حکم اسکن سه بعدی خیانت در موزه رودن

[توجه: من در 13 اکتبر 2026 در سالن COMMUNIA: The Rodin Case صحبت خواهم کرد]

وقتی بالاترین دادگاه عدالت اداری فرانسه به پرونده هشت ساله آزادی اطلاعات شما رسیدگی می کند و تحلیلگر حقوقی خود دادگاه مستقیما به سوررئالیسم استناد می کند و استدلال می کند که "گاهی اوقات یک سند یک سند نیست"، می دانید که در شرف نابودی هستید.

در سال 2017، من شروع به نامه‌نویسی به موزه رودن کردم و درخواست کردم که اسکن‌های سه بعدی مجسمه‌های آگوست رودن، برخی از شناخته‌شده‌ترین و کپی‌برداری‌شده‌ترین آثار میراث فرهنگی با مالکیت عمومی در جهان را شناسایی کرده و به آنها دسترسی عمومی بدهد. مدیران موزه با یک کمپین مستمر دروغ، بی‌کفایتی مسلحانه و بی‌قانونی آشکار پاسخ دادند.

هنگامی که الکسیس فیتزژان او کوبهتای، مدافع حقوق مدنی مستقر در پاریس، پرونده من را مطرح کرد و درخواستی رسمی برای اسکن های سه بعدی آن به موزه ارسال کرد، مدیران ارشد آن بی سر و صدا به دنبال تحلیل حقوقی از کمیسیون دسترسی به اسناد اداری (CADA) خود دولت فرانسه بودند. نظر CADA به نفع من بود و دریافتم که اسکن های موزه بدون شک اسناد اداری هستند و بنابراین باید در دسترس عموم قرار گیرند.

مدیر موزه با تحلیل CADA مخالفت نکرد، اما او به طور کتبی به وزارت فرهنگ اطمینان داد که قصد دارد قانون آزادی اطلاعات فرانسه (FOI) را نادیده بگیرد و من را مجبور کند او را به دادگاه بکشانم.

در سال 2019، ما به دادگاه اداری پاریس شکایت کردیم، جایی که سازمان‌های حمایت از فرهنگ باز و حقوق دیجیتال Communia، Wikimedia فرانسه، و La Quadrature du Net به عنوان شاکیان به من پیوستند. فیتزژان کوبهتایگ نماینده همه ما بود، که به ما توصیه کرده بود در حالی که حقایق و قانون در کنار ماست، ما همچنان با یک نبرد سخت روبرو هستیم، زیرا داوران به شدت نسبت به موزه رودن احترام قائل خواهند بود و از هر گونه شک و تردیدی بهره مند خواهند شد.

او مطمئنا درست می‌گفت، اما من پیش‌بینی نمی‌کردم که هم در دادگاه پاریس و هم بعدا در دادگاه تجدیدنظر در Conseil d’État، قضات نه‌تنها دروغ‌گویی موزه رودن را تحمل کنند، بلکه به خاطر آن به آنها جایزه بدهند. تصور نمی‌کردم که نشان دادن این موضوع که موزه چگونه درباره مسائل متعدد به آنها دروغ گفته است، هیچ تأثیری بر اعتبار آن در سایر موضوعات نداشته باشد.

من انتظار نداشتم که خود Conseil d’État نه تنها از شنیدن شهادت و شواهد ما خودداری کند، بلکه وظیفه ابداع و ترویج استدلال‌ها و دروغ‌های جدید و مزخرف را که خود موزه هرگز جرأت نکرده بود مطرح کند، بر عهده بگیرد.

در طول دعوی قضایی در دادگاه پاریس، موزه رودن بی‌اساس القا کرد که من یک جعل جنایتکار احتمالی هستم و در عین حال ادعای بی‌سوادی تکنولوژیکی خود و عدم حفظ اسناد تحت مراقبت خود را داشت. این موزه ادعا کرد که حتی با کمک کارشناسان خارجی (ناشناس) نمی‌تواند نحوه استفاده از اسناد اسکن خود را بیابد. این سازمان درباره مجسمه‌هایی که اسکن کرده است، اظهار داشت که درخواست‌های کتبی آن برای بودجه عمومی برای تولید آن اسکن‌ها وجود ندارد.

