حیوانات مرده، مزارع بایر و گرسنگی - ال نینو آمریکای مرکزی را خفه می کند

حیوانات در میان بدترین خشکسالی که برای بسیاری از مردم آمریکای مرکزی به یادگار مانده، در حال مرگ هستند.

سان لورنزو - حیوانات در میان بدترین خشکسالی بسیاری از مردم آمریکای مرکزی که با اثرات نابخشودنی الگوی آب و هوایی قدرتمند ال نینو دست و پنجه نرم می کنند، در حال مرگ هستند.

لیدیا اوچوا در سن لورنزو، جنوب هندوراس گفت: "گاهی اوقات من اشک می ریزم. گاهی می خوری، گاهی نمی خوری."

همین صحنه در سراسر کریدور خشک آمریکای مرکزی، که شامل بخش‌هایی از هندوراس، گواتمالا، السالوادور، نیکاراگوئه و کاستاریکا است، در حال پخش است.

ارقام سازمان ملل نشان می دهد که بیش از 10 میلیون نفر در اینجا زندگی می کنند و 80 درصد تولیدکنندگان در مقیاس کوچک در کریدور فقیر هستند.

رویدادهای آب و هوایی شدید در این بخش از جهان رایج است، اما ال نینو در سال 2026 - انتظار می رود قوی ترین از زمان شروع رکوردهای مشابه در چهار دهه پیش باشد - مردم محلی را گیج کرده است.

اوچوا 76 ساله گفت: «ما هرگز چنین چیزی ندیده بودیم.

در این زمان از سال، ذرت باید به وفور در زمین متعلق به همسایه فرانسیسکو مولینا رشد کند. اما این مزرعه بی ثمر است، احاطه شده توسط لاشه های دام که در زیر گرمای جوشان پوسیده می شوند.

همان فاجعه در السالوادور در حال وقوع است.

ماریا د لاپاز پورتیلو یک مخزن آب تشنه به طور فزاینده ای را مدیریت می کند که جامعه شمال شرقی ال ماتازانو را تامین می کند، جایی که دما به رکورد 42 درجه سانتی گراد رسیده است.

این جوان 31 ساله گفت: «این اولین سالی است که شاهد این کمبود و این نیاز به آب هستیم.

ال نینو دمای سطح را در اقیانوس آرام مرکزی و شرقی استوایی افزایش می دهد و باعث تغییرات جهانی در بادها و بارندگی و همچنین شرایط آب و هوایی نامنظم می شود.

کشاورزان که دیگر نمی توانند برای تغذیه خود به محصولات اضافی وابسته باشند، میزان خوردن خود را کاهش می دهند.

دولت‌ها وضعیت اضطراری ملی اعلام کرده‌اند، اما با اتهامات بی‌توجهی به جوامع آسیب‌دیده مواجه هستند و بسیاری از آنها به سازمان‌های غیردولتی برای کمک وابسته هستند.

الویرا پاسا، رهبر بومیان از روستایی دورافتاده در شهرداری کانن، در شمال گواتمالا، گفت: «همه برداشت‌های ذرت از بین می‌رود.

کشور پاسا از مشکلات جدی سوء تغذیه کودکان رنج می برد که با خشکسالی تشدید می شود.

او می گوید برخی از روستاییان در حال حاضر ذرت را با قیمت 50 درصد بالاتر از حد معمول خریداری می کنند.

بازگشت به هندوراس، همان مخمصه اوچوا را آزار می دهد.

او گفت: "ما فقط با یک تورتیلا غذا می خوریم و بعد دیگر نمی خوریم زیرا همه چیز به شدت گران است."

مخزن ال ماتازانو حدود 50 خانواده را تامین می کرد و حوضی را پر می کرد که محلی ها ماهی تیلاپیا، ماهی آب شیرین را برای فروش و خوردن آن پرورش می دادند.

اما پروژه اخیر رها شده است و آب برای نیازهای ضروری تر صرفه جویی می شود.

ماریا دل کارمن پورتیلو، ساکن 32 ساله، گفت: «این ما را تحت تأثیر قرار می دهد زیرا... ما تیلاپیا نمی خوریم، و همچنین از نظر مالی به این دلیل که منبع امرار معاش بود.

لنا ساولی، مدیر منطقه ای برنامه جهانی غذای سازمان ملل، به خبرگزاری فرانسه گفت: شانزده میلیون نفر در سراسر آمریکای لاتین ممکن است به دلیل ال نینو با کمبود مواد غذایی مواجه شوند.

پیش بینی می شود پدیده آب و هوا در پایان سال 2026 به اوج خود برسد، اما کارشناسان می گویند پیامدهای آن تا سال 2027 ادامه خواهد داشت.

خشکسالی دام‌های دارای سوءتغذیه را نیز از بین می‌برد و برخی از کشاورزان سن لورنزو برای فروش گاوهای خود پیش از تلف شدن عجله دارند.

دهکده هندوراسی در ماه‌های اخیر شاهد تلف شدن حدود 100 گاو بوده است که اسکلت‌های آنها در مزارع خشک شده پراکنده شده است زیرا کشاورزان موجودات لاغر باقی مانده را می‌دوشند.

از زمان تشدید شرایط در ژوئن، داروین کروز مجبور شد دو گاو شیری خود را بفروشد، در حالی که یک گاو دیگر مرد.

سه گاو باقی مانده تنها یک چهارم تولید معمول خود را تولید می کنند.

این یک ضربه سنگین به تولیدکننده کوچکی مانند او است که همسر و دو دخترش به درآمد رو به کاهش او وابسته هستند.

کروز نمی داند اگر باران نیامد چه کند. او می‌گوید راه‌حل کمتر ایده‌آل «فروش گاوهای کوچکم» است.

ویلما اورتیز، ساکن ال ماتانزو، در تلاش است تا با تولید محصولاتی که به آب کمتری نیاز دارند، خود را با آن سازگار کند.

این زن 53 ساله در حال کشت فلفل چیلی است که به عقیده او در مواجهه با خشکسالی نسبت به انتخاب معمولی او از گیاهان گوجه فرنگی «شجاع تر» است.

در همین حال، رهبر بومی پاسا نمی تواند از اضطراب ناشی از زمین ترک خورده در گواتمالا فرار کند.

او گفت: «حقیقت این است که من شروع به ترسیدن کرده‌ام زیرا نمی‌دانیم قرار است با چه چیزی زندگی کنیم. خبرگزاری فرانسه