حکم دادگاه روهینگیا ICJ وعده های OIC را آزمایش خواهد کرد

مدیر اجرایی شبکه حقوق بشر برمه (BHRN).

سازمان همکاری اسلامی (OIC) همبستگی مسلمانان را محور اصلی نحوه معرفی خود قرار داده است. نه سال پیش، ارتش میانمار غیرنظامیان روهینگیا را قتل عام کرد و صدها هزار نفر را از خانه هایشان بیرون راند. آزار و شکنجه پایان نیافته است: روهینگیاها بدون تابعیت باقی می مانند، با خشونت مداوم مواجه می شوند و در هنگام فرار از طریق دریا خطر مرگ را تهدید می کنند. در طول این سال ها، سازمان همکاری اسلامی اجلاس هایی برگزار کرده و قطعنامه هایی را تصویب کرده است. با این حال نتوانسته است از آنها محافظت کند.

زمانی که 14 سال پیش شبکه حقوق بشر برمه را تأسیس کردم، معتقد بودم که اگر شواهد را با دقت جمع آوری کنیم و آن را در برابر نهادهایی قرار دهیم که دارای قدرت عمل هستند، آنها اقدام خواهند کرد. ما از بازماندگان قتل عام شهادت جمع آوری کرده ایم. ما تخریب سیستماتیک روستاهای روهینگیا، محرومیت از شهروندی آنها و قحطی عمدی مردم را مستند کرده ایم. با وجود تمام این اسناد، وضعیت روهینگیا بیشتر بدتر شده است. انتظار می رود دادگاه بین المللی دادگستری اواخر سال جاری در مورد اینکه آیا اقدامات میانمار نسل کشی است یا خیر، رای دهد.

مردم اغلب از من می پرسند که چرا ادامه می دهیم. من هرگز پاسخ قانع کننده ای نداشتم. آنچه من می دانم این است که بدون سابقه این جنایات، انکار وقوع آنها آسان تر می شود. من ادامه می دهم زیرا پس از شنیدن این روایت ها و دیدن شواهد، نمی دانم چگونه از آن فاصله بگیرم.

ما شواهدی را منتشر کرده‌ایم که دولت‌ها نمی‌خواستند با آن‌ها مقابله کنند و جنایات را همان‌طور که هستند، نسل‌کشی نامیدیم. اگر دادگاه تشخیص دهد که میانمار مرتکب نسل کشی شده است، این اولین بار در تاریخ 80 ساله دیوان بین المللی دادگستری خواهد بود که یک کشور مسئول این جنایت شناخته می شود.

من اکنون خطاب به وزرای خارجه سازمان همکاری اسلامی که در 17 اکتبر در بغداد گرد هم خواهند آمد، می گویم. سازمان همکاری اسلامی از این قضیه حمایت کرد و دولت های شما از تلاش برای پاسخگویی میانمار به خاطر رفتارش با روهینگیاها حمایت کردند. بسیاری از روهینگیاها، همراه با بسیاری از ما که با آنها کار می کنیم، این تعهدات را جدی گرفتند. وقتی حکم صادر می شود، انتظار دارم اظهاراتی در مورد استقبال از آن و وعده های مجدد در مورد پاسخگویی ارائه شود. اما یک بیانیه دیگر از کسی محافظت نخواهد کرد.

دولت‌های سازمان همکاری اسلامی باید از بازگرداندن اجباری روهینگیا به میانمار خودداری کنند، از روهینگیایی‌هایی که به قلمروشان می‌رسند محافظت کنند، از پناهندگان در بنگلادش حمایت کنند و در مورد اقدامات دیپلماتیک و اقتصادی علیه کسانی که مسئول آزار و اذیت آنها هستند، توافق کنند. اینها انتخاب هایی هستند که دولت های شما می توانند انجام دهند.

نحوه برخورد با روهینگیا در سراسر منطقه دشوار است که با این تعهدات سازگار شود. برخی از دولت‌هایی که در نشست‌های بین‌المللی درباره روهینگیا صحبت می‌کنند، از کسانی که به مرزهایشان می‌آیند، حمایت یکسانی نمی‌کنند. یک دولت نمی تواند از میانمار پاسخگو باشد و در عین حال مردم را به خطر بازگرداند.

بنگلادش میزبان 1.2 میلیون روهینگیا است و سال ها برای بازگرداندن آنها با فشار مواجه بوده است. سازمان همکاری اسلامی همچنین باید سوء استفاده دولت های خارج از عضویت خود علیه روهینگیا را به چالش بکشد. در سال 2025، طبق شهادت مستند عفو بین‌الملل، مقامات هندی حداقل 40 روهینگیا را از یک کشتی نیروی دریایی به دریای آندامان وادار کردند و آنها را رها کردند تا به سمت میانمار شنا کنند. اگر زمانی که دولت‌ها روهینگیا را در معرض چنین خطری قرار می‌دهند، OIC چیزی نمی‌گوید، آن دولت‌ها دلیل کمی برای تغییر مسیر ندارند.

به سازمان‌های جامعه روهینگیا که به کار خود ادامه دادند، روزنامه‌نگارانی که علی‌رغم محدودیت‌های دسترسی گزارش دادند، کسانی که به بازماندگان کمک کردند تا شهادت خود را در مجامع بین‌المللی بیاورند، و مدافعانی که در زمانی که توجه رسمی به جاهای دیگر منتقل شد، در این موضوع ماندند، فقط می‌توانم این را بگویم: شما کارهایی انجام دادید که دولت‌های دارای ارتش و خزانه هرگز نباید آن را به شما واگذار می‌کردند. شواهدی که شما حفظ کردید اکنون بخشی از پرونده است.

نشست 57 دولت در بغداد بارها با روهینگیاها اعلام همبستگی کرده و از تلاش‌ها برای پاسخگویی میانمار برای نسل‌کشی حمایت کرده است. اما اگر به عمل تبدیل نشود، همبستگی معنای کمی دارد. حکم دادگاه لاهه به خودی خود از روهینگیا محافظت نخواهد کرد. آنچه این دولت ها بعد از آن انجام می دهند نشان می دهد که آیا حمایت آنها از این پرونده عواقبی فراتر از دادگاه دارد یا خیر.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است و لزوما منعکس کننده موضع تحریریه الجزیره نیست.