اغراق نیست اگر بگوییم موزه رودن صریحا به دادگاه پاریس در مورد اسکن های معدودی که با اکراه به برگزاری آن اعتراف کرد، دروغ گفت. این سازمان ادعا کرد که اسناد ابری نقطه سه بعدی با وضوح فوق‌العاده بالا و پیشرفته‌ترین اسکن لیزری آن، که در قالب‌های متن ساده باز هستند که به طور معمول در زمینه‌های دیجیتالی‌سازی و میراث فرهنگی استفاده می‌شوند، از نظر فناوری بسیار اسرارآمیز، و از کیفیت پایین و آنقدر ناقص هستند که حتی برای موزه حتی قابل تجسم نیز غیرممکن است.

تصاویری از اسناد ابری نقطه موزه که از اشخاص ثالث به دست آوردم، تقلب موزه را از مردم و دادگاه نشان می دهد:

درخواست‌های مالی موزه رودن، که ما وزارتخانه را مجبور به افشای آن‌ها در یک رویه اطلاعاتی جداگانه و ارائه آن در دادگاه کردیم، همچنین دروغ‌های موزه و سوء استفاده از بودجه عمومی را کاملا روشن کرد.

موزه رودن که صرفا به گفتن دروغ‌های ساده و اساسی بسنده نمی‌کند، خلاصه‌های حقوقی فزاینده‌ای پوچ و پراکنده را به دادگاه ارسال کرد. به عنوان مثال، به طور همزمان ادعا کرد که اسکن های آن غیرقابل استفاده است و می تواند توسط جعل کنندگان استفاده شود. در یک خلاصه، موزه تایید کرد که اسکن Les Trois Ombres را انجام داده است، سپس در خلاصه بعدی اسکن مجسمه را رد کرد. (ما با عکسی از پیمانکاران فرعی موزه در حال اسکن مجسمه پاسخ دادیم.)

موزه رودن استدلال کرد که آنها باید از هر استثنای احتمالی در قانون FOI فرانسه بهره مند شوند، حتی اگر آنها متقابلا منحصر به فرد باشند و هیچ ارتباطی با حقایق پرونده نداشته باشند. ما همه آنها را تکذیب کردیم.

دادگاه پاریس تمام استدلال‌های موزه در رابطه با اسرار تجاری، جعل، مدل کسب‌وکار و درآمد و مالکیت معنوی آن را رد کرد. در دسامبر 2023، دادگاه حکم داد که اسکن های سه بعدی در قالب های مختلف اسناد اداری هستند و بنابراین باید در دسترس عموم قرار گیرند. در یک پیروزی قابل توجه برای فرهنگ باز، داوران مستقیما به موزه و وزارت دستور دادند که این اسکن ها را به من بدهند و 1500 یورو بابت مشکلم جبران کنند.

اما موزه رودن و وزارت فرهنگ به سادگی دستور دادگاه را نادیده گرفتند. واضح است که آنها به آن اعتراض نکردند، آن را نادیده گرفتند.

بدتر از آن، تکان‌های عجیب و غریب موزه رودن درباره فناوری اسکن سه‌بعدی ظاهرا داوران را گیج یا تحت تأثیر قرار داده است، زیرا آنها شهادت متخصص در سطح جهانی ما در مورد ابرهای نقطه‌ای را نادیده می‌گیرند. در تصمیم خود، قضات استثنایی بداهه از قانون FOI فرانسه وضع کردند، که بدون هیچ مبنای قانونی قابل تشخیص، حکم می‌کرد که اسناد ابری نقطه اسکن سه بعدی در قالب‌های متنی باز و باز می‌تواند از عموم پنهان بماند.

