خانواده های یهودی-عربی نشان می دهند که چگونه هویت اسرائیلی در حال تغییر است - عقیده

چندی پیش، با یک زن اسرائیلی از خانواده‌ای مختلط آشنا شدم: یکی از والدینش یهودی و دیگری عرب بود. پیشینه‌ی او کمتر از طرز فکرش و اینکه او جامعه اسرائیل و منطقه را می‌دید مرا تحت تأثیر قرار داد. او به خوبی در جعبه هایی که ما از دور استفاده می کنیم نمی گنجد. چگونه باید او را توصیف کنیم: در کنار پدرش، مادرش، یا فقط به عنوان یک اسرائیلی؟ این سوال احتمالا بیشتر درباره عادات خودمان می گوید تا اینکه او کیست.

ما در تلاش هستیم تا فردی را که با واقعیت اجتماعی متفاوت شکل گرفته است، در قالب هایی که توسط یک درگیری چند دهه ساخته شده است، بفشاریم. این کشور عمیقا متنوع است و جوامع آن هویت مذهبی، ملی و فرهنگی خود را حفظ کرده اند.اما دهه ها زندگی در همان ایالت مرزهای بین آنها را در زندگی روزمره سست کرده است، بسیار بیشتر از آن چیزی که شما باور کنید سیاست و درگیری.

اینها واقعی و اساسی هستند. اما آنها تنها بخشی از تصویر هستند. پشت سر آنها زندگی روزمره است که در طول نسل ها در میان یهودیان، عرب ها، دروزی ها، مسیحیان، و مسلمانان، و حتی در هر یک از این دسته ها، در میان گروه هایی که در اصل و نحوه تعریف خود متفاوت هستند، ساخته شده است. اسرائیل تنش عجیبی دارد.

دین در ساختار جامعه و دولت نهفته است، در حالی که هنجارهای لیبرال زندگی اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی را شکل می دهد. مشکلات، شکاف ها و اختلافات فراوانی باقی مانده است و دلیلی برای انکار آنها یا رمانتیک کردن آنچه وجود دارد وجود ندارد. با این وجود، فضاهای شهروندی و زندگی مشترک باز شده است. آنها به شهروندان عرب اجازه داده اند که پزشک، قاضی، استاد دانشگاه، و عضو کنست، و در برخی جوامع، افسران و سربازان شوند.

فلسطینی‌های اسرائیلی هستند که هویت فلسطینی در هسته اصلی آن‌ها قرار دارد. بدوی ها، دروزی ها، مسیحیان و مسلمانان وجود دارند. برخی از خانواده ها ریشه در لبنان، سوریه، مصر و فراتر از آن دارند. برخی خود را عرب و اسرائیلی، برخی فلسطینی و اسرائیلی می‌دانند، و برخی هویت اسرائیلی خود را در اولویت قرار می‌دهند. این با داستانی که بخش‌هایی از رسانه‌های سنتی عرب در آن قرار گرفته‌اند همخوانی ندارد: عرب در اسرائیل به عنوان شهروندی بدون تعلق واقعی به دولت. واقعیت پیچیده‌تر است.

نظرسنجی‌های اخیر نشان می‌دهد که اکثریت بزرگی از اعراب در اسرائیل ترجیح می‌دهند در اسرائیل بمانند، حتی اگر شانس زندگی در یک کشور غربی را داشته باشند. مصاحبه‌ها و بیانیه‌های عمومی همچنین اسرائیلی‌های عرب را نشان می‌دهد که ماندن در اسرائیل را بر مهاجرت به یک کشور عربی ترجیح می‌دهند. این مواضع از رضایت کافی برخوردار نیستند، اما به چیزی واقعی اشاره می‌کنند: منشأ عرب و هویت اسرائیلی می‌توانند در کنار هم زندگی کنند. آنچه بیش از همه برای من جالب است این همپوشانی در شکل سیاسی یا مدنی آن نیست، بلکه لحظه‌ای است که وارد خود خانواده می‌شود.

ازدواج بین یهودیان و اعراب در اسرائیل هنوز محدود است و موانع مذهبی و اجتماعی پیرامون آن از هر دو طرف قوی است. این اشتباه است که آن را به عنوان یک روند جمعیتی گسترده معرفی کنیم یا در مورد نسل بزرگی صحبت کنیم که جامعه را متحول می کند. ارزش آن در اعداد و ارقام کمتر از چیزی است که می گوید: زندگی مشترک می تواند هویت هایی ایجاد کند که تقسیم بندی های قدیمی به خوبی مناسب نیست. شخصی که از پدری یهودی و مادری عرب به دنیا می آید، یا برعکس، چیزی را در خانه خود حمل می کند که درگیری همیشه به عنوان دو دنیای جداگانه ارائه می شود. چنین شخصی ممکن است عربی و عبری را بشنود، یهودی بداند.

