حلزون های نه اینچی

از ماه سپتامبر، حلزون های غول پیکر یکی از محله های فلوریدا را در حالت آماده باش قرار داده اند. هیچ کس در یک منطقه تقریبا 300 هکتاری در شهر هیالیه، درست خارج از میامی، اجازه ندارد زباله های حیاط یا حتی یک آجر را بدون مجوز صریح از مقامات دولتی به داخل یا خارج از محله منتقل کند. تیم‌های دانشمندان در جستجوی حلزون‌های غول‌پیکر آفریقایی، نرم تنان بزرگ با دندان‌های کوچک، پایی بزرگ‌تر از یک کودک 5 ساله و تمایل به انتشار انگل کرم ریه موش صحرایی، که دقیقا به همان اندازه که به نظر می‌رسد لذت‌بخش است، در منطقه گشت می‌زنند.

این حلزون‌ها که در واقع به حدود هشت اینچ می‌رسند، اما می‌توانند -اگر هیچ چیز دیگری برای مقاصد سرفصل‌نویسی- تا 9 اینچ کشیده شوند، مقامات فلوریدا را از سال 1969 نگران کرده‌اند. از آن زمان، ایالت میلیون‌ها دلار برای دفع سه هجوم هزینه کرده است. تکمیل یکی از این عملیات یک دهه طول کشید. اکنون، هر زمان که حلزونی پیدا می شود، بازرسان بخش صنایع گیاهی وزارت کشاورزی ایالتی شروع به گشت زنی می کنند. آنها طعمه می گذارند و خاک محل سکونت جوجه ریزی را با سم ضد نرم تن خیس می کنند. سپس ماگ شات ها را بین مردم توزیع می کنند.

(این مرحله ممکن است غیر ضروری به نظر برسد، زیرا ما در مورد حلزون هایی به اندازه سنجاب ها صحبت می کنیم، اما کارشناسانی که با آنها صحبت کردم، همه بر اهمیت آگاهی از ضد حلزون تاکید کردند.) یک منطقه تنها پس از نظارت و درمان به مدت سه سال تمیز در نظر گرفته می شود.

پل اسکلی، معمار اصلی سرکوب بخش کشاورزی، به من گفت: این بار، به نظر می رسد که مشکل فقط به یک بلوک شهری محدود شده است. اما پاسخ کاملا خسته کننده است. اسکلی گفت: "ما در مورد این حلزون در فلوریدا جدی هستیم." "وقتی این سرطان ها را پیدا کردید، نمی خواهید اجازه دهید آنها تبخیر شوند. باید آنها را از بین ببرید."

اسکلی بخشی از واکنش به آخرین هجوم بزرگ بود که از سال 2011 تا سال 2021 ادامه داشت و صدای او تا حدودی با تلفن همراه بود. حلزون های غول پیکر آفریقایی (همچنین به عنوان GALS شناخته می شوند) واقعا غول پیکر هستند و ظاهری گوشتی و عرق ریخته دارند، مانند مشت بوکسور که از دستکش بیرون آمده است. او گفت: «وقتی می‌بینی تمام بدن در حال حرکت است، باور نکردنی است.»

در اوایل این قرن، اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت این حلزون ها را یکی از بدترین گونه های مهاجم روی زمین اعلام کرد. GALS در سراسر یک کمربند ضخیم از کره زمین، در مرکز استوا، شایع است، و دنباله لجن آنها در حال گسترش است: پس از گسترش دامنه خود از شرق آفریقا از طریق ماداگاسکار، هند و جزایر اقیانوس آرام، اخیرا آنها در آرژانتین، پکن و به نوعی آلپ ایتالیا مشاهده شده اند. و از آنجایی که تغییرات آب و هوایی بیشتر جهان را گرمتر و مرطوب تر می کند، آنها می توانند قلمروهای بیشتری را تسخیر کنند. اسکلی ایالت خود را فایروال می داند.

او گفت که اگر حلزون‌ها در فلوریدا پخش شوند، «می‌توانند با سواری با انسان‌ها، مسافت زیادی را از ساحل شرقی و داخل دریا طی کنند».

هنگامی که آنها به جایی جدید می رسند، GALS به سرعت تکثیر می شود، و سپس فقط با بودن خود مشکل ایجاد می کند. آنها عاشق خوردن هستند - لوبیا، خربزه، گل های زینتی، درختچه ها - به همین دلیل است که آنها برای کشاورزی خطرناک هستند. وقتی ماشین‌ها روی آن‌ها می‌روند، پوسته‌های نوک تیز حلزون‌ها می‌توانند لاستیک‌ها را سوراخ کنند. در جست‌وجوی مواد معدنی مورد نیاز برای رشد پوسته‌هایشان، گچ‌کاری را هدف قرار می‌دهند و خانه‌های ما را می‌خورند تا خانه‌های آنها را بسازند.

همه اینها می تواند در مقیاسی اتفاق بیفتد که تصور آن دشوار است. رابرت کاوی، محقق حلزون در دانشگاه هاوایی در مانوآ، به من گفت: در گذشته، در هاوایی، دسته‌هایی از حلزون‌ها پس از طوفان باران، جاده‌ها را مسدود می‌کردند و در نهایت «نوعی لجن از بدن و لجن حلزون ایجاد می‌کردند». "ماشین ها در حال لغزش بودند." در کرالام، در هند، جایی که باران‌های موسمی اخیر شرایط مرطوب و مرطوبی را ایجاد کرد که در آن حلزون‌ها رشد می‌کنند، معلمان روزانه آنها را از مدارس و زمین‌های بازی پاک می‌کنند.

در فلوریدا، در طول شیوع بزرگ اخیر، تیم اسکلی حیاطی به اندازه چند جای پارک را پاکسازی کرد و در نهایت 2000 حلزون را بیرون آورد. Creatas Video+ / Getty حلزون‌های آفریقایی به تنهایی همانطور که انتظار می‌رود حرکت می‌کنند، اما اسکلی به شوخی می‌گوید که آنها می‌توانند تا سرعت 70 مایل در ساعت بروند - «به همان سرعتی که انسان می‌تواند آنها را حرکت دهد». و انسان‌ها - خواه جذب کاریزما و حجم چشمگیر حلزون‌ها شوند، یا فقط از تهدید بی‌اطلاع باشند - دوست دارند آنها را حرکت دهند. اولین مسواک زدن فلوریدا با GALS در سال 1966 آغاز شد، زمانی که یک پسر جوان سه نفر را از تعطیلات در هاوایی به خانه آورد.

داستان از این قرار است که مادربزرگش آنها را پیدا کرد و آنها را در باغ خود در شمال میامی قرار داد. در سال 1973، این سه حلزون به 18000 عدد رسیدند که ایالت آنها را شناسایی و نابود کرد.

نگهداری از حلزون ها در هر نقطه از ایالات متحده بدون مجوز غیرقانونی است. با این حال، بازرسان فدرال، ایالتی و گمرک همچنان به مصادره GALS از صاحبان و پرورش دهندگان حیوانات خانگی، از مدارس، و از تمرین‌کنندگان مذهبی گاه به گاه که (به ظاهر) مخاط آنها را می‌نوشند، ادامه می‌دهند. تا کنون، هجوم حلزون های غول پیکر فلوریدا همه در شهرها و حومه ها، دور از زمین های کشاورزی یا اکوسیستم های محافظت شده بوده است. اما اسکلی گفت: «ما تا حد مرگ می‌ترسیم که در اورگلیدز، یک پارک ملی پیدا شود. "این بدترین حالت است."

