حمایت از انتقال انرژی آسیا

منطقه آسیا و اقیانوسیه برای انتقال انرژی پاک خود با شکاف مالی قابل توجهی مواجه است. به گفته دیلویت، نیاز به سرمایه گذاری ۷۹ تا ۸۹ تریلیون دلاری تا سال ۲۰۵۰ برای دستیابی به اهداف خالص صفر است که نیاز به سرمایه گذاری سالانه کم کربن دارد که از ۸۴۰ میلیارد دلار در سال ۲۰۲۳ به حدود ۲.۳ تریلیون دلار تا سال ۲۰۳۰ تقریبا سه برابر شود. منابع دولتی و بانک های توسعه چندجانبه تنها بخشی از این نیاز مالی را پوشش می دهند.

اتحاد جهانی انرژی برای مردم و سیاره خاطرنشان کرد که تعهدات 10 میلیارد دلاری بانک توسعه آسیایی و 2.5 میلیارد دلاری بانک جهانی با هم «حدود 1.5 درصد از کل سرمایه‌گذاری مورد نیاز» را تشکیل می‌دهند. بنابراین سرمایه خصوصی باید نقش بسیار بزرگتری ایفا کند. با این حال، اکنون دو نیروی جداگانه به نفع کاهش این شکاف کار می کنند. در سمت تقاضا، جنگ ایران ضرورت استقلال انرژی را برای اقتصادهای متکی به واردات تشدید کرده است.

در سمت عرضه، چندین مکانیسم تأمین مالی، عمدتا مستقل از تضاد، به طور همزمان در حال بلوغ هستند و مخزن سرمایه در دسترس توسعه دهندگان را گسترش می دهند. زمانی که جنگ ایران تنگه هرمز را بست و قیمت سوخت را افزایش داد، کشورهای آسیایی وابسته به انرژی وارداتی از جمله کشورهایی بودند که به شدت تحت تاثیر این شوک ژئوپلیتیکی قرار گرفتند. اقتصادهای آسیا با نفتی کار می کنند که تولید نمی کنند.

این منطقه نزدیک به 60 درصد نفت خام خود را از خاورمیانه تامین می‌کند که حدود 14.74 میلیون بشکه در روز است و کشورهایی مانند ژاپن و کره جنوبی بیش از 70 درصد به مسیر عبور از تنگه هرمز وابسته هستند. زمانی که جنگ ایران تهدید به بستن این نقطه توقف کرد، نشان داد که این توافق چقدر شکننده است: اکثر پالایشگاه‌های آسیایی بیش از نیمی از نفت خام خود را از طریق قراردادهای بلندمدت بسته می‌کنند و فضای کمی برای تنوع در کوتاه مدت دارند.

این درگیری آسیب‌پذیری ساختاری قابل توجهی را در فیلیپین که مدت‌ها با وابستگی تقریبا کامل به نفت خام وارداتی زندگی می‌کرد، آشکار کرد. با توجه به اینکه تقریبا 98 درصد نفت آن از خاورمیانه تأمین می شود، این کشور خود را به شدت در معرض درگیری هزاران کیلومتر دورتر دید: قبوض برق افزایش یافت، قیمت گاز پخت و پز تقریبا دو برابر شد و گازوئیل به PHP 85 (1.38 دلار) در لیتر رسید.

اما به‌نظر می‌رسد خانواده‌ها و کسب‌وکارهای فیلیپینی به‌جای جذب ساده شوک، در حال سرعت بخشیدن به تغییر به سمت خودروهای برقی و خورشیدی روی پشت‌بام، تغییر شکل محاسبات بازپرداخت، تصمیم‌گیری‌های خرید و حتی احتیاط طولانی مدت مصرف‌کنندگان نسبت به فناوری ساخت چین هستند. این تغییرات در سطح مصرف‌کننده نشان‌دهنده افزایش تقاضا برای انرژی پاک در سطح خانوار است، اما کاهش شکاف مالی آسیا به سرمایه در مقیاس شبکه و ابزار نیاز دارد، نوعی که دولت‌ها و بانک‌های چندجانبه به تنهایی نمی‌توانند آن را تامین کنند.

چندین کانال تامین مالی برای رفع این نیاز در حال ظهور هستند. به خواندن رایگان در نشریه همراه جدید The Diplomat، سرمایه‌گذار، ادامه دهید.