حمید درخشان در گفتوگو با «فوتبال 360»؛ باخت به کرهشمالی و حذف تیم امید اصلا عجیب نبود!
با حذف تیم امید از بازیهای آسیایی، شاگردان عبدی خیلی زودتر از آنچه فکر میشد باید به کشور بازگردند.
به گزارش فوتبال ۳۶۰، تیم امید ایران با هزار و یک امید و انتظار راهی بازیهای آسیایی ناگویا ۲۰۲۶ شد، اما خیلی زود بار دیگر همان داستان تکراری فوتبال پایه ایران تکرار شد. شاگردان حسین عبدی در آخرین دیدار مرحله گروهی با نتیجه ۴ بر یک مقابل کرهشمالی شکست خوردند تا با ۴ امتیاز در رده سوم گروه قرار بگیرند و از رسیدن به مرحله حذفی باز بمانند؛ ناکامیای که حالا دیگر برای فوتبال ایران به اتفاقی آشنا تبدیل شده است.
شکستی سنگین که در آن نه فقط نتیجه، بلکه کیفیت نمایش تیم امید نیز محل بحث بود. کرهشمالی با چهار گل کار ایران را تمام کرد و حتی فرصتهای دیگری هم برای افزایش فاصله داشت؛ اتفاقی که باعث شد انتقادات نسبت به شرایط فوتبال پایه و نحوه برنامهریزی برای تیمهای ردههای سنی دوباره بالا بگیرد.
در همین خصوص، با حمید درخشان، پیشکسوت فوتبال ایران، در «فوتبال ۳۶۰» گفتوگو داشتیم و درباره دلایل تکرار ناکامی تیم امید، وضعیت فوتبال پایه و تصمیمهای مدیریتی فوتبال ایران صحبت کردیم.
*شکست ۴ بر یک مقابل کرهشمالی را چطور ارزیابی میکنید؟ نتیجهای که باعث شد تیم امید دوباره از صعود باز بماند.
این نتیجه اصلا عجیب نبود. فوتبال ما هنوز درجا میزند و وقتی ساختار درستی نداشته باشیم، دور از انتظار نیست که یک روز اینطور شکست بخوریم. با اسم چهار نفر نمیشود قهرمان شد. فوتبال پایه ما ناتوان است و فوتبال باشگاهیمان هم آشفته است. طبیعی است که نتیجه چنین شرایطی را در تیم امید ببینیم.
شاید این شکست باعث شود آقایان کمی بیدار شوند و به این فکر کنند که چه اتفاقی برای فوتبال ما افتاده است. حواستان هست به چه تیمی باختیم؟ به کرهشمالی باختیم؛ تیمی که شرایط فوتبالش برای همه مشخص است. تازه اختلاف هم یک گل نبود که بگوییم یک اتفاق یا یک اشتباه باعث شکست شد. کرهشمالی چهار گل به ما زد و چند موقعیت دیگر هم داشت که از آنها استفاده نکرد.
*یک زمانی تیم امید ایران همیشه یکی از مدعیان بود، اما حالا صعود از مرحله گروهی هم تبدیل به هدف شده است. قبول دارید این ناکامیها به یک عادت تبدیل شده؟
اصلا نگویید عادت. عادت چیز دیگری است. یک زمانی موفقیت برای ما قهرمانی بود، اما با شرایطی که برای فوتبال ایران ایجاد کردهاند، الان باید برای صعود به یک تورنمنت یا حتی عبور از مرحله گروهی جشن بگیریم.
وقتی فوتبال باشگاهی شما با این وضعیت اداره میشود، نمیتوانید انتظار دیگری از تیم امید داشته باشید. تیمهای پایه از دل همین فوتبال بیرون میآیند. اگر باشگاهها درست کار نکنند، اگر بازیکن جوان به اندازه کافی فرصت بازی نداشته باشد و اگر برنامه مشخصی برای پرورش نسل بعدی وجود نداشته باشد، نمیتوانیم فقط در زمان برگزاری مسابقات تیم امید را جمع کنیم و انتظار نتیجه داشته باشیم.
باید سوابق و کارنامه افراد را در نظر بگیریم. متأسفانه در خیلی از مواقع آدمها براساس رابطه انتخاب میشوند. دانش و تجربه برای بعضی از آقایان در فدراسیون ملاک نیست و دلیلش هم مشخص است.
آن چیزی که این افراد دوست دارند ببینند، آدمهایی هستند که بلهقربانگو باشند و حتی اشتباهاتشان را هم نبینند. یک زمانی میگوییم نباید دائم دنبال اشتباه دیگران بود، اما الان شرایط به جایی رسیده که انگار اصلا نباید اشتباه را ببینی و درباره آن حرف بزنی.
ما قبلا هم این حرفها را زدهایم. متأسفانه در فوتبال ایران مدام دور باطل میزنیم و بدون کارشناسی میخواهیم کارها را جلو ببریم. وقتی نتیجه نمیگیریم هم به جای اینکه مشکل را بررسی کنیم، دنبال توجیه میگردیم.
الان هم یک چیز مد شده؛ هر کسی انتقاد میکند، میگویند حب و بغض دارد. مگر میشود هر انتقادی را با این جمله کنار گذاشت؟ فوتبال ما نیاز به بررسی جدی دارد. اتفاقی که برای تیم امید افتاد چیزی نیست که بتوانیم ساده از کنارش بگذریم؛ شرایط اسفناک است و اگر برای اصلاح آن کاری نکنیم، همین داستان دوباره تکرار خواهد شد.