حکم میان دوره ای درباره ترامپیسم: ریاست جمهوری بدون لنگر یا رها؟

برای سومین بار در 10 روز گذشته، رأی دهندگان در سراسر جهان درباره ریاست جمهوری بی حد و مرز دونالد ترامپ حکم صادر می کنند. دو مورد اول، جایی که فلاویو بولسونارو، منتخب ترامپ در انتخابات ریاست‌جمهوری برزیل در 25 اکتبر شکست خورد و سپس دو روز بعد، زمانی که بنیامین نتانیاهو دوران نخست‌وزیری خود را با چسبیدن به ترامپ نجات داد، تصمیم‌های متفاوتی بود. اکنون، انتخابات میان دوره ای ایالات متحده، قضاوت نهایی را در مورد اینکه چقدر از توانایی ظاهرا نامحدود ترامپ برای تغییر شکل جهان باقی مانده است، ارائه خواهد کرد. نظرسنجی‌های خروجی و نتایج اولیه که بعد از ساعت 9 شب شروع به انتشار کردند.

ساعت ET، با هم، نتیجه ای را نشان می دهد که به برزیل نزدیک تر از اسرائیل است.

در نظرسنجی‌های خروجی NBC که همزمان با بسته شدن اولین نظرسنجی‌ها در سه‌شنبه شب منتشر شد، تقریبا نیمی از رای‌دهندگان انتخابات میان‌دوره‌ای را فرصتی برای ابراز مخالفت خود از ترامپ می‌دانستند - بسیار بیشتر از سهمی که در انتخابات میاندوره‌ای ۲۰۱۸، زمانی که ترامپ مجلس نمایندگان را از دست داد، اما به سنا رسید. همان نظرسنجی خروجی نشان داد که رای دهندگان مرد تقریبا به طور مساوی - 49 به 48 - بین احزاب تقسیم می شوند. ترامپ چهار سال پیش مردان را با 12 امتیاز برد. یک نظرسنجی خروجی CNN نشان داد که رای دهندگان به طور کلی از وضعیت اقتصادی ناراضی هستند و علامت هشدار دیگری برای جمهوری خواهان است.

نظرسنجی‌های خروجی که توسط سی‌بی‌اس نیوز انجام شد، نشان داد که ترامپ در سال 2006 محبوبیت کمتری نسبت به جورج دبلیو بوش داشت، زمانی که او هر دو مجلس کنگره را در نتیجه‌ای که به یاد ماندنی از آن به عنوان «یک کوبنده» یاد کرد، از دست داد.

با گنجاندن انتخابات در کاستاریکا و بولیوی، که هفت پیروزی متوالی محافظه‌کاران در سراسر منطقه به ارمغان آورد و برزیل را ترک کرد - همان چیزی که ترامپ بیشتر می‌خواست. قبل از آن رای، او بزرگترین اقتصاد آمریکای لاتین را با تعرفه های 50 درصدی ضربه زده بود و قاضی را که متحد سابقش، ژایر بولسونارو، را که پسر بزرگش، فلاویو، در برابر لوئیز ایناسیو لولا داسیلوا، رئیس چپ پوپولیست فعلی، تحت تعقیب قرار داده بود، تحریم کرد. اما در نهایت کافی نبود.

در حالی که آمریکایی‌ها در رفراندوم خود در مورد ترامپیسم سه‌شنبه به پای صندوق‌های رای رفتند، فلاویو به فلوریدا فرار کرده بود – در حالی که ترامپ به او گفته بود می‌تواند «تا زمانی که بخواهد» بماند – و لولا برای چهارمین دوره تاریخی غیرمتوالی خود آماده می‌شد. نفوذ ترامپ که 18 ماه از انتخابات آمریکای لاتین را پشت سر گذاشته بود، در خیابان های سائوپائولو تمام شده بود.