در اواخر سال 2023، ما در Conseil d'État، بالاترین دادگاه عدالت اداری فرانسه، که در آن وکالت توسط وکلای متخصص au Conseil d'Etat و à la Cour de cassation اجباری است، درخواست تجدید نظر کردیم. به نمایندگی از همکاران Fitzjean Ó Cobhthaigh در شرکت حقوقی SCP Marlange - de La Burgade، ما اشتباهات جدی رویه ای و قانونی دادگاه بدوی و سوء تفاهم آشکار آن از اسناد ابری نقطه ای را شرح دادیم.

ما شهادت کارشناسان دانشگاه و صنعت و هنر را ارائه کردیم.

ما به دادگاه عالی نشان دادیم که برنامه‌های میراث فرهنگی در سراسر جهان به طور معمول از اسناد ابر نقطه‌ای استفاده می‌کنند و منتشر می‌کنند که موزه رودن ادعا می‌کند غیرقابل استفاده هستند، و اینکه دولت فرانسه پتابایت‌ها از اسناد ابر نقطه‌ای منبع باز را از بررسی‌های اسکن سه بعدی هوایی خود از کل قلمرو فرانسه منتشر می‌کند.

استیناف ما به دادگاه توضیح داد که اسناد ابر نقطه ای چگونه تولید می شوند، و نشان داد که خود دولت فرانسه پیشتاز توسعه نرم افزار منبع باز رایگان برای مشاهده و استفاده از آنها بوده است.

ما دادگاه را به دستورالعمل منتشر شده خود وزارت فرهنگ در مورد قالب‌بندی، استفاده و دسترسی به اسناد ابری با فرمت باز در بخش میراث فرهنگی ارجاع دادیم.

موزه رودن در پاسخ به درخواست تجدیدنظر ما، به دادگاه عالی دروغ فوق‌العاده خود مبنی بر اینکه اسناد ابری نقطه‌ای اساسا نامفهوم هستند، تکرار کرد و تنها مرجع خود را از تفکرات گمانه‌زنی گزارش‌گران دادگاه بدوی (تحلیل‌گر حقوقی خود دادگاه) ذکر کرد.

بقیه خلاصه‌های موزه رودن در Conseil d’État به همان اندازه ناکارآمد و جدا از واقعیت بودند، به طوری که فکر می‌کردیم ممکن است آنقدر احمقانه باشند که نمی‌توانیم پاسخی بدهیم، و به طور جدی در نظر گرفتیم که اجازه دهیم پرونده بدون پاسخ به تصمیم خود ادامه دهد. اما ما وظیفه داشتیم که رکوردی ایجاد کنیم که ادعاهای موزه را نقطه به نقطه رد کند تا قضات را در مورد پوچ بودن اظهارات نادرست موزه قانع کنیم. همچنین، امیدوار بودیم که این احتمال را ایجاد کنیم که قضات دادگاه عالی از اعتبار دادن به مزخرفات موزه خجالت بکشند.

در روزهای منتهی به جلسه دادرسی ما، دادگاه عالی یک اطلاعیه کوتاه برای ما ارسال کرد که به ابتکار خود، یک استدلال کاملا جدید از طرف موزه مطرح می کند، که احتمالا در مورد پرونده تصمیم می گیرد، استدلالی که خود موزه پیشنهاد نکرده بود: آن نقطه اسناد ابری حتی اسناد اداری هم نبودند.

ما پاسخی ارائه کردیم، اما فقط می‌توانستیم آنچه را که رد می‌کردیم حدس بزنیم، زیرا در حکمت دادگاه اساس استدلال جدید خود را فاش نکرده بود. ما مجددا تأکید کردیم که اسکن‌های موزه رودن با بودجه عمومی به وضوح در چارچوب مأموریت خدمات عمومی آن انجام شده است، و طبق تمام استانداردهای قانونی، سوابق و تحلیل‌های CADA، آنها به وضوح اسناد اداری بودند. و ماهیت ثابت و متعارف اسناد ابر نقطه را به دادگاه یادآوری کردیم.

در جلسه دادرسی ما در اوایل دسامبر 2025، گزارشگر دادگاه عالی سخنرانی خود را با یادآوری نقاشی سوررئالیستی رنه ماگریت به نام خیانت تصاویر (این یک لوله نیست) به قضات آغاز کرد و توضیح داد که "گاهی اوقات یک سند یک سند نیست."

