب تجربه با طیف وسیعی از بیماران و شرایط دارند. بنابراین گسترش این برنامه ها می تواند یک کابوس لجستیکی و یک سرمایه گذاری عظیم باشد.

روتاس می‌گوید: «شما باید اساسا یک مرکز سرپایی برای مراقبت‌های بالینی باشید، که در اصل به فکر راه‌اندازی یک بیمارستان و اداره یک مدرسه در یک زمان است.» "تنها گسترش یک برنامه با چند صندلی پرهزینه است."

برای کسانی که سعی در ورود به این حرفه دارند، این فرآیند می تواند به طرز عجیبی انتخابی و غیرضروری به نظر برسد.

براین رومرو پس از تلاش برای یافتن شغل با مدرک علوم داده ای که در سال 2021 به دست آورده بود، به بهداشت دندان روی آورد. او چندان نگران کمبود نیست زیرا از نظر او این به معنای امنیت شغلی است. او می‌گوید: «به‌عنوان فردی که برای مدت طولانی بیکار بودم، از این ایده خوشم می‌آید که نباید نگران این موضوع باشم. او در حال حاضر تقریبا نیمی از برنامه دو و نیم ساله ای را که در بهار گذشته در یوتا آغاز کرده بود، پشت سر گذاشته است، اما از اینکه چقدر موانع را برای ورود به آن باید برطرف می کرد، شگفت زده شده است.

او دوستی دارد که چهار سال است دستیار دندانپزشکی بوده و سه بار از همان مدرسه ای که در آن درس می خواند رد شده است. او می گوید: «این احساس بسیار خودسرانه است. (دستیاران دندانپزشکی نسبت به بهداشتکاران آموزش کمتر و دامنه کاری کمتری دارند - آنها اتاق ها را آماده می کنند، ابزار دندانپزشکی را در طی برخی از روش ها به دست می دهند و عکس اشعه ایکس می گیرند. آنها به طور کلی تمیز کردن یا ارزیابی سلامت لثه ها را انجام نمی دهند.)

تنها 15 صندلی در کلینیک مدرسه او در پنج گروه چرخشی آن وجود دارد. سه مربی آنجا هستند تا همه چیز را بررسی کنند، که زمان انتظار را طولانی تر می کند و بیماران را از مراجعه منصرف می کند.

فراتر از موانع بالای ورود، بهداشت دندان به سادگی برای بسیاری از جوانان به عنوان یک مسیر شغلی بالقوه به نظر نمی رسد. مشاوران راهنمایی دبیرستان اغلب دانش آموزان را به سمت سایر عرصه های مراقبت های بهداشتی مانند پرستاری و رادیولوژی راهنمایی می کنند. بهداشت دندان در فرهنگ و رسانه ها نیز چندان مورد توجه قرار نمی گیرد. هیچ "The Pitt" یا "ER" برای صندلی دندانپزشکی وجود ندارد. علت اصلی بسیاری از این مشکلات Big Mean Dentist نیست، بلکه صنعتی است که علم اقتصاد دیگر در آن کار نمی کند.

نرخ بازپرداخت بیمه دندانپزشکی در سال های اخیر راکد بوده است، در حالی که هزینه های مطب دندانپزشکی همچنان در حال افزایش بوده است. این باعث شده است که برخی از روش ها پذیرش بیمه های خاص را متوقف کنند یا بیماران خارج از شبکه بیشتری را برای کمک به ریاضیات داخلی خود دنبال کنند. روتاس می گوید که بیماران جدید اغلب در کلینیک او فرود می آیند زیرا دندانپزشک قبلی آنها بیمه آنها را نمی پذیرد.

فارغ التحصیلان جدید در بهداشت و دندانپزشکی اولویت های متفاوتی نسبت به نسل های گذشته دارند. آن‌ها انعطاف‌پذیری می‌خواهند و جذابیت گزینه‌های موقت با دستمزد بالا را نسبت به رفتن به کار تمام وقت در یک دفتر محلی می‌بینند.

جسیکا آگوست، رئیس انجمن بهداشت دندانپزشکی آمریکا، می‌گوید: «فارغ التحصیل بهداشت بیشتر در حالی که نمی‌دانیم چرا بهداشتکاران موجود نیروی کار را ترک می‌کنند، مانند پر کردن یک سطل بدون رسیدگی به نشتی است».

راه حل های پیشنهادی وجود دارد، اما بسیاری از آنها بحث برانگیز هستند. در برخی از ایالت‌ها مانند آریزونا، ویرجینیا و میسوری تلاش می‌شود تا به دستیاران دندان‌پزشکی اجازه داده شود تا در حین کار آموزش ببینند تا نظافت‌های اولیه و سایر روش‌هایی را که به طور سنتی توسط بهداشتکاران انجام می‌شود، انجام دهند. متخصصان بهداشت استدلال می کنند که این منجر به نتایج بدتری برای بیماران می شود.

آگوست می گوید: «کمبود نیروی کار نباید با کاهش استاندارد مراقبت، جایگزینی کارگرانی که آموزش و آمادگی بالینی معادل دریافت نکرده اند، برطرف شود.

