خانه دل شکسته: فرانک مک نالی در مورد رابطه آشفته آیلین گری با خانه دوران کودکی اش

فرانک کاوانا، خواننده Greystones نگران است که طراح فقید آیلین گری از تلاش های من در آوردن سنگ هایی از وکسفورد برای بزرگداشت او در پاریس در هفته گذشته قدردانی نکرده باشد (خاطرات، 4 نوامبر).

همانطور که در آن زمان اشاره کردم، هالووین به تازگی در پنجاهمین سالگرد مرگ گری بود. به مناسبت کدام مناسبت، ستایشگران از لوح جدیدی در کلمباریوم گورستان پرلاشز، دومین آرامگاه او، رونمایی کردند.

این همان جایی است که خاکستر او در آنجا ساکن بود و ممکن است دوباره این کار را انجام دهد، اگر و زمانی که بتوان آنها را پس از فسخ قرارداد اجاره از هر محل استقرار عمومی که به آنجا منتقل کردند، نقل مکان کرد.

در همین حال، کمیسر لوح، وکیل و فعال حقوق بشر، بیل شیپسی، فکر کرد که ممکن است ایده خوبی باشد که سنگی را از خانه براونزوود در انیسکورتی، جایی که گری بزرگ شده، در "طاقچه" جدید خود قرار دهد.

در این رویداد، با کمک گاه به گاه Oisín Ó Nualláin ساکن انیسکورتی، دو سنگ کوچک از براونزوود و تعدادی برگ ریخته را وارد معامله کردم.

اما همانطور که خبرنگار گریستونز ما به من یادآوری می کند، گری احساسات بسیار متفاوتی در مورد زادگاهش داشت، حداقل به شکلی که در زمان خروج او، در حدود سال 1900، پیدا کرده بود.

خانه اصلی، یک خانه عمارت زیبای گرجستان، پس از آن ناپدید شد و با یک عمارت ساختگی تودور جایگزین شد. یکی از مفسران دومی را "نمونه ای باشکوه از معماری الیزابتی، با پارتری جذاب که به سبکی بی عیب و نقص چیده شده است" نامید.

گری، برعکس، آن را ظالمانه ای علیه معماری و خاطرات شادتر دوران کودکی خود می دانست. بعدها در زندگی، او همیشه یک عکس از خانه قدیمی - یا به قول خودش "خانه" نگه می داشت.

حواستون باشه، حتی اونجا هم از نظر جسمی و هم از لحاظ فیزیکی یه جای سرد بود. پیتر آدام، زندگی‌نامه‌نویس، می‌نویسد که آیلین به عنوان کوچک‌ترین از پنج فرزند، که بیشتر آنها سال‌ها بزرگ‌تر بودند، احساس «تنها و دوست‌داشتن» می‌کرد. او می افزاید:

با وجود ثروت قابل توجه و خدمتکاران زیاد، زندگی در براونزوود چندان راحت نبود. در هوای سرد و مرطوب، بچه ها مجبور بودند برای عبور از سالن ها و راه پله های یخی کت می پوشیدند، «و حتی مهد کودک به نظر می رسید هرگز گرم نمی شد».

بازطراحی بیشتر کار یک برادر شوهر نامطلوب بود، یک اسنوب که با خواهر آیلین، اتل - کسی که با او هم کار نکرد - ازدواج کرده بود، زمانی که طراح آینده فقط 10 سال داشت.

در همین حوالی بود که والدینش که مدت زیادی از هم جدا شده بودند، طلاق گرفتند و پدرش از خانه نقل مکان کرد. او علاقه اولیه آیلین را به هنر تشویق کرده بود و با وجود تنش های زناشویی، مورد علاقه کوچکترین فرزندش بود.

اما همانطور که آدام خلاصه می‌کند: "تخریب خانه کودکی‌اش بود، بیش از هر چیز دیگری، که سرانجام [آیلین] را از خانواده‌اش دور کرد. این خانه به خانه‌ای مرده تبدیل شده بود، مملو از آدم‌های خوش اخلاق و محافظ از خود. عکس قدیمی با رنگ قهوه‌ای تمام آن چیزی بود که از "خانه" دوران کودکی‌اش باقی مانده بود.»

از این رو نگرانی همکارم فرانک مبنی بر اینکه بردن بخشی از براونزوود به پاریس ایده خوبی نبود:

او می نویسد: «با آوردن سنگ ها از توده اجدادی ساختگی تودور، فرانک [مک نالی] ممکن است از اصول راهنمای آیلین پیروی نکرده باشد [آنگونه که در یادبود جدید نقل شده است]: «برای ایجاد، ابتدا باید همه چیز را زیر سوال برد».

اما در دفاع از من، همکار فرانک، باید اعتراض کنم که این سنگ ها در واقع از توده اجدادی ساختگی تودور نبوده اند. همان‌طور که ممکن بود وسوسه شوم که چکش و اسکنه را به عمارت ببرم - گری ممکن است خودش هم چنین افکاری داشته باشد - به جای آن سنگ‌های چمن بزرگ و شیب‌دار جلویی را (از طریق Oisín) حل کردم.

به نظر می‌رسد که امروزه تقریبا همان چیزی است که در آن یک نوزاد گری «از مهد کودک فرار می‌کند و به رودخانه زیبای اسلینی در پایین محوطه می‌رود».

و چه کسی می داند؟ اگر سنگ‌ها می‌توانستند حرف بزنند، شاید سنگ‌هایی که من به پاریس آوردم حتی می‌توانستند ادعا کنند که زباله‌های خانه اصلی او بوده‌اند: تراشه‌هایی از بلوک قدیمی.

جدای از خانه‌ها، این که آیا گری دلبستگی عمیقی به سرزمین دوران کودکی‌اش احساس می‌کرد، شاید مشکوک باشد. پدرش اسکاتلندی بود. بنابراین، با میراث اشرافی، مادر او بود. و گری خود کل زندگی بزرگسالی اش را دور از اینجا، بیشتر در فرانسه گذراند.

در طول 70 سال تبعید، او به چیزی تبدیل شد که ما اکنون می توانیم آن را «شهروند ناکجاآباد» بنامیم. و با این حال او احساس تعلق داشت. همانطور که خودش یک بار گفت: "من بی ریشه هستم، اما اگر ریشه داشته باشم، آنها در ایرلند هستند."

اگر برگ‌ها می‌توانستند حرف بزنند، این احساسی است که با دو مرد افتاده و خشک شده که من هم به پاریس رفتم، در میان صفحات کتاب A Year’s Turning اثر مایکل وینی (فصل او در ماه اکتبر، طبیعتا) به پاریس رفتم، مشترک بود.

50 قبر ایرلندی که قبل از مرگ باید از آنها بازدید کرد

امیدوارم وقتی ترتیبات طاقچه جدید در هفته های آینده نهایی شود، برگ ها و سنگ ها جای خود را در آن بگیرند. سپس، در انتظار بازگشت خاکستر گری در مقطعی، قطعه کوچکی از پرلاشز وجود خواهد داشت که برای همیشه وکسفورد باقی خواهد ماند.