خاطرات بازماندگان تیراندازی دسته جمعی مملو از جزئیات حسی، مثبت و منفی است

ویرایش شده توسط گابی کلارک، بررسی توسط اندرو زینین

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

شاید به روشی پیچیده و تنها در آمریکا مناسب بود.

در روزی که ویلیام بی ریدوی و دانشگاه نوادا، لاس وگاس، همکارانش برای تجزیه و تحلیل روایات نوشته شده توسط بازماندگان تیراندازی جمعی ملاقات کردند، یک مرد مسلح سه عضو هیئت علمی را در ساختمان مجاور کشت.

ریدوی گفت: «این قطعا چیزی است که در آن متوجه می‌شوید که واقعا خارج از آن نیستید، [به معنی] فراوانی و میزان تیراندازی‌های دسته‌جمعی در این کشور».

از دهه 1960، تیراندازی های دسته جمعی به طور پیوسته در ایالات متحده افزایش یافته است، با بیش از 500 مورد تا به امروز و نزدیک به 1800 کشته در زمان انتشار. ریدوی، که اکنون یک روانشناس عملیاتی در اداره ملی هوانوردی و فضایی است، علاقه مند بود که بازماندگان از این رویدادهای آسیب زا چه خاطره دارند و چه موضوعاتی پدیدار می شوند. بیشتر آنچه در مورد حافظه در زمان استرس شدید شناخته شده است، از مطالعات آزمایشگاهی ناشی می شود، که از نظر اخلاقی نمی توانند وحشت واقعی ایجاد کنند، یا نمونه های بالینی که حافظه را در زمینه اختلال استرس پس از سانحه مطالعه می کنند.

ریدوی می‌گوید: «هیچ‌کدام واقعا به شما نمی‌گویند که ذهن یک شخص در آن زمان که احساس می‌کند قرار است بمیرد، چه می‌کند.»

تجزیه و تحلیل - با توجه به شرایط به روز بعد موکول شد - خاطرات 42 بازمانده تیراندازی در جشنواره برداشت مسیر 91 در لاس وگاس بود. در اول اکتبر 2017، مردی از طبقه بالای یک کازینو به جمعیت 22000 شرکت کننده کنسرت تیراندازی کرد و 60 نفر را کشت و بیش از 800 نفر را مجروح کرد که این مرگبارترین تیراندازی جمعی در تاریخ مدرن آمریکا بود. برای این مطالعه که در سال 2026 در Psychological Science منتشر شد، بازماندگان یک نظرسنجی را طی یک ماه پس از تیراندازی انجام دادند که از آنها خواسته شد احساسات و تجربیات خود را بازگو کنند.

ریدوی گفت: "هیچ داستانی شبیه به هم نبود. خاطرات برخی از مردم حول مسیرهای فرار سازماندهی شده بود، برخی در اطراف یک غریبه مجروح، برخی حول این فکر بودند که فرزندانشان چگونه مرده اند." "شما یک رویداد، همان 10 دقیقه، اما فضای داخلی بسیار متفاوت دارید."

برای اینکه ببینیم چه شباهت هایی پیدا شده است، زیرمجموعه ای از 10 روایت برای ایجاد کدهایی برای جزئیات موضوعات مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. سپس آن کدها در روایات باقی مانده اعمال شد. چهار موضوع اصلی پدیدار شد. حافظه متنی رایج ترین موضوع بود، با جزئیات حسی-ادراکی و فضایی تقریبا در همه روایات و تحریف زمانی در بسیاری از آنها ظاهر می شود. صدمات جسمی، چه به خود یا چه به دیگران، تقریبا توسط همه بازماندگان ارجاع شده است، در حالی که اعمال قهرمانانه (خودشان یا دیگران) و فکر کردن به مرگ و میر در حدود نیمی از روایت ها وجود داشت.

یافته‌ها نشان می‌دهد که خاطرات بازماندگان در سطح جهانی مختل نشده است، بلکه به روش‌های انتخابی و الگو شکل گرفته است.

