خانه‌های آجری از ساخت‌وساز جدید آمریکا ناپدید می‌شوند: «هیچ‌کس برای مدت عمر یک خانه دستمزد دریافت نمی‌کند»

آمریکایی ها هرگز پول بیشتری برای خانه پرداخت نکرده اند. طبق اعلام انجمن ملی مشاوران املاک، متوسط ​​خانه موجود در ماه ژوئن به قیمت رکورد 440600 دلار فروخته شد. با این حال، این خانه آجری، از نوع ساخته شده برای یک قرن، تقریبا از ساخت و ساز جدید ناپدید شده است.

بر اساس تجزیه و تحلیل انجمن ملی سازندگان خانه از داده های سرشماری، روکش آجری یا آجری تنها 16.8 درصد از خانه های جدید تک خانواده ای را پوشش می دهد که در سال 2025 راه اندازی شده اند، که نسبت به یک چهارم در سال 2012 کاهش یافته است. و بیشتر خانه هایی که هنوز شبیه خانه های آجری هستند، اینطور نیستند. آنها خانه هایی با اسکلت چوبی هستند که لایه ای از روکش آجری به بیرون متصل شده است.

خانه می تواند معانی زیادی داشته باشد. مکانی برای تشکیل خانواده. یک سرمایه گذاری یک پناهگاه یک نقطه عطف. اما در طول مسیر، خانه سازی آمریکایی این سوال را تغییر داد. نه "آیا این یک عمر طول خواهد کشید؟" فقط "آیا این وام مسکن دوام می آورد؟"

دن داگوستینو، بنیانگذار طرح معماری و یک معمار مسکونی مستقر در نیوجرسی، می‌گوید: «ما تصمیم نگرفتیم خانه‌هایی بسازیم که بیشتر از وام مسکن داشته باشند. ما به نوعی به آنجا رفتیم.

تمایز بین آجر واقعی و روکش اهمیت دارد. یک دیوار بنایی ساختاری خود ساختمان را نگه می دارد. روکش یک پوشش بیرونی است، در حالی که قاب چوبی پشت آن کار ساختاری را انجام می دهد.

این تغییر منعکس کننده رونق مسکن پس از جنگ، کاهش استخر نیروی کار ماهر، افزایش هزینه های ساخت و ساز و ترجیح خانه هایی است که می توانند سریع و ارزان ساخته شوند. اما برخی از معماران و سازندگان می‌گویند که این امر همچنین انتظارات آمریکایی‌ها از مکان‌هایی را که در آن زندگی می‌کنند، و آنچه خریدارانی که قیمت‌های بی‌سابقه می‌پردازند در واقع برای پول خود دریافت می‌کنند، تغییر داد.

چرا سازندگان سنگ تراشی را با اسکلت چوبی مبادله می کردند

پس از جنگ جهانی دوم، زمانی که جانبازان بازگشته و خانواده‌هایشان به خانه‌های مقرون به صرفه نیاز داشتند و به سرعت به آن‌ها نیاز داشتند، دور شدن از مصالح ساختمانی تسریع شد. توسعه‌دهندگانی مانند Levitt & Sons با طرح‌های استاندارد و روش‌های ساخت سریع‌تر این تقاضا را برآورده کردند. بین سال‌های 1947 و 1951، این شرکت 17447 خانه در لویت‌تاون در لانگ‌آیلند ساخت که گاه 10 تا 12 خانه در روز به پایان می‌رساند.

استیون منوتی، مدیر عامل شرکت ایمنی ساخت و ساز Menotti Enterprise به فورچون گفت: «Levittown یک راه حل قانونی برای یک بحران واقعی بود. آنها به سرپناهی فوری نیاز داشتند و یک تیم نجاری کار را سریعتر از یک تیم سنگ تراشی انجام دادند.

ساخت آجر به کارگران ماهر نیاز دارد تا آجرها را تک تک بچینند. قاب چوبی را می توان توسط خدمه با آموزش تخصصی کمتر مونتاژ کرد و بسیار سریعتر حرکت می کند. مت دیبارا، مدیر عامل DiBara Masonry و یک سنگ‌تراش نسل چهارم، گفت که اقتصاد ساده است.

دیبارا گفت: «این به هزینه و سرعت بستگی داشت. پس از جنگ جهانی دوم، این کشور به خانه‌هایی نیاز داشت که مقرون به صرفه‌تر بودند و می‌توانستند در دسته‌های بزرگ ساخته شوند، و خدمه اسکلت می‌توانست خانه‌ها را سریع‌تر و ارزان‌تر از ساختن دیوارهای محکم ببندد.»

