حقیقت پیچیده در مورد ارسال پارچه اهدایی به کشورهای در حال توسعه

آقا، - خوب است بدانید که فروشگاه های خیریه در ایرلند سالانه 73 میلیون یورو درآمد دارند. مایه تاسف است که بدانیم تلاش برای بازیافت پارچه اهدایی وقت گیر و اغلب بیهوده است.

مدارس، سازمان‌های پیشاهنگی و سایر گروه‌های اجتماعی با اهدای لباس به شرکت‌هایی که آن‌ها را به طناب تبدیل می‌کنند و همچنین دست دوم را در مغازه‌های کشورهای در حال توسعه می‌فروشند، کمک مالی جمع‌آوری می‌کنند. این دومی ممکن است برای خیریه باشد، اما اغلب صرفا تجاری است.

در زامبیا لباس بازیافتی سالولا نامیده می شود. در یکی از این مغازه‌ها لباس‌هایی را دیدم که از اسکاندیناوی برای مردان، زنان و کودکان اهدا شده بود. اما همچنین اقلام پوچ که فقط برای آب و هوای خشن زمستانی مناسب هستند، مانند کلاه خز، لباس اسکی و ژاکت‌های پشمی وجود داشت.

آژانس‌های امدادی استدلال کرده‌اند که ارسال لباس‌های اهدایی به آفریقا، آسیا و آمریکای لاتین می‌تواند صنایع نساجی محلی مبتنی بر پنبه و پشم حیوانات را که در آن قاره‌ها تهیه می‌شود، مختل کند. مفسران دیگر شکایت کرده‌اند که مزارع پنبه زمین‌هایی را می‌پوشانند که می‌توان از آن برای تولید غذا استفاده کرد.

هیچ پاسخ آسانی وجود ندارد. پارچه بازیافتی ساخته شده به طناب به ماهیگیران در صید ماهی کمک کرده است. پارچه های فرآوری شده خانه های با سقف قلعی را در شهرک های کانکس شهری عایق بندی کرده اند. سازمان‌هایی مانند Habitat for Humanity جایگزینی خانه‌های فقیرنشین نامرغوب با آجر، سیمان و سقف مناسب را تشویق می‌کنند. - مال شما و غیره

گرت بایرن،

درومهیر،

شرکت لیتریم.