برزیل در حال حاضر آنجاست. یک کشاورز در سال 1988 حلزون ها را به کشور وارد کرد، به احتمال زیاد از اندونزی، در تلاشی نابخردانه برای ایجاد بازاری برای اسکارگوت غول پیکر. او کیت های پرورش حلزون را به صدها امیدوار فروخت که GALS را در حیاط خانه خود پرورش دادند. سیلوانا تینگو، رئیس آزمایشگاه مالاکولوژی در موسسه اسوالدو کروز در ریودوژانیرو، به من گفت: «او قصد بسیار خوبی داشت. اما متأسفانه، "برزیلی ها عادت به خوردن اسکارگوت ندارند."

حلزون ها به زودی در خیابان ها و رودخانه ها دور ریخته شدند. اکنون Thiengo نمونه های حلزون را از سراسر کشور دریافت می کند و بیشتر آنها غول هستند. آنها در باغ های شهری هستند و سگ ها را وسوسه می کنند تا با آنها بازی کنند. در مزارع، خوردن موز، لوبیا و سویا. در وسط آمازون و در تالاب استوایی عظیم این کشور، پانتانال. او و همکارانش نگران این هستند که چگونه تعداد زیادی از حلزون های غول پیکر ممکن است با گونه های بومی "برای غذا، برای فضا، برای همه چیز" رقابت کنند.

یک نگرانی خاص انگل کرم ریه موش است که می تواند انسان ها، حیوانات خانگی، دام ها و حیات وحش را آلوده کند. در انسان، کرم ها به مغز نفوذ می کنند و می توانند باعث کما و مرگ شوند. اگرچه این بیماری بسیار نادر است، تینگو و همکارانش دریافتند که موارد انسانی آن در برزیل رو به افزایش است. اما در این مرحله، حلزون ها به قدری در کشور گسترده شده اند که نمی توان در مورد آنها کاری کرد. اگرچه برزیل زمانی کمپین های ملی ضد حلزون را اجرا کرد، اما همه آنها به تدریج کنار گذاشته شده اند.

در برخی موارد، تلاش برای خلاص شدن از شر این حلزون ها بیش از آن که حل کرده باشد، مشکلاتی را ایجاد کرده است - و باز هم بدون هیچ تقصیری از حلزون ها. در هاوایی، جایی که GALS در ابتدا توسط باغبانی معرفی شد که فکر می‌کرد یک زیور حیاط سرگرم‌کننده می‌سازد، دپارتمان کشاورزی هاوایی تلاش کرد با معرفی بیش از دوجین حلزون گوشت‌خوار جدید به جزایر در دهه 1950، جمعیت حلزون‌های غول‌پیکر را کنترل کند. یکی از گونه های جدید، حلزون گرگ گلگون، طعم صدها گونه حلزون بومی زمینی یا کاهولی هاوایی را پیدا کرد.

آنقدر زیاد خورد که بیش از نیمی از آن گونه ها در حال حاضر منقرض شده اند.

کاوی، محقق حلزون دانشگاه هاوایی، به من گفت که با این حال، زمانی که GALS در مکان هایی که به آنها حمله کرده است مستقر شوند، چیزی مرموز اتفاق می افتد. تعداد آنها کاهش می یابد. و خود حلزون ها کوچکتر می شوند. او گفت که حلزون های هاوایی اکنون در "سطح قابل کنترل" هستند. "شاید قابل قبول نباشد، اما شما می توانید با آن کنار بیایید." دولت از مبارزه با آنها دست کشیده است.

کاوی نکرده است. بعد از باران با یک انبر و یک کیسه زباله به باغش می رود. او آنها را برمی‌دارد، حلزون غول‌پیکر بی‌محل پشت حلزون غول‌پیکر. او نمی تواند جلوی نیروهایی را بگیرد - جهانی شدن، جهل، حماقت انسانی - که از جایی به جای دیگر حلزون می شوند. اما او می تواند حلزون ها را در حیاط خودش متوقف کند. او وظیفه خود می داند که آنها را برای آخرین بار - به فریزر خود و سپس به سطل زباله منتقل کند.