روکش آجری به سازندگان اجازه می دهد تا ظاهر آشنای سنگ تراشی را بدون تکیه بر آن برای حفظ خانه حفظ کنند. دیبارا گفت تا دهه 1970 و 1980 این رویکرد استاندارد شده بود.

استخر کار همراه با آن کوچک شد. آجرکاری یک تجارت تخصصی است که سالها طول می کشد تا به آن تسلط یابد، در حالی که قاب های چوبی استاندارد و مقیاس بندی آن آسان تر است. فشار کاهش نیافته است: طبق گفته Associated Builders and Contractors، صنعت ساختمان در سال 2027 به 456000 کارگر جدید نیاز دارد.

دی آگوستینو گفت: "امروز بخش سخت ساختن یک خانه بنایی واقعی آجر نیست، بلکه یافتن افرادی است که بتوانند آن را بسازند."

جرل مک کانت، معمار ناظر بر بازسازی ایستگاه اتحادیه تامپا، که در سال 1912 افتتاح شد، همین مشکل را می بیند. او گفت که آجر تراشان ماهر به یک اندازه در سراسر کشور در دسترس نیستند و تفاوت های منطقه ای در نیروی کار بر انتخاب مصالح تأثیر می گذارد. زیبایی آجر ناشی از زمان و مهارتی است که آن را می طلبد.

او به فورچون گفت: «شما نمی توانید با ساخت یک دیوار آجری تولید انبوه کنید.

این تمایز همچنین سابقه تاریخی را پیچیده می کند. بر اساس داده‌های اداره سرشماری، آجر مصالح اولیه دیوار بیرونی در 35 درصد از خانه‌های جدید تک‌خانواره‌ای بود که در سال 1973 تکمیل شدند. دآگوستینو هشدار می دهد که آن را به عنوان معیار خانه های آجری نخوانید.

او گفت: "این شکل به روکش آجری اشاره دارد که به عنوان روکش خارجی روی سازه های چوبی استفاده می شود. اینها اساسا سیستم های ساختمانی متفاوت هستند."

آجر هرگز به طور کامل از نمای بیرونی خانه آمریکایی ناپدید نشد. نقش آن به عنوان سازه نگهدارنده خانه تا حد زیادی انجام شد.

وقتی که آجر تزئینی شد، خریداران آن را کنار گذاشتند

حرکت به سمت قاب چوبی هر خانه جدیدی را پست‌تر نمی‌کرد. ساخت و ساز مدرن مزایایی در عایق کاری، عملکرد ساختمان و مقرون به صرفه بودن ارائه می دهد و در میان بحران مقرون به صرفه بودن، طبق اداره سرشماری، متوسط ​​قیمت یک خانه جدید در ماه سپتامبر 400,400 دلار بود. خانه‌های جدید اکنون ارزان‌تر از خانه‌های موجود هستند، برای اولین بار در داده‌های مربوط به سال 1974، تا حدی به این دلیل که سازندگان خانه‌های کوچک‌تری می‌سازند. اما کارشناسان می گویند که صاحبان خانه ها مقداری از مصالح ساختمانی را از دست دادند.

مقاومت در برابر آتش یکی است. دیوار بنایی محافظتی را ارائه می دهد که نمای بیرونی آجری تزئینی نمی تواند تکرار شود.

Menotti، مدیر ایمنی آتش سوزی سایت ساخت و ساز دارای گواهی FDNY، گفت: «در حالی که دیوارهای بنایی پس از آتش سوزی می ایستند، قاب چوبی پشت دیوار روکش درست مانند هر قاب چوبی دیگری می سوزد، اگر آتش به آن دسترسی پیدا کند. من نتایج این جایگزینی را به طور مکرر در کار بررسی آتش سوزی خود می بینم.

داگوستینو به دیگری اشاره می کند: طول عمر آنچه در پشت نمای بیرونی خانه پنهان شده است.

او گفت: «یک دیوار آجری واقعی خانه را نگه می‌دارد، در برابر آتش مقاومت می‌کند، گرما و سرما را یکنواخت می‌کند، و با کمی تذکر به خوبی از صد سال گذشته می‌گذرد». "به خانه های ردیف قدیمی در فیلادلفیا و بالتیمور نگاه کنید. با آجرهای نازک، خانه فقط به اندازه چوب و غلاف پشت آن دوام می آورد و آن ها بی سر و صدا از کار می افتند."

