حفظ آب و هوای گرم ممکن است به تمساح ها کمک کرده باشد تا از دایناسورها دوام بیاورند

ویرایش شده توسط Sadie Harley، بررسی توسط Robert Egan

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

مطالعه جدیدی که توسط محققان UCL (دانشگاه کالج لندن) انجام شد، نشان می دهد که حفظ آب و هوای گرم در طول تاریخ 250 میلیون ساله آنها ممکن است به تمساح ها و بستگان آنها کمک کرده باشد تا از سیارکی که دایناسورها را کشته است، بمانند.

این مطالعه که در Science Advances منتشر شد، بیش از 7000 فسیل و سوابق بیش از 400 گونه زنده و منقرض شده را بررسی کرد و این موارد را با بازسازی های کامپیوتری آب و هوا و جغرافیای زمین در 245 میلیون سال مقایسه کرد.

این تیم دریافتند که کروکودیل‌ها و خویشاوندانشان به جای سازگاری با آب و هوای جدید، از آب و هوای گرم پیروی می‌کنند، در دوره‌های گرم که تا قطب جنوب گسترش می‌یابند، در دوره‌های سردتر که به سمت مناطق استوایی عقب‌نشینی می‌کنند.

محققان همچنین نحوه تغییر آب و هوا پس از برخورد سیارک در 66 میلیون سال پیش را شبیه‌سازی کردند و به این نتیجه رسیدند که در همه سناریوها به جز شدیدترین سناریوها، مناطق گرم نزدیک خط استوا و در مناطق نیمه گرمسیری برای خویشاوندان کروکودیل مناسب هستند.

مدل‌سازی قبلی توسط اعضای همان تیم نشان داد که آب و هوای مناسب برای دایناسورهای غیر پرندگان (یعنی آنهایی که منقرض شده‌اند) به مراتب کاهش یافته است.

دکتر آلفیو الساندرو کیارنزا، نویسنده اصلی، مستقر در UCL Earth Sciences، گفت: «سیارک کل سیاره را به یک اندازه با همه گروه‌ها دشمن نکرد.

ترجیح دیرینه تمساح‌ها برای محیط‌های گرم ممکن است بازماندگان را دقیقا در جایی قرار دهد که آب و هوای مناسب، مانند اطراف استوا، بهتر است.

دودمان تمساح که توسط دانشمندان به عنوان شبه‌سوچیان شناخته می‌شود، در زمان مشابهی با دایناسورها ظاهر شد و از آن زمان تاکنون از دو انقراض دسته جمعی زمین جان سالم به در برده است.

اگرچه امروزه کروکودیل ها و خویشاوندان آنها بسیار شبیه یکدیگر به نظر می رسند، اجداد این گروه بسیار متنوع تر بودند، از جمله گیاهان خواران زره پوش سنگین، شکارچیان ساکن در خشکی و غول هایی با وزن بیش از یک تن.

شبه‌شوخ‌های معروف شامل شکارچی غول‌پیکر سارکوسوچوس، «سوپر کروک» که تا ۱۲ متر (۳۹ فوت) طول داشت، و پستوسوچوس که فقط در خشکی شکار می‌کرد و می‌توانست روی دو پا و همچنین چهار دست و پا حرکت کند، می‌شود.

کیارنزا می‌گوید: «کروکودیل‌ها اغلب فسیل‌های زنده نامیده می‌شوند، اما اجداد و خویشاوندان آن‌ها در طول تاریخ خود به شدت تغییر کرده‌اند، از غول‌هایی به بزرگی اتوبوسی که می‌توانست یک تی رکس را ببلعد تا حیوانات کوچک و بامزه‌ای با صورت پاگ.

"مطالعه ما نشان می دهد که، با وجود این همه تنوع، آنچه به طرز شگفت انگیزی ثابت ماند، رابطه آنها با آب و هوا بود."

برای مطالعه خود، تیم تحقیقاتی ترجیحات دما و بارندگی 400 گونه را با استفاده از سوابق فسیلی، درختان تکاملی و نقشه برداری دقیق از محل زندگی گونه های کروکودیل امروزی استنباط کردند. سپس با استفاده از بازسازی آب و هوا و جغرافیای زمین، زیستگاه های مناسب این گونه ها را در طول زمان ترسیم کردند.

آنها دریافتند که خویشاوندان کروکودیل عمدتا آب و هوای گرم را در سراسر جهان دنبال می کنند. در طول گرمخانه ائوسن اولیه، حدود 50 میلیون سال پیش، زمانی که دمای جهانی حدود 10 درجه سانتی گراد بیشتر از امروز بود و مناطق قطبی عاری از یخ بودند، آنها در عرض های جغرافیایی بالا در آمریکای شمالی، اروپا و قطب جنوب زندگی می کردند. هنگامی که سیاره در میلیون ها سال بعد سرد شد، دامنه آنها به سمت مناطق استوایی کاهش یافت.

محققان همچنین تغییرات آب و هوایی را در ده ها یا صدها سال پس از برخورد سیارک Chicxulub که بیشتر دایناسورها را کشت، بررسی کردند.

آنها چندین سناریو از جمله کاهش نور خورشید ناشی از خاکستر و گرد و غبار و افزایش دی اکسید کربن به دلیل فوران های آتشفشانی را آزمایش کردند.

با کاهش 5 و 10 درصدی نور خورشید، مناطق گرم اطراف استوا برای بستگان کروکودیل مناسب باقی ماندند، اما نه 15 درصد کمتر - اگرچه محققان خاطرنشان کردند که این سناریوی شدیدتر اکنون بعید در نظر گرفته می شود. سناریوهای دیگر، مانند افزایش دی اکسید کربن، بر مناسب بودن آب و هوا برای کروکودیل ها تأثیری نداشت.

نویسندگان تاکید کردند که آب و هوا به تنهایی دلیل زنده ماندن کروکودیل ها را توضیح نمی دهد. اندازه بدن کوچکتر، سبک زندگی نیمه آبی، رژیم غذایی انعطاف پذیر و نیازهای کم انرژی حیوانات گرماگیر ("خونسرد") نیز احتمالا کمک کننده است.

پروفسور فیلیپ مانیون، مستقر در UCL Earth Sciences، گفت: "این یافته ها برای گونه های امروزی پیامدهایی دارد. اگر کروکودیل ها عمدتا با تغییرات آب و هوایی گذشته با حرکت به سمت زیستگاه های مناسب کنار آمدند، گونه های امروزی با گرم شدن سیاره زمین برای حرکت به فضا نیاز خواهند داشت و از دست دادن مناطق مناسب برای جاده ها، مزارع و شهرها این کار را سخت تر می کند."

به طور جداگانه، حدود 34 میلیون سال پیش، گروهی از تمساح‌های استرالیایی منقرض شده با شرایط خشک‌تر و شبیه به بیابان سازگار شدند، زیرا بارندگی به دلیل طولانی‌مدت دوره سرد شدن کاهش یافت و قاره خشک شد.

آلفیو کیارنزا، محافظه‌کاری طاقچه اقلیمی، تکامل کلان، انقراض و بقای آرکوسورهای تمساح را شکل می‌دهد، پیشرفت‌های علمی (2026). DOI: 10.1126/sciadv.aeg2217. www.science.org/doi/10.1126/sciadv.aeg2217

کارشناسی علوم زیستی و اکولوژی. پیشینه آزمایشگاه میکروبیولوژی با تجربه اخبار دارویی در صنایع نفت، گاز و تجدیدپذیر. نمایه کامل →

لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →