خاخام اعظم: تمام خوبی هایی که ممکن بود از ایرلند و اسرائیل حاصل شود از بین رفته است

در میان طوفانی که مسابقات فوتبال ایرلند-اسرائیل را احاطه کرده است، باید پرسید: واقعا چه چیزی به دست آمده است و چه چیزی از دست رفته است؟

ماه‌ها قبل از بازی دو تیم در لیگ ملت‌ها، FAI از یوفا خواست اسرائیل را از این رقابت‌ها تعلیق کند. موضع آن روشن بود: اسرائیل نباید اجازه داشته باشد در فوتبال بین المللی شرکت کند. هیچ اتحادیه فوتبال دیگری به پیشنهاد ایرلند نپیوست و تلاش برای حذف اسرائیل شکست خورد.

زمانی که ایرلند و اسرائیل به رویارویی با یکدیگر کشیده شدند، سخت بود که از طنز غافل شویم. آنچه در پی آمد، یک کمپین بی امان برای تیم ایرلندی برای تحریم مسابقات بود که برای هفته ها بر تیترها و بحث های رسانه ای غالب بود. بازیکنان انفرادی تحت فشار قرار گرفتند تا موضع خود را اعلام کنند و تحت چیزی قرار گرفتند که فقط می توان آن را به عنوان یک آزمون خلوص ایدئولوژیک توصیف کرد.

در نهایت با وجود همه هیاهوها، مسابقات در حال برگزاری است. ناهماهنگی فاحش بود: به نظر می‌رسد ایرلند به آسانی از دیگران در صحنه بین‌المللی تقاضای اقدام خواهد کرد، اما اگر این کار هزینه‌ای داشته باشد، خود را دنبال نمی‌کند.

اما فراتر از افشای این ریاکاری، این جنجال تقریبا هر چیزی را که ممکن بود بازی خانگی ایرلند را ارزشمندتر از یک بازی دیگر کند، از بین برد.

شاید ساده لوحانه بود، اما وقتی قرعه کشی انجام شد، امیدوار بودم. تاریخ مسابقه دوبلین را در تقویمم مشخص کردم. هزاران اسرائیلی مطمئنا به اینجا سفر می‌کردند، و من مشتاقانه منتظر بودم که آنها ایرلند را از طریق برخوردهای روزمره شما در کشوری که در آن بسیاری از مردم از برقراری گفتگوی گرم با یک غریبه خوشحال می‌شوند، تجربه کنند، نه از طریق امتیازدهی سیاسی یا تیترهای عصبانی.

فوتبال می تواند بهترین ها و بدترین ها را در ما به نمایش بگذارد. گاهی اوقات رقابت‌های ورزشی در بخش‌های موجود پیچیده می‌شوند و به نیابتی برای اختلافات بسیار گسترده‌تر تبدیل می‌شوند. آنها می توانند غریزه ما را تغذیه کنند تا دنیا را به ما و آنها تقسیم کنیم و ما را قبیله ای تر و مصمم تر برای عقب نشینی به اردوگاه خود کنیم.

اما در بهترین حالت، این بازی زیبا می‌تواند برعکس عمل کند: بازیکنان و تماشاگران را از کشورهای مختلف و پیشینه‌های مختلف دور هم جمع کند و به آنها زبان مشترک بدهد. من چیزی به اندازه هواداران ایرلندی و اسرائیلی دیده ام که در یک میخانه دوبلین نشسته اند و فوتبال تماشا می کنند و مشغول صحبت هستند. با فوتبال شروع می شود. سپس به سمت کار، به خانواده، به "از کجا آمده ای؟" و "واقعا زندگی در آنجا چگونه است؟"

دیری نپایید که می توانید یک فرد ایرلندی را بشنود که پدری اسرائیلی می شنود که چقدر از این فکر می کند که فرزندانش روزی باید در ارتش خدمت کنند و زندگی آنها را به خطر می اندازد، و چقدر ناامیدانه آرزو می کند که آنها بتوانند یک زندگی عادی و بالغ جوان داشته باشند، در حالی که به همان شدت معتقد است که اسرائیل به ارتشی برای حفظ امنیت خانواده اش نیاز دارد.

تنها با صحبت با افراد با دیدگاه‌های متفاوت است که می‌توانید چیزی عمیق‌تر، ظریف‌تر و انسانی‌تر را در پشت این برچسب کشف کنید.