اگرچه همه روکش ها برابر نیستند. D'Agostino اشاره می کند که روکش آجری با عمق کامل با شکاف هوا در پشت آن می تواند به عنوان یک ضد باران بادوام عمل کند. نگرانی او از محصولات آجری نازک تر است که فاقد این ویژگی ها هستند.

برای McCants، تفاوت به خود مواد مربوط می شود.

او گفت: "آجر - فقط خاک و آب است، درست است؟ بنابراین برای همیشه آنجا خواهد ماند." او تخمین می‌زند که آجر می‌تواند 100 سال یا بیشتر دوام بیاورد، در مقایسه با حدود 30 سال برای برخی از محصولات خارجی جدیدتر. طول عمر واقعی بسته به مواد و نصب متفاوت است، اما او معتقد است که صنعت به طور پیوسته پایداری را با راحتی معامله می کند.

این جابجایی همچنین به قیمت صنعت آن تجارت تمام شد. سنگ تراشی نیاز به دانش تخصصی دارد، از چیدن آجرهای منفرد گرفته تا قوس های ساختمانی، پیوندها و جزئیات تزئینی.

داگوستینو گفت: "چیزی که من بیشتر از همه دلتنگ این کاردستی هستم. در یک ساختمان آجری قدیمی می‌توانید دست مزون را در همه جا ببینید: بند، طاق‌ها، قرنیز، نحوه کوبیدن مفاصل. آجر نازک می‌تواند الگو را کپی کند، اما دست هیچ‌کس در آن نیست. و هنگامی که ساختن به این روش را متوقف کردید، از انتقال آن دانش خودداری می‌کنید."

خانه هایی که برای یک نسل ساخته شده اند، نه چندین

اقتصاد بیشتر این تغییر را توضیح می دهد. اما تالیا توها، تاریخ‌دان معماری و جغرافی‌دان، که در دانشگاه پرینستون تحصیل کرده و در موزه تاریخ لافایت در کلرادو کار می‌کند، به فورچون گفت که تغییر نگرش نسبت به مالکیت خانه نیز نقش داشته است.

او گفت که جایگاه آجر در معماری مسکونی آمریکا هرگز یکنواخت نبوده است. در برخی جوامع، با تجارت شهری و ساختمان های سنتی شهر همراه بود. رونق حومه پس از جنگ، تأکید جدیدی بر مقرون به صرفه بودن، سفارشی‌سازی و دوری از زندگی شهری داشت.

آرمان آمریکایی مالکیت خانه نیز تغییر کرد.

او گفت: "قبل از جنگ جهانی دوم، زندگی بزرگترها با کودکان بالغ در یک محیط کشاورزی چند نسلی هنوز نسبتا معمول بود. در سال‌های پس از بازگشت سربازان از جنگ، روایت رویای آمریکایی تغییر کرد. به عنوان پاداش برای خدمات آنها، اصل اساسی مالکیت خانه این است که هر سرباز و خانواده هسته‌ای‌شان لایق خانه جداگانه‌ای از پدر و مادر است." «از آنجایی که یک خانه دیگر لزوما نباید بیش از یک نسل دوام بیاورد، کیفیت همیشگی آجر نیز ارزش خود را از دست می دهد.

همچنین می توان گفت که چارچوب زمانی یک نسل با عمر مجردی یک چارچوب زمانی 30 ساله وام مسکن موازی است.

مک کانت تغییری مشابه در نحوه زندگی آمریکایی‌ها در حال حاضر می‌بیند. او گفت که مردم برای شغل و فرصت‌های دیگر جابه‌جا می‌شوند، که جذابیت خانه‌ای را که قرار است برای یک قرن در یک خانواده بماند، کمرنگ کرده است.

او گفت: "مردم دیگر حتی مانند گذشته در همان خانه‌ها نمی‌مانند، درست است؟ من از کودکی در یک خانه بزرگ شدم، اما امروزه مردم هر پنج تا هفت سال یک بار به یک خانه جدید نقل مکان می‌کنند."

داده ها بیشتر مختلط است. طبق مشخصات خریدار و فروشنده سال 2025، فروشنده معمولی برای 11 سال مالک خانه خود بوده است و خریداران انتظار دارند که 15 سال باقی بمانند.