در همین حال، اسرائیلی‌ها در حال آماده شدن برای برگزاری انتخابات خود بودند، اولین انتخابات پس از حملات تروریستی به رهبری حماس در 7 اکتبر 2023. بنیامین نتانیاهو اکثریت خود را از دست داد اما تا زمان نوشتن این مقاله همچنان در بازی باقی می‌ماند - احتمالا به عنوان نخست‌وزیر موقت - و ترامپ به سمت Truth Social رفت تا اعتباری برای حفظ او در آنجا بپذیرد. در 10 روزی که برزیلی‌ها و اسرائیلی‌ها به طور ضمنی در رای‌گیری ترامپیسم رای دادند، نوبت رای‌دهندگان ایالات متحده است که نظر خود را در مورد رهبر خود بیان کنند.

و اگر نتایج اولیه روز سه‌شنبه منعکس کننده وضعیت رای‌دهندگان باشد، رئیس‌جمهور آمریکا که جهان را در تصویر خود تغییر شکل داده است، در خانه با ابعاد بالقوه تاریخی مورد سرزنش قرار می‌گیرد.

اما اینکه آیا یک کنگره دموکرات می تواند ترامپیسم را در صحنه جهانی محدود کند، جایی که روسای جمهور عموما از آزادی حرکت بیشتری حتی در واشنگتن تقسیم شده برخوردارند، داستان کاملا دیگری است. و اینکه آیا ترامپ همچنان آن نیروی طبیعی در سیاست جهانی است یا خیر، سوالی است که همانطور که انتخابات اخیر نشان داده است، بدون توجه به نتایج روز سه شنبه، شروع به یافتن پاسخ خاص خود می کند.

برزیل را در نظر بگیرید، جایی که فلاویو بولسونارو تصمیم گرفت با وجود اتحاد طولانی مدت خانواده اش با رئیس جمهور آمریکا، در مرحله دوم آن رقابت، به دنبال تاییدیه ترامپ نباشد. ترامپ چندین بار در دوران ریاست جمهوری بولسونارو و کمپین انتخاب مجدد بولسونارو، پدر فلاویو، ژایر را تأیید کرد. ژایر با تایید خودش این لطف را پاسخ داد و خاطرنشان کرد که «انشاءالله بتوانم در دومین مراسم تحلیف ترامپ شرکت کنم». (او این کار را نکرد، زیرا پاسپورتش قبل از محکومیتش به حبس خانگی به دلیل تحریک کودتا ضبط شده بود.)

فلاویو در رقابت با لولا، بیشتر رویکردی کاملا کاملا دست و پاگیر نسبت به ایالات متحده داشت و متحد آمریکایی پدرش را در کشوری که ترامپ محبوبیتی ندارد، به عنوان یک مسئولیت بالقوه می دید. مهم نبود. لولا که در دور اول رای گیری با اختلاف اندکی شکست خورده بود، از جمله با دفاع از حاکمیت برزیل در برابر دولت ایالات متحده که استعداد مداخله در امور داخلی همسایگان خود را نشان می داد، بازگشت قابل توجهی را انجام داد.

لولا همچنین از تعرفه های ترامپ بر صادرات برزیل که او آن را «ناعادلانه» و با انگیزه سیاسی خواند، انتقاد کرد. لولا پس از پیروزی غافلگیرکننده خود خطاب به حامیان خود گفت: «برزیل حیاط خلوت هیچ کس نیست» و به طور آشکار نفوذ ترامپ بر سیاست آمریکای لاتین را بررسی می کند. با این حال، پیروزی لولا با این واقعیت تضعیف می‌شود که محافظه‌کاران به دستاوردهای گسترده‌ای در مجلس قانون‌گذاری دست یافتند. جناح راست کشور تا مدت ها پس از خروج متحدانش در واشنگتن از صحنه، نیرویی باقی خواهد ماند.

و فلاویو، به نوبه خود، در نهایت به ترامپ نیاز داشت – اگر فقط به او ویزای لحظه آخری بدهد تا بتواند با خانواده‌اش به میامی پس از از دست دادن فرار کند. ترامپ انتخابات برزیل را تقلبی خواند، اما در غیر این صورت به نظر می رسد که تقریبا بلافاصله علاقه خود را از دست داده است.

بنجامین ان. گدان که در دوره دولت اوباما به عنوان مدیر آمریکای جنوبی در شورای امنیت ملی فعالیت می کرد، گفت: «انتخاب مجدد لولا تصویر ترامپ را به عنوان توپ ویران کننده ای که برای احزاب مترقی در آمریکای لاتین تلف می کند، به چالش کشید. او خود را به عنوان یک پادشاه منطقه معرفی می کند، اما هم در ایالات متحده و هم در سراسر منطقه محبوبیتی ندارد.»

در اسرائیل، نتایج انتخابات اخیر چندان واضح نبود. بلوک نتانیاهو 53 کرسی دارد که کمتر از 61 کرسی لازم برای تشکیل اکثریت حکومتی در کنست است. بن‌بست، نتانیاهو را حداقل تا زمان برگزاری انتخابات جدید، به عنوان سرپرست نگه می‌دارد. اما حتی این نتیجه به طور گسترده به عنوان یک پیروزی برای نخست وزیر درگیر در مواجهه با محاکمه فساد و سوالات فزاینده در مورد شکست های امنیتی که به اکتبر منجر شد، تلقی می شد.

7 حمله ای که در آن حمله حدود 1200 نفر در اسرائیل کشته شدند و جنگ خونینی در غزه آغاز شد که ده ها هزار نفر را کشتند، منطقه محاصره را غیرقابل سکونت ساختند و منجر به خونریزی در حمایت از اسرائیل در خارج از کشور شد.

اما نتانیاهو و ترامپ هرگز در حمایت عمومی و متقابل خود در طول آن جنگ یا آنچه در ایران خواهد آمد، تزلزل نکردند. با وجود گزارش‌های متعدد در زمان اجرای کمپین اولیه بمباران ایران مبنی بر اینکه ترامپ از نتانیاهو خسته شده است، هر دو نفر طرف مقابل را تأیید کردند، ترامپ همتای اسرائیلی خود را "نخست وزیر جنگجوی بزرگ" و شریک اجرای مناقشه ایران خواند. برخلاف برزیل، ترامپ تقریبا بلافاصله اعتبار را برای کمک به نتانیاهو و بلوک او برای جلوگیری از باخت خالص در انتخابات به عهده گرفت.

اگر جایی در دنیا وجود داشته باشد که تایید لحظه آخری ترامپ بتواند سود خالصی برای یک سیاستمدار یا حزبی باشد که در پای صندوق‌های رای مبارزه می‌کند، آن اسرائیل در سال 2026 خواهد بود.

در مجارستان نمی توان همین را گفت، جایی که تایید ترامپ همراه با دیدار غیرمعمول حضوری معاون رئیس جمهور مستقر در اوایل سال جاری نتوانست ویکتور اوربان را به خط پایان بکشاند. پیتر ماگیار، رقیب اوربان، در انتخابات آوریل با قاطعیت پیروز شد. و در کانادا، مدیریت ماهرانه نخست وزیر مارک کارنی از جنگ تجاری ناشی از ترامپ و تحقیر فزاینده آشکار او نسبت به همتای آمریکایی خود، نخست وزیر خوش صحبت و تکنوکرات را به بالاترین میزان محبوبیت در تاریخ کانادا رسانده است.

هنگامی که نیوزویک درباره دستور کار سیاست خارجی ترامپ پس از انتخابات سوال کرد، سخنگوی کاخ سفید گفت: «دموکرات‌ها می‌خواهند به سیاست خارجی ضعیفی برگردند که آمریکا را آخرالزمان می‌کند، اما رئیس‌جمهور ترامپ و جمهوری‌خواهان همیشه برای قرار دادن آمریکا در اولویت مبارزه خواهند کرد.»

اگر سنا تغییر کند، دموکرات ها می توانند انتصابات رئیس جمهور را متوقف کنند. اما بدون دو سوم اکثریت - که حتی خوش بین ترین استراتژیست های دموکرات هم معتقد نیستند که حتی از نظر ریاضی در روز سه شنبه امکان پذیر است - رئیس جمهور همچنان دارای حق وتو است و به عنوان فرمانده کل تا حد زیادی بدون محدودیت است.

قطب اصلی دومین دوره سیاست خارجی ترامپ، جنگ در ایران است که او در 28 فوریه با مشارکت نتانیاهو آغاز کرد. در ماه ژوئن، زمانی که آن جنگ در مرحله "جنبشی" باقی ماند، مجلس نمایندگان و سنا هر دو به پایان دادن به خصومت ها رای دادند و از قطعنامه اختیارات جنگ برای سرزنش رئیس جمهور مستقر ایالات متحده قبل از انتخاباتی استفاده کردند که به طور فزاینده ای جنگ و اثرات آن بر قیمت بنزین را در کانون توجه رای دهندگان قرار داد.

پنج ماه بعد، درگیری حل نشده باقی مانده است. ترامپ - با حمایت نتانیاهو - علاقه خود را برای از سرگیری جنگ به محض پایان دوره میان دوره ای تلگرافی اعلام کرده است، در حالی که هنوز فضا را برای دیپلماسی لحظه آخری باقی می گذارد. دولت پس از اینکه در ماه مه به کنگره گفت که جنگ "خاتمه یافته است"، رای قدرت های جنگ را غیرقانونی خواند. این نزدیک‌ترین کاری است که قوه مقننه به بررسی اختیارات ترامپ برای آغاز جنگ بدون موافقت هر دو مجلس می‌رسد.

رای تابستانی قدرت های جنگی، مشکلات کنگره را آشکار کرد، صرف نظر از اینکه کدام حزب مسئول است، برای توقف یک درگیری در خارج از کشور - حتی یکی از مواردی که اکثریت آمریکایی ها هرگز از آن حمایت نکرده اند. اگر مجلس دست به دست شود، دموکرات‌ها قدرت کیف پول و در نتیجه راه‌های جدیدی را برای تلاش برای وادار کردن نتیجه به مرحله مبارزه به دست خواهند آورد. به نظر می رسد جنگ ادامه خواهد داشت مگر اینکه واشنگتن و تهران با پایان دادن به آن موافقت کنند.

مارک کانسیان، مشاور ارشد مرکز مطالعات استراتژیک و بین‌المللی، به نیوزویک گفت: «رئیس‌جمهور علنا ​​تهدید کرده است که درگیری با ایران را از سر می‌گیرد و گزارش‌هایی درباره برنامه‌های توسعه پنتاگون به بیرون درز کرده است. "ایالات متحده همچنین قطعات را در محل قرار می دهد تا درگیری را تجدید کند. یک باتری پاتریوت دیگر وارد اسرائیل شد و وال استریت ژورنال گزارش داد که مقدار زیادی مهمات به ناو آمریکایی USS واشنگتن ارسال شده است. من فکر می کنم رئیس جمهور مدتی به مذاکره می پردازد زیرا او همیشه امیدوار است که برای حل و فصل مذاکره کند.

با این حال، دو طرف از هم دور هستند و من راه حل خوبی نمی بینم.»

با این حال، یک مجلس دموکرات می‌تواند نمایندگان قانون‌گذار را به لوایح تخصیصی - مانند قطعنامه ادامه بودجه برای دولت که در 11 دسامبر منقضی می‌شود- ملحق کند که استفاده از هرگونه بودجه فدرال برای عملیات نظامی در ایران را ممنوع می‌کند. قانون‌گذاران دموکرات، مانند سناتور کریس مورفی از کنتیکت، حتی پیشنهاد کرده‌اند که بودجه «باید» پنتاگون، معروف به NDAA، مسدود شود، مگر اینکه شامل محدودیت‌های «آهنین» در درگیری باشد. نماینده

کارلوس گیمنز، یک جمهوری خواه نماینده منطقه 28 فلوریدا و از حامیان اقدامات ترامپ در ایران، به نیوزویک گفت که در حالی که کنگره بودجه را کنترل می کند - "و این مسائل در سیاست خارجی و دفاع ملی" - رئیس جمهور همچنان از اختیارات قابل توجهی برای "اجرای دیپلماسی و پاسخ به تهدیدها" برخوردار خواهد بود، و به این نکته اشاره می کند که ترامپ تنها به دلیل اینکه دموکرات ها کنترل جنگ را محدود نمی کنند، حرکت نمی کند. خیمنز گفت: "من انتظار دارم که او قاطعانه بماند."

مایکل اوهانلون، مدیر تحقیقات برنامه سیاست خارجی مؤسسه بروکینگز، موافقت کرد که تغییر گارد در کنگره بعید است که تأثیر زیادی بر استفاده از زور در ایران داشته باشد. او به نیوزویک گفت: «به احتمال زیاد این امر بر بودجه‌های همه چیز، از مدرن‌سازی نظامی گرفته تا گنبد طلایی و کمک‌های خارجی، تأثیر می‌گذارد.

جدا از بودجه پنتاگون، راهبردهای شکایت، احضار و استیضاح نیز وجود دارد. داشتن اکثریت از نظر تئوری به دموکرات‌های مجلس نمایندگان به عنوان یک نهاد جمعی این موقعیت قانونی را می‌دهد تا مجوز شکایت فدرال را برای به چالش کشیدن اختیارات جنگی مداوم رئیس‌جمهور بدون اعلام کنگره صادر کنند. کمیته نیروهای مسلح مجلس نمایندگان، که احتمالا توسط نماینده آدام اسمیت در تلنگر دموکرات رهبری می شود، ممکن است تحقیقاتی را در مورد تلفات نیروها و کمبود مهمات آغاز کند.

برخی از دموکرات‌ها پیش از این ایده استیضاح وزیر دفاع پیت هگزث یا حتی خود ترامپ را بر سر جنگ مطرح کرده‌اند. اگر هگزت استیضاح شود یا مجبور به استعفا شود و دموکرات‌ها سنا را کنترل کنند، این نهاد می‌تواند تائید وزیر دفاع جدید را متوقف کند، مگر اینکه ترامپ در مورد جنگ امتیازاتی بدهد.

اما حتی در آن زمان، تلاش برای پایان دادن به جنگ از طریق کنگره ممکن است یک تلاش بی‌ثمر باشد. یک ترامپ خم نشده ممکن است دموکرات ها را جرأت کند که دولت را تعطیل کنند، یا بودجه پنتاگون را کاهش دهند و اپوزیسیون را مجبور به بازی جوجه کشی بر سر امنیت ملی کند. یا می تواند آنها را نادیده بگیرد. به هر حال، رئیس‌جمهور 80 ساله یک اردک لنگ با دوره محدودی است که در ابتدا هرگز به معامله‌های دو حزبی اهمیت نداد.

آیا یک کنگره تحت کنترل دموکرات ها این پویایی را تغییر می دهد؟ و اگر مجلس سنا در دستان جمهوری‌خواه باقی بماند - حتی با اکثریت مطلق - نسبت به قبل از انتخابات میان‌دوره‌ای با کاندیداهای منتخب ترامپ مانند دارلین گراهام و کن پکستون که بعید به نظر می‌رسد در مسائل دفاعی از کاخ سفید حمایت کنند، نسبت به ماگا دوستانه‌تر خواهد بود. از این نظر، ترامپ می‌تواند از روز سه‌شنبه کمتر اردک لنگ و اردک لنگنده‌تر بیرون بیاید، اگرچه نتایج اولیه روز سه‌شنبه نشان می‌دهد که این وضعیتی است که رئیس‌جمهور با آن مبارزه نخواهد کرد.

با ورود پرزیدنت ترامپ به سه ماهه چهارم دو دوره ریاست جمهوری خود، تناقضی در سال های پایانی ریاست جمهوری او وجود دارد. در مسائل داخلی، ترامپ هرگز دستور کار قانونی زیادی فراتر از کاهش مالیات نداشت. او بر اساس فرمان‌های فیات و اجرایی حکومت می‌کند، که به او ظاهر یک رئیس‌جمهور فعال را می‌دهد، حتی اگر در صورت پیروزی یک دموکرات در کاخ سفید در سال 2028، اکثر این احکام لغو شوند.

با این حال، در صحنه جهانی، ترامپ می‌داند که نه محبوبیت خودش و نه یک دولت متفرقه شرط لازم برای شخصیت تاریخ بودن نیست. دستگیری جسورانه نیکلاس مادورو ونزوئلا در ژانویه، خروج ایالات متحده از 66 سازمان بین المللی، وضعیت بازی در تنگه هرمز، صرف نظر از اینکه کدام حزب در روز سه شنبه پیروز می شود، واقعیت باقی خواهد ماند. ترامپ در حال حاضر جهان را به شکل خود تغییر داده است.