ش و خویشاوندان عرب، و در حال حرکت بین دو فرهنگ و دو خاطره، شاید بیش از یک مذهب یا سنت اجتماعی بزرگ می شوند. طرف عرب ممکن است اسرائیلی فلسطینی، دروزی، بادیه نشین یا از خانواده ای با ریشه های دیگر عرب باشد. برای این شخص، خط بین "ما" و "آنها" می تواند در داخل خانه به جای خارج از آن جریان داشته باشد. گاهی اوقات درست از میان شجره نامه می گذرد. ​​بعد از ملاقات با آن زن، دیدگاه من تغییر کرد.

اهمیت او در نمایندگی یک بخش جمعیتی بزرگ نیست، زیرا او چنین چیزی را نشان نمی دهد، بلکه در این است که او مدلی از یک انسان است که توسط خود جامعه اسرائیل تولید شده است. تعاریف قدیمی دیگر چنین فردی را به راحتی توصیف نمی کنند. من هیچ فایده ای برای تصمیم گیری در مورد اینکه آیا او یک یهودی عرب یا یک عرب یهودی است نمی بینم. آنچه مهم است این است که او یک اسرائیلی با هویت ترکیبی است، و نحوه شکل گیری او چیزی در مورد جامعه ای که او را بزرگ کرده است، می گوید. قتل عام 7 اکتبر این ایده را در آزمون بسیار سخت تری قرار داد. این حمله به شهروندان عرب که در مناطق مورد اصابت قرار داشتند رحم نکرد.

عرب ها، از جمله فلسطینی ها و بادیه نشینان اسرائیلی کشته شدند، و برخی دیگر به گروگان گرفته شدند. در همان زمان، شهروندان عرب به تلاش های نجات و دفاعی پیوستند و سربازان و افسران جوامع دروزی و بادیه نشین به حفاظت از شهرها و جنگ کمک کردند. وقتی خطر فرا می رسد، هویت از انتزاعی بودن باز می ماند. یک فرد می تواند اصالت عربی یا هویت فلسطینی خود را حفظ کند و همچنان اسرائیل را کشوری ببیند که در آن زندگی می کند.

دفاع از شهروندانش به معنای دفاع از خانواده، خانه و آینده شان است. برای افرادی که ازدواج های مختلط دارند، این امر حتی لایه لایه تر می شود، زیرا برای آنها یک یهودی و یک عرب هرگز دو دنیای کاملا مجزا نبودند. هر دو همیشه آنجا بودند - در خانواده و در شکل گیری خودشان. بنابراین، می توانم بگویم که توصیف این افراد به عنوان نسل صلح نادرست است. یکی از آنها ممکن است جناح راست یا چپ، ملی گرا یا لیبرال، موافق یا مخالف دولت باشد.

ازدواج مختلط نه سیاست یکسانی ایجاد می کند و نه مصونیت از درگیری هایی که جامعه از سر می گذراند. این نسل، نقشه سنتی منازعه را پیچیده می کند. گفتمان سیاسی معمولا به مرزهای ثابت نیاز دارد: این یکی یهودی است، یکی عرب است. این یکی اسرائیلی است، آن یکی فلسطینی. اینها اینجا هستند، آن‌ها آنجا هستند. در داخل خانواده‌های مختلط، آن مرزها می‌تواند از یک خانه عبور کند، گاهی اوقات از طریق هویت یک فرد مجرد. به همین دلیل است که فکر می‌کنم ازدواج یهودی-عربی برای اندازه فعلی آن اهمیت کمتری دارد تا معنای آن.

این نشان می‌دهد که دهه‌ها زندگی در یک جامعه، حتی در میان کشمکش و تنش، می‌تواند افرادی را به وجود آورد که یک کلمه نمی‌تواند به اندازه کافی آن‌ها را توصیف کند. تناقض این است که سیاست و رسانه‌ها می‌توانند یهودیان و اعراب را به‌عنوان دو دنیای مجزا توصیف کنند، در حالی که خود زندگی، حتی در تعداد کم، همچنان به تولید افرادی می‌پردازد که به درجات مختلف تعلق دارند و به هر دوی آن‌ها تعلق ندارند.

اما این واقعیت، جدایی کامل بین هویت‌ها را سخت‌تر می‌کند، زیرا شرایط به آرامی در جامعه تغییر می‌کند. شاید آنچه در آینده مهم باشد تعداد این ازدواج‌ها نیست، بلکه چیزی است که آنها تولید می‌کنند: افرادی که نیازی به انتخاب اجباری بین بخش‌های هویت خود نمی‌دانند. و وقتی مرزهایی که بر آن استوار است، دیگر خانواده‌هایشان را پاک نمی‌کنند، بلکه زندگی روزمره‌شان را شروع می‌کنند، چه اتفاقی می‌افتد؟ تحلیلگر سیاسی امارات متحده عربی و نامزد سابق شورای ملی فدرال.