مک کانتز گفت: «اما در حال حاضر این جذابیت برای سازندگان نیست، زیرا آنها چیزی را می خواهند که سریع، سریع و به اندازه کافی دوام داشته باشد تا مردم بتوانند آن را اشغال کنند.

داگوستینو همان تنش را بین هزینه و طول عمر می بیند.

او گفت: "توقعات کمتر برای دوام یک عارضه جانبی بود. وقتی همه چیز بر اساس سرعت ساخته شد، هیچکس برای مدت عمر یک خانه پولی دریافت نمی کرد."

آتش‌سوزی‌های جنگلی و ابزارهای جدید می‌توانند آجر را در برخی مکان‌ها احیا کنند

علیرغم موانع اقتصادی و کارگری، برخی کارشناسان معتقدند سنگ تراشی می تواند جای پای جدیدی در خانه سازی آمریکایی پیدا کند.

آتش‌سوزی‌ها و سایر بلایای طبیعی علاقه‌مندی به مواد مقاوم در برابر آتش را افزایش داده‌اند، به‌ویژه جایی که صاحبان خانه‌ها با خطر آتش‌سوزی فزاینده مواجه هستند. دیبارا همچنین بر این باور است که فناوری ساخت و ساز جدید می تواند با کاهش نیروی کار تخصصی آجر را در دسترس تر کند.

دیبارا گفت: «ما در ایجاد سیستم‌های مدولار بیشتر برای آجر، مانند سیستم‌های روکش پیش‌ساخته آجری، بهتر می‌شویم، و حتی کیت‌های آجری با ابزارهایی وجود دارند که ملات را برای یک آجر کامل تنظیم و تراز می‌کنند.» زمانی که آجر چیدن آسان‌تر می‌شود و به پنج سال بیشتر برای یادگیری این روش نیاز ندارید، افراد بسیار بیشتری می‌توانند وارد تجارت شوند و آجرهای بیشتری ساخته می‌شود.»

او تقاضا برای ساخت و ساز انعطاف پذیر را به عنوان یک کاتالیزور دیگر می داند.

او گفت: "به آتش‌سوزی‌های کالیفرنیا و تمام بلایای طبیعی که مدام می‌بینیم نگاه کنید. مردم چیزی می‌خواهند که پایدار بماند، و سنگ‌تراشی ساختار بسیار مقاوم‌تری است." تقاضا برای انعطاف‌پذیری را در کنار سیستم‌هایی قرار دهید که ساخت آجر را آسان‌تر می‌کنند، و من فکر می‌کنم آجر یک بازگشت واقعی را ایجاد می‌کند.»

توها معتقد است که احیای معماری به دنبال تغییرات فرهنگی گسترده تر است. اگر توسعه حومه ای وابسته به خودرو از بین برود و صاحبان خانه به سمت معماری به سبک شهری گرایش پیدا کنند، آجر می تواند دوباره مطلوب تر شود.

همه انتظار ندارند که سنگ تراشی سازه به خانه متوسط ​​آمریکایی بازگردد. D'Agostino آینده خود را در استفاده های تخصصی می بیند: مناطق مستعد آتش سوزی، محله های شهری تاریخی، و ساختمان هایی که برای یک قرن یا بیشتر طراحی شده اند.

او گفت: "برای یک خانه متوسط؟ من اینطور فکر نمی‌کنم. زمانی که همه با آجر می‌ساختند، این بهترین فناوری در اطراف بود. امروز باید از بهترین‌هایی که داریم استفاده کنیم، عملکرد و کارایی را متعادل کنیم." انجام دادن آن به روش قدیمی صرفا برای قدیمی بودن، ساختگی است و هرگز به نتیجه نخواهد رسید.»

برای مک کانت، مسئله بزرگتر این است که آیا این صنعت انگیزه ای برای ساخت خانه هایی دارد که از صاحبان اولیه خود بیشتر باشد.

او گفت: "مردم نقل مکان می کنند، مردم شغل پیدا می کنند، مردم امروزه بسیار تحرک دارند. آنها از شهر به ایالت های مختلف نقل مکان می کنند." "این یک سبک زندگی گذرا بیشتر از آنچه در گذشته بود، که در آن مردم نسل‌ها در یک مکان زندگی می‌کردند. دیگر اینطور نیست."

خانه‌هایی که امروز بالا می‌روند، اگر دوام بیاورند، روزی متعلق به کسی خواهد بود که هنوز به دنیا نیامده است. این تصمیمی است که سازندگان اکنون می گیرند.

این داستان در ابتدا در سایت Fortune.com منتشر شد