چرا او اکنون متوقف می شود؟ دامیان مورفی، معاون ارشد امنیت ملی و سیاست بین‌الملل در مرکز مترقی صندوق اقدام پیشرفت آمریکا، می‌گوید: «رفتار رئیس‌جمهور به احتمال زیاد قبل از اینکه بهتر شود بدتر می‌شود». «اگر رویکرد نامنظم او در مسیر مبارزات انتخاباتی نشانه‌ای باشد، همه ما باید نگران یک رئیس‌جمهور حتی بدون قید و شرط در صحنه جهانی باشیم.»

مورفی در این نگرانی تنها نیست، نگرانی بسیاری از دموکرات‌ها و همچنین جناح انزواطلب حزب جمهوری‌خواه که ترامپ با موفقیت در پیروزی خود در سال 2024 با آن‌ها همراه بود و نوید جنگ‌های جدیدی را نداد. یک رئیس جمهور به طور فزاینده ای نامنظم و بی بند و بار وقتی توسط رای دهندگان در خانه طرد می شود در حالی که همچنان قدرتمندترین ارتش جهان را فرماندهی می کند، چه می کند؟ پس از اینکه ترامپ در انتخابات میان‌دوره‌ای 2018 متحمل ضرر شد، محافظه‌کاران آمریکایی، یک رسانه راست‌گرا که برای «واقع‌گرایی و خویشتن‌داری» در خارج از کشور بحث می‌کند، نگران بود که از دست دادن مجلس نمایندگان آمریکا باعث شود ترامپ در خارج از کشور آزادتر شود.

دانیل لاریسون نوشت: «وقتی روسای جمهور در داخل کشور دچار شکست‌های سیاسی شده‌اند، این وسوسه برای آنها وجود دارد که تلاش کنند «نشان» خود را در خارج از کشور بگذارند. ترامپ توسط مشاوران جنگ طلب و اعضای کابینه احاطه شده است که احتمالا ترامپ را به انجام این کار تشویق می کنند. اما ترامپ عمدتا این کار را نکرد، به استثنای تأیید حمله هواپیمای بدون سرنشین که منجر به کشته شدن فرمانده نظامی ایرانی قاسم سلیمانی در اوایل سال 2020 شد. سپس همه‌گیری کووید او را در خانه مشغول کرد، قبل از اینکه جو بایدن به قدرت برسد و وعده پایان دوره ترامپ را بدهد.

هشت سال بعد، ترامپ ثابت کرد که بایدن اشتباه می کند – اما طنز ماجرا این است که او دیگر توسط شاهین هایی مانند جان بولتون و مایک پمپئو احاطه نشده است. با این حال، دوره دوم او هنوز با تلاش‌های او برای نشان دادن نشانه‌های خود در خارج از کشور به گونه‌ای تعریف می‌شود که ممکن است نئومحافظه‌کاران دوره بوش را سرخ کند. تصور اینکه آرایش کنگره میل او را برای تبدیل شدن به یک مرد بزرگ تاریخ تغییر دهد دشوار است. اما همانطور که در ماه گذشته در برزیل و در ماه آوریل در مجارستان دیدیم، توانایی ترامپ در خم کردن جهان به خواست خود یک دارایی رو به کاهش است.

و اگر نتایج سه‌شنبه شب آنطور که به نظر می‌رسد پیش برود، او بدون حمایت رای‌دهندگان کشورش به این تلاش برای میراث‌سازی ادامه خواهد داد. اوهانلون از بروکینگز گفت: «من فکر می‌کنم اکثر جهان قبلا به این فکر کرده‌اند که ترامپ کیست و چگونه عمل می‌کند و از چه چیزی دفاع می‌کند. و بسیاری از اینها حتی اگر کنترل کنگره تغییر کند، تغییر نخواهد کرد.»

با گزارش اضافی از لئوناردو فلدمن و عیسی مسا از نیوزویک.