برای تأثیر دراماتیک بیشتر، او سپس تعریف «سند» را از Dictionnaire de l’Académie française با صدای بلند خواند، سپس به طور تصادفی به کلمات او برخورد کرد، زمانی که به نظر می رسید متوجه شد که به وضوح در برابر موضع او استدلال می کند. او تاکید کرد و به طور مداوم تکرار کرد که اسناد ابری نقطه نه اسناد هستند و نه اسناد اداری.

او ارزیابی خود را ارائه کرد، بسیار مضحک بود که موزه پیشنهاد کند، که تحویل کپی‌هایی از اسناد ابری نقطه‌ای به من برای موزه بسیار سنگین است - اسنادی که قبلا جمع‌آوری کرده بود و هشت سال روی آنها نشسته بود. گزارشگر publique چندین استثناء فرضی را در قانون FOI بیان کرد که با حقایق پرونده مطابقت نداشت و قبلا توسط CADA و دادگاه بدوی بررسی و رد شده بود و حتی موضوع تجدیدنظر نیز نبود.

اینها شامل حقوق اخلاقی، رازداری تجاری، استفاده مجدد تجاری، جعل و رقابت اقتصادی بود، برای مثال، که آخرین مورد با سر تایید قضات مواجه شد. گویی او با نام بردن صرف این موارد، بدون هیچ مدرک، ربط یا استدلالی، مجموعه‌ای از گزینه‌ها را به قضات ارائه می‌کرد که از میان آنها می‌توانستند درخواست تجدیدنظر ما را رد کنند.

در فرصتی که برای پاسخ کوتاه با استدلال های شفاهی داشتیم، توجه دادگاه را به نمونه ای از سند ابر نقطه ای که صبح آن روز ارائه کرده بودیم معطوف کردیم: اگر کسی علاقه داشت به آن نگاه کند، نشان می داد که در واقع یک سند است. ما همچنین می‌توانستیم بلافاصله پس از جلسه استماع یک گزارش کتبی را به سرعت تهیه و ارسال کنیم، اما بی‌معنی به نظر می‌رسید. ما قبلا همه چیزهایی را که ممکن بود گفته شود، گفته بودیم.

تمام تلاش‌های هشت ساله ما تا آن زمان، استدلال، پاسخ‌ها، شهادت‌ها، مکاتبه‌ها، تصاویر و شواهد به‌سختی به دست آمده بود که دادگاه در پرونده‌ای بیش از 800 صفحه گردآوری کرده بود. عموم مردم مجاز به خواندن آن پرونده نیستند، و با توجه به نحوه رسیدگی به پرونده ما، به نظر می رسد که هیچ کس در Conseil d'État نیز آن را نخوانده است.

Conseil d'État تصمیم کتبی خود را چند هفته پس از جلسه دادرسی صادر کرد و بسیار فراتر از آنچه گزارشگر عمومی آن پیشنهاد کرده بود، رفت. این حکم صادر کرد که اسکن‌های سه بعدی موزه رودن از آثار میراث فرهنگی از نظر قانونی از بازتولید فیزیکی قابل تشخیص نیست. اسکن‌های موزه اسناد اداری نیستند، بلکه بخشی از مجموعه غیرقابل انکار آن هستند، و بنابراین قانون FOI فرانسه غیرقابل اجرا است.

به طور ضمنی، حکم دادگاه عالی به این معنی است که کارشناسان FOI خود دولت در CADA بارها و بارها در تحلیل های خود به نفع من اشتباه کرده اند، همانطور که دادگاه پاریس انجام داد. پیروزی قبلی ما در سایر قالب‌های اسکن سه بعدی عملا لغو شد. نیازی نیست موزه رودن و وزارت فرهنگ به دستور دادگاه بدوی که قبلا برای نقض آن انتخاب کرده بودند توجه کنند.

قضات Conseil d'État خاطرنشان کردند که از آنجایی که قانون FOI اعمال نمی شود، نیازی به بررسی حقایق یا شرایط پرونده وجود ندارد.

قضات درخواست تجدیدنظر ما را رد کردند، به من دستور دادند که 3000 یورو به موزه رودن بپردازم، و حتی به خود زحمت ندادند که اخطار کتبی تصمیم خود را برای من ارسال کنند.

در حالی که از تصمیم دادگاه ناامید هستم، به کار خود افتخار می کنم و قدردانی می کنم که چگونه حل پرونده به این طریق به نوعی کمال عجیب دست می یابد.

ما این پروژه را با درخواست مجوز برای دسترسی به دیجیتالی سازی آثار میراث فرهنگی با بودجه عمومی و سپس احقاق حقوق خود در قبال آنها و پیروی روشمند از هر قاعده و رویه و کانال رسمی و با تکیه بر قانون و حقیقت آغاز کرده بودیم. در مواجهه با موزه رودن و وزارت فرهنگ با اینها، علیرغم ضرر منابع چند میلیارد یورویی، ما آنها را مجبور کردیم که از سیاست‌ها، استدلال‌ها و دیدگاه‌های خود توضیح دهند و از آنها دفاع کنند و آنها نتوانستند این کار را انجام دهند.

مانند موزه رودن، سایر بازوهای وزارت فرهنگ نیز از بازی خوبی در مورد دیجیتالی شدن و دسترسی صحبت می کنند، اما از ارائه آن خودداری می کنند. قانون FOI فرانسه اصولا خوب به نظر می رسد، اما در عمل می تواند به راحتی توسط یک دولت متخاصم و غیرقانونی مورد سوء استفاده قرار گیرد تا منابع شاکیان را تمام کند و تأخیرهای نامحدود ایجاد کند تا زمانی که در ساعت پایانی، یک مداخله deus ex machina به نتیجه دلخواه برسد.

در این مورد، این نتیجه برای حفظ، اشاعه و مزایای دیجیتالی شدن میراث فرهنگی فرانسه است که باید به مدیران غیرپاسخگو سپرده شود که به رازداری و انحصار نسبت به دسترسی اهمیت می دهند، کسانی که بدون شرم دروغ می گویند، که توسط قانون محافظت می شوند، اما تحت پوشش قانون نیستند، کسانی که حتی از ظاهر آن پیروی می کنند و دستور نمی دهند و حتی از ظاهر آن صرف نظر می کنند. از اعلام صلاحیت خود به اظهار بی‌کفایتی و بی‌سوادی خود هر زمان که صلاح باشد تغییر مسیر دهند.

دادگاه این تابلوی سوررئالیستی را تایید کرده است، اما هیچ کس نمی تواند آن را توجیه کند.

Cosmo Wenman یک فعال دسترسی آزاد و مدیر عامل Concept Realizations, LLC است. او در سن دیگو زندگی می کند. می توان با او در cosmowenman.com و cosmo.wenman@gmail.com تماس گرفت

در 13 اکتبر، ساعت 14:00 تا 15:00 CEST، برای یک سالن جدید COMMUNIA به ما بپیوندید که «پرونده رودن» فرانسوی را بررسی می‌کند و یک سوال فریبنده ساده در قلب دسترسی به میراث فرهنگی: آیا اسکن‌های سه‌بعدی آثار در دامنه عمومی باید آزادانه برای استفاده مجدد، از جمله برای اهداف تجاری، در دسترس باشد؟

در طول این سالن COMMUNIA، پیچ و تاب‌های قانونی پرونده رودن را باز می‌کنیم و در مورد معنای این تصمیم برای دامنه عمومی، مؤسسات میراث فرهنگی و افرادی که می‌خواهند به میراث فرهنگی مشترک ما دسترسی داشته باشند و دوباره استفاده کنند، بحث خواهیم کرد.

Cosmo Wenman، Alexis Fitzjean ó Cobhthaigh، Benjamin Jean (INNO3) و Brigitte Vézina (Creative Commons) در این مورد بحث خواهند کرد، و عضو COMMUNIA، Camille Françoise، نظارت می کند.