خانواده های آواره تیگری از جنگ دوباره می ترسند زیرا امیدها برای بازگشت به خانه کم رنگ می شوند

ابی آدی، تیگری، اتیوپی - کلاس‌هایی که زمانی با صدای دانش‌آموزان طنین‌انداز می‌شد، به خانه‌هایی برای خانواده‌هایی تبدیل شده‌اند که در اثر جنگ در منطقه تیگری شمالی اتیوپی آواره شده‌اند.

در یک دبیرستان سابق در ابی آدی، خانواده هایی که از تیگری غربی گریخته اند، سال ها در انتظار بازگشت به خانه بوده اند. تشک‌ها، وسایل آشپزی و وسایل شخصی جایگزین مبلمان مدرسه شده‌اند، زیرا خانواده‌ها در اتاق‌هایی مشترک هستند که در اصل برای دانش‌آموزان طراحی شده بود.

چیزی که قرار بود سرپناه موقت باشد، اکنون جایی است که کودکان دور از خانه بزرگ می شوند.

تهولده که از ستیت هومرا در غرب تیگری آواره شده است، گفت: "فکر می کردیم قبل از بازگشت به خانه چند ماه اینجا بمانیم. اکنون سال ها می گذرد. ​​فرزندان ما در این مدرسه بزرگ می شوند و ما هنوز نمی دانیم چه زمانی می توانیم برگردیم."

چهار سال پس از آن که دولت فدرال اتیوپی و جبهه آزادی‌بخش خلق تیگری (TPLF) توافق‌نامه‌ای را برای پایان دادن به جنگ ویرانگرشان امضا کردند، امیدهای او برای بازگشت با جنگ‌های مجدد تضعیف شد.

توافقنامه پرتوریا که در نوامبر 2022 امضا شد، به دو سال جنگ پایان داد که تخمین زده می‌شود 500000 نفر از جمله در اثر خشونت، قحطی و فروپاشی مراقبت‌های بهداشتی کشته شدند و میلیون‌ها نفر آواره شدند. اما مناقشات سیاسی و ارضی عمده ای را حل نشد، به ویژه بر سر تیگری غربی، جایی که نیروهای آمهارا در طول جنگ کنترل را در دست گرفتند.

این منطقه همچنان مورد مناقشه است و بازگشت تیگرایان آواره یکی از بحث برانگیزترین موضوعات باقی مانده بوده است.

اختلاف نظرها بر سر خروج نیروهای غیر فدرال، خلع سلاح و مدیریت سیاسی منطقه، اجرای آن را پیچیده تر کرد. روابط بین دولت فدرال و مقامات تیگری بدتر شد، در حالی که اختلافات در منطقه عمیق تر شد.

درگیری در 22 سپتامبر 2026 تشدید شد. نیروهای TPLF روز بعد حمله ای را آغاز کردند و فرودگاه مکله را تصرف کردند. هر دو طرف در مورد مسئولیت تشدید تنش، جدی ترین از زمان جنگ 2020-2022، بحث کردند.

نیروهای فدرال و جنگجویان متفقین ضد حمله کردند و در 4 اکتبر با عقب نشینی جنگجویان تیگرایان، مکله را پس گرفتند. با این حال، نبرد در سایر نقاط منطقه ادامه یافت و بر شکنندگی وضعیت امنیتی تأکید کرد.

دولت فدرال متعاقبا یک دولت موقت شش ماهه برای اداره تیگری، احیای خدمات عمومی و آماده سازی منطقه برای انتخابات ایجاد کرد. اما تغییر در رهبری منطقه به جنگ پایان نداده است و اختلافات سیاسی اساسی باقی مانده است.

در نامه‌ای در 8 اکتبر که روز بعد منتشر شد، دیده‌بان حقوق بشر و سایر سازمان‌ها به شورای حقوق بشر سازمان ملل هشدار دادند که تداوم خصومت‌ها تهدیدی برای لغو توافقنامه پرتوریا است. آنها به گزارش‌هایی مبنی بر حملات هواپیماهای بدون سرنشین، شلیک خمپاره و حملات توپخانه‌ای، از جمله در مناطق پرجمعیت و نزدیک اردوگاه‌های آوارگان داخلی، اشاره کردند و خواستار بررسی بین‌المللی تخلفات از سوی همه طرف‌ها شدند.

جنگ مجدد نشان می دهد که توافق چقدر برای حل و فصل قلب مناقشه کم بوده است.

برای خانواده‌های ابی آدی، وضعیت حل‌نشده Tigray غربی به معنای سال‌ها عدم اطمینان بوده است.

بسیاری از آنها با شروع جنگ در سال 2020 خانه های خود را ترک کردند و برای بازسازی زندگی خود تلاش کردند. در محل آوارگان، خانواده ها می گویند که با کمبود غذا، آب تمیز و داروهای ضروری مواجه هستند. ازدحام بیش از حد، زندگی روزمره را به ویژه برای کودکان، افراد مسن و مبتلایان به بیماری های مزمن دشوار کرده است.

سلاس، مادر دو فرزند آواره داخلی از Humera، گفت که نبود داروی مقرون به صرفه یک نگرانی دائمی است.

او گفت: "گاهی اوقات ما فرزندانمان را به کلینیک می بریم، اما داروهای مورد نیاز آنها در دسترس نیست. به ما می گویند آنها را از داروخانه های خصوصی بخریم، اما پول نداریم."

برای خانواده‌هایی که قبلا سال‌ها را دور از خانه گذرانده‌اند، درگیری‌های دوباره این نگرانی را به وجود آورده است که آواره شدن آنها دائمی شود.