ناگهان در پشت ایده انتزاعی «اسرائیل»، یک شخص واقعی وجود دارد و پنجره ای به تنش ها و نگرانی هایی که با آن روبرو هستند.

یکی از نگرانی های من در مورد گفتمان عمومی پیرامون اسرائیل در ایرلند این است که چقدر محدود است. اسرائیلی‌های معمولی به ندرت شنیده می‌شوند که توضیح دهند واقعیتی را که در آن زندگی کرده‌اند، ترس‌ها و آسیب‌هایی که دارند، یا معضلاتی که با آن روبرو هستند را می‌بینند. بدون صدای آنها، انسانیت زدایی و اهریمن ساختن آنها بسیار آسان تر می شود.

در زمین بازی، بازیکنان به ما یادآوری می‌کنند که زندگی واقعی به ندرت با مقوله‌هایی که ما تمایل داریم به دنیا تحمیل کنیم، قرار می‌گیرد. فین آزاز متولد انگلستان، هم در مورد نیمه اسرائیلی بودن، هم از طریق خانواده مادرش و هم در مورد نمایندگی ایرلند، که از طریق پدر متولد کورک واجد شرایط است، با افتخار صحبت کرده است. برای او، مانند بسیاری از ایرلندی-اسرائیلی ها، این دو هویت در کنار هم قرار دارند.

تیم اسرائیل به نوبه خود شامل تعدادی از شهروندان فلسطینی اسرائیل است. این واقعیت در پوشش گسترده رسانه های ایرلندی به ندرت ذکر شده است و تصویر دو فرد کاملا متضاد را پیچیده می کند. اگر تصورات از اسرائیل به طور کامل بر اساس روایت های رسانه ای ساخته شده حول این چارچوب محدود شکل بگیرد، بخش های مهم بافت اجتماعی آن نامرئی خواهد ماند.

به همین دلیل است که تعامل بهتر از فاصله است. مردم را با دیدگاه‌ها و ابعادی آشنا می‌کند که احتمالا در غیر این صورت هرگز با آنها برخورد نمی‌کردند.

اسرائیلی ها را ملاقات کنید با آنها صحبت کنید. به آنها گوش دهید. در صورت تمایل آنها را به چالش بکشید. نظر خود را در مورد غزه یا نیروهای دفاعی اسرائیل با آنها در میان بگذارید و مایل باشید که ببینید اوضاع از ناحیه آنها چگونه است.

FAI در جلسه کمیته Oireachtas با سؤالاتی در مورد مدیریت بازی اسرائیل روبرو خواهد شد

شما مجبور نیستید با یکدیگر موافق باشید. یک مکالمه صمیمانه ممکن است چیزی را در طرز فکر یک یا هر دو طرف تغییر دهد، اما حتی اگر اینطور نباشد، حتی اگر هر دو با همان دیدگاه قبلی کنار بروند، باز هم ارزش زیادی در مواجهه با چیزی عمیق‌تر، ظریف‌تر و انسانی‌تر در پشت این برچسب وجود دارد.

در زمان چنین درک ضعیفی بین مردم ایرلند و اسرائیلی‌ها، ما به برخوردهای واقعی‌تر نیاز داریم، نه کمتر. متأسفانه، ایرلند به جای ایجاد چنین موقعیت‌هایی، برای بازی خانگی خود نه در دوبلین، بلکه در صربستان میزبان اسرائیل خواهد بود. وسیله‌ای که هواداران اسرائیلی را به اینجا می‌آورد و هواداران هر دو کشور را در خیابان‌ها و میخانه‌های مشابه قرار می‌داد، به خارج و پشت درهای بسته منتقل شده است.

از هر طرف که به آن نگاه کنید، این حماسه بد به پایان رسیده است. با وجود همه سروصداها، بازی ها در حال پیشروی هستند. در این میان، مثبت ترین چیزی که ممکن است از بازی فردا حاصل شود، احتمال رویارویی از بین رفته است.

شاید رویای من برای آن لحظات ارتباط واقعی انسانی همیشه غیرممکن بود. شاید فضای وسیع‌تر از قبل بیش از حد خصمانه شده بود. اما این هم جای تاسف دارد. و مطمئنا، حداقل، ارزش یک فرصت را داشت. در عوض، مدتها قبل از اینکه توپی زده شود، در بسته شد.

یونی ویدر خاخام ارشد ایرلند است