تعداد انگشت شماری از ایالت ها، از جمله فلوریدا و ایندیانا، به دندانپزشکان آموزش دیده خارجی اجازه می دهند که بدون تکمیل یک برنامه مستقر در ایالات متحده، متخصص بهداشت دندان شوند. به نظر می رسد برخی از بهداشتکاران نسبت به این موضوع بازتر هستند - با فرض اینکه آنها باید در آزمون های هیئت مدیره یکسان شرکت کنند. برخی دیگر نگران هستند که تأثیر منفی بر مراقبت بگذارد، زیرا دندانپزشکان آموزش های گسترده و تخصصی مشابهی را در زمینه بهداشت و مراقبت های پیشگیرانه دریافت نمی کنند. بسیاری از بهداشت کاران هستند که در نقطه ای هستند که باید کار دیگری انجام دهند.

انجام تمرین در ایالت های مختلف برای بهداشتکاران دشوار است، زیرا آنها باید برای مجوز جدید درخواست دهند و از مجموعه جدیدی از حلقه ها بپرند. سارا هیلر 37 ساله به مدرسه بهداشت دندان در نیویورک رفت. هنگامی که او در سراسر کشور به اورگان نقل مکان کرد، مجبور شد 5000 دلار خرج کند تا تحصیلات خود را دوباره ادامه دهد و برای گرفتن مجوز در آنجا آزمایش بدهد، زیرا بهداشتکاران مجاز هستند در خانه جدید او مواد پرکننده قرار دهند. او می گوید: «ما به قابلیت حمل مجوز و استانداردسازی بیشتر نیاز داریم.

بیشتر چیزی که در نهایت متخصصان بهداشت می‌خواهند افزایش استقلال است، خواه این کار تحت نظر دندانپزشکی باشد که به نظرات و توصیه‌های آنها احترام می‌گذارد، رشد شغلی بهتر یا حتی فرصتی برای ضربه زدن به خود.

برخی از ایالت ها، مانند کلرادو و اورگان، به بهداشتکاران اجازه می دهند که به طور مستقل و بدون نظارت مستقیم دندانپزشک تمرین کنند. برخی از ایالت ها به متخصصان بهداشت عمومی اجازه می دهند وارد محیط هایی شوند که در آن دسترسی به مراقبت های دندانی اغلب محدود است، مانند خانه های سالمندان، یا راه هایی را برای بهداشت کاران برای تبدیل شدن به درمانگران دندان، که دامنه وسیع تری دارند، فراهم کنند.

لیزا سایمون، استادیار سیاست بهداشت دهان و دندان و اپیدمیولوژی در هاروارد می‌گوید: «این نوع ازدواج بسیار بهتری است برای قرار دادن مراقبت‌های دندانی در جایی که لازم است و در دسترس نیست، اما همچنین به بهداشت‌کاران دندان نقشی توانمندتر و انعطاف‌پذیرتر می‌دهد.» بسیاری از بهداشتکاران منتظر بهبود شرایط خود نیستند. آنجلا اسکات که در سال 2022 پس از 20 سال حضور در این رشته، این حرفه را ترک کرد، همینطور است.

پس از آسیب دیدگی شانه و تلاش برای ایجاد تعادل بین شغل خود و مراقبت از کودک، او تصمیم گرفت که یک متخصص بهداشت "دیگر پایدار نیست." اسکات، که در ایالات متحده و اروپا تمرین کرده است، اکنون در برلین زندگی می کند، جایی که سعی می کند پس از اتمام یک بوت کمپ اینترنتی، به عنوان یک طراح UX نفوذ کند. او همچنین در حال کار بر روی یک دوره آنلاین است تا سعی کند به سایر بهداشتکارانی که به دنبال خروج از صنعت هستند کمک کند.

او می‌گوید: «در نقطه‌ای بودم که شروع کردم به رشد بیشتر از کاری که انجام می‌دادم، و می‌دانستم که می‌خواهم کارهای بیشتری انجام دهم، اما همچنین می‌دانستم که هیچ راهی وجود ندارد که بتوانم خودمختاری بیشتری به عنوان یک متخصص بهداشت دندان کسب کنم. بسیاری از بهداشت کاران هستند که در نقطه ای هستند که باید کار دیگری انجام دهند."

موریس، در ویرجینیا، می‌گوید که مرتبا شنیده می‌شود که دندان‌پزشکان دیگر از رئیسش می‌پرسند که او چگونه مراقب بهداشت خود است. او حتی مطمئن نیست که پزشکش از منحصر به فرد بودن تنظیمات آنها آگاه باشد.

او می‌گوید: «این رابطه‌ای که ما داریم، این همان چیزی است که مردم وقتی به سمت بهداشت دندان می‌روند، می‌خواهند». امیلی استوارت خبرنگار ارشد Business Insider است که در مورد تجارت و اقتصاد می نویسد.

مقاله اصلی را در Business Insider بخوانید