این بحران همچنین باعث شده است که تأسیسات بهداشتی تیگری با کمبود داروهای ضروری و تجهیزات پزشکی دست و پنجه نرم کنند.

پزشکان بیمارستان ارجاع آیدر در مکله که به شرط ناشناس ماندن با الجزیره صحبت کردند، گفتند که این مرکز فاقد منابع کافی از داروهای ضروری است.

به طور فزاینده ای از بیماران خواسته می شد که داروهای تجویز شده را از داروخانه های خصوصی خریداری کنند، جایی که قیمت ها اغلب فراتر از توان آنها بود.

یکی از پزشکان گفت: "بیماران باید به خارج از بیمارستان بروند و داروهای مورد نیاز خود را از داروخانه های خصوصی خریداری کنند. اما همه نمی توانند آنها را بخرند، و این امر دریافت درمان مورد نیاز را برای بیماران دشوار می کند."

اگرچه سازمان های بشردوستانه به ارائه کمک های پزشکی ادامه داده اند و برخی از بیمارستان ها فعالیت خود را از سر گرفته اند، شکاف های قابل توجهی در مراقبت های بهداشتی باقی مانده است.

سال ها درگیری به زیرساخت های بهداشتی آسیب رسانده و تجهیزات پزشکی را کاهش داده است. خصومت‌های اخیر باعث اختلال بیشتر در خدماتی می‌شود که هنوز بهبود نیافته‌اند.

در حالی که خانواده های آواره منتظر بازگشت به خانه هستند، هزاران جنگجوی سابق روند ترک زندگی نظامی را آغاز می کنند.

در 5 نوامبر، کمیسیون ملی توانبخشی اتیوپی گفت که حدود 5500 مبارز سابق تیگرایان در مرکزی در مکله تحت آموزش توانبخشی هستند. هدف این برنامه کمک به جنگجویان سابق برای بازگشت به زندگی غیرنظامی از طریق آموزش، آموزش حرفه ای و فرصت های شغلی است.

آلم، یک مبارز سابق 28 ساله از مکله، گفت که می‌خواهد فرصتی برای ساختن آینده‌ای فراتر از درگیری داشته باشد.

او گفت: "من می خواهم آینده ای داشته باشم و برای خودم زندگی بسازم. می خواهم مانند هر زن دیگری ازدواج کنم و بچه دار شوم. من از جنگ گذشته جان سالم به در بردم و نمی خواهم دوباره همان تجربه را تجربه کنم. زمان کافی را صرف زندگی با بلاتکلیفی کرده ام. می خواهم آن زندگی را پشت سر بگذارم و این شانس را داشته باشم که برای آینده خودم برنامه ریزی کنم."

Atsbeha، یکی دیگر از مبارزان سابق، در سال 2020 به ارتش پیوست و تحصیلات دانشگاهی خود را رها کرد. او اکنون امیدوار است که به زندگی غیرنظامی بازگردد و کار پیدا کند.

او گفت: "من تحصیلات دانشگاهی خود را ترک کردم و در سال 2020 به ارتش ملحق شدم. اما اکنون می خواهم این زندگی را پشت سر بگذارم. می خواهم کار کنم، امرار معاش کنم و آینده ای را که به تعویق افتاده ام بازسازی کنم. نمی خواهم به جنگیدن ادامه دهم. می خواهم فرصتی برای زندگی عادی داشته باشم."

اما جنگ مجدد تهدیدی برای تضعیف برنامه ای است که به امنیت و حمایت عملی برای کمک به جنگجویان سابق برای انتقال پایدار به زندگی غیرنظامی بستگی دارد.

همچنین نگرانی هایی در مورد اینکه آیا جوانان در Tigray می توانند آزادانه انتخاب کنند که غیرنظامی بمانند نیز وجود دارد. در بیانیه 25 سپتامبر، فولکر ترک، مسئول حقوق بشر سازمان ملل، گزارش‌های مربوط به استخدام اجباری توسط TPLF، از جمله کودکان و مبارزانی که قبلا از خدمت خارج شده بودند را محکوم کرد. او همچنین نگرانی خود را در مورد سربازگیری خودسرانه توسط نیروهای دولتی مطرح کرد.

این اتهامات محیطی را برجسته می کند که در آن جنگجویان سابق تلاش می کنند تا زندگی نظامی را پشت سر بگذارند - اگر مردم همچنان با فشار برای پیوستن به گروه های مسلح مواجه شوند، خلع سلاح داوطلبانه موفق نخواهد شد.

برای کسانی که وارد برنامه توانبخشی می شوند، دسترسی به آموزش، اشتغال و امنیت پایدار برای ساختن زندگی خارج از ارتش ضروری است.

در ابی عدی، خانواده های آواره هنوز در کلاس های درس زندگی می کنند. در بیمارستان ها، بیماران برای یافتن دارو تلاش می کنند. جنگجویان سابق در تلاشند تا زندگی نظامی را پشت سر بگذارند، اما جنگ مجدد منطقه را به جنگ بازگرداند.

برای سلاس، سال‌های آوارگی و دورنمای جنگی دیگر، یک آرزو را بالاتر از آرزوهای دیگر گذاشته است:

ما از یک جنگ جان سالم به در بردیم و تقریبا همه چیز را از دست دادیم. ما نمی‌خواهیم فرزندانمان جنگ دیگری را تجربه کنند. تنها چیزی که می‌خواهیم این است که به خانه برگردیم و عادی زندگی کنیم.»