Ridgway بیشتر از مضامین اخیر که با عنصر انسانی صحبت می کنند شگفت زده شد.

او گفت: «شما معمولا انتظار دارید [روایات] صرفا در مورد تهدید و آنچه همراه با آن است باشد: جزئیات حسی و راه‌های فرار». اما بازماندگان با همان دقتی که تیراندازی کردند، دلسوزی را به یاد آوردند.»

بازماندگان در مورد دراز کشیدن روی یک مرد مجروح برای جلوگیری از شلیک مجدد به او، استفاده از کمربند برای بستن بازوی شخصی یا گرفتن دست یک غریبه و صحبت کردن مانند دوستان قدیمی برای مقابله با شوک نوشتند. این خاطرات به وضوح، با جزئیات حسی و فضایی و وزن عاطفی یادآوری شدند.

ریدگوی گفت: "شفقت لزوما یک فکر بعدی برای وحشتی که تجربه می شد نبود. با همان شدت وحشت رمزگذاری شده بود."

Jaclyn Schildkraut، مدیر اجرایی کنسرسیوم منطقه‌ای تحقیقات خشونت با سلاح در مؤسسه دولتی راکفلر، در مصاحبه‌های خود با بازماندگان تیراندازی جمعی متوجه جزئیات حسی مشابهی شد. به عنوان مثال، بوی غذای چینی از کافه تریا در روز تیراندازی در دبیرستان کلمباین به قدری در ذهن بازماندگان برجسته بود که مدرسه مجبور شد سرو کردن آن را متوقف کند.

Schildkraut می‌گوید: «سطح جزئیات، تقریبا مانند این لحظه در زمان است که با وضوح بالایی منجمد شده است.

او همچنین داستان های قهرمانی را شنیده است. یکی از بازماندگان کلمباین در مورد اینکه چگونه او و 60 نفر دیگر که در یک دفتر کر گیر افتاده بودند صحبت کرد و به نوبت یکدیگر را به سقف بلند کردند تا هوای تازه دریافت کنند.

او گفت: «آنها برای حفظ امنیت یکدیگر با هم کار کردند. "لحظات نوع دوستی زیادی وجود دارد که ما اغلب به آنها فکر نمی کنیم."

این نوع دوستی باید به جامعه بزرگتر گسترش یابد. Schildkraut هشدار داد که هجوم توجه رسانه ها به دنبال این تراژدی ها اغلب به طور ناگهانی خشک می شود و جوامع در تلاش برای یافتن مسیری رو به جلو هستند. او از حمایت عمومی مستمر، فرصت‌هایی برای بازماندگان برای ارتباط با یکدیگر و اذعان به اینکه هر کس برای غمگینی وقت خود را صرف می‌کند، حمایت می‌کند.

او گفت: "شما نمی توانید به آنها بگویید که از پس آن برآیند، و جای ما نیست که این کار را انجام دهیم." جای ما این است که همیشه حمایت کنیم.»

مقاله Ridgway امیدی را برای این حمایت فراهم می کند.

او گفت: "این روایات تمایل به دستیابی به عزیزان و کمک به مردم در حالی که جان خود را به خطر می اندازند را برجسته می کند." "این جامعه، آن انعطاف پذیری و آن وحدت را برجسته می کند."

ویلیام بی. ریدوی و همکاران، آنچه بازماندگان به خاطر آوردند: مضامین شناختی و تجربی در روایت‌های تروما از مرگبارترین تیراندازی دسته جمعی در تاریخ مدرن آمریکا، علم روانشناسی (2026). DOI: 10.1177/09567976261471424

Schildkraut، J.، & Elsass، H. J. (2026). برگه اطلاعات تیراندازی دسته جمعی کنسرسیوم منطقه ای تحقیقات خشونت با سلاح، موسسه دولتی راکفلر.

ارائه شده توسط انجمن علوم روانشناسی

کارشناسی ارشد زبان انگلیسی، ویرایشگر کپی از سال 2021 با تجربه در آموزش عالی و محتوای بهداشتی. تقدیم به اخبار معتبر علمی. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →