خانواده ها برای چهارمین زمستان با باد، باران و سیل در اردوگاه های غزه آماده می شوند.

شهر غزه - محمد الجمال، 60 ساله، در حالی که طوفان به کمپ آوارگان او در ساحلی در غرب شهر غزه نزدیک می شود، تلاش می کند تا ملحفه های نایلونی چادر فرسوده خانواده اش را ایمن کند.

او و پسرانش برزنت را می‌کشند و سعی می‌کنند آن را محکم به زمین ببندند تا از باران و بادهایی که از دریا وارد می‌شوند محافظت کنند.

این چهارمین زمستانی خواهد بود که فلسطینیان آواره غزه بدون سرپناه کافی با آن مواجه می شوند. بسیاری هنوز در چادرها و سازه‌های موقتی زندگی می‌کنند که محافظت کمی در برابر آب و هوای قریب‌الوقوع زمستانی که دما به ۷ درجه سانتی‌گراد (زیر ۴۵ درجه فارنهایت) کاهش می‌یابد، ارائه می‌کند، اما به دلیل بادهای شدید ساحلی و باران، احساس سردی بیشتری می‌کنند.

تنها کاری که الجمال می تواند انجام دهد این است که سرپناه آسیب دیده را وصله کند و امیدوار باشد که در طوفان آینده مقاومت کند.

او گفت: «ما تلاش می کنیم تا جایی که می توانیم برای محافظت از خود در برابر آب و باد آماده شویم. ما گزارش‌های هواشناسی را دنبال می‌کنیم و هر زمان که هشدار طوفان وجود دارد، شروع به آماده‌سازی می‌کنیم. اما به محض اینکه طوفان فرا می‌رسد، همه چیز از هم می‌پاشد و ما باید همه چیز را از نو شروع کنیم. این رنج مداوم در طول زمستان است.

الجمال که اصالتا اهل محله شجاعیه شهر غزه است، از زمان آغاز جنگ نسل کشی اسرائیل علیه غزه در اکتبر 2023، چندین بار آواره شده است.

حدود 30 نفر از خانواده بزرگ او در این شرایط سخت زندگی زندگی می کنند.

او گفت: "ما فقط سعی می کنیم خود را با آنچه داریم وفق دهیم. این چیزی است که در دسترس ماست. ما به همه چیز نیاز داریم."

وقتی باران می بارد، آب وارد چادر می شود و فضای زندگی آنها را سرازیر می کند و به وسایل ناچیز آنها آسیب می رساند.

هنگامی که دما کاهش می یابد، چادرها محافظت کمی از آوارگان ارائه می دهند و الجمال و خانواده اش چاره ای جز پوشیدن لایه های بیشتری از لباس ندارند.

او گفت: "ما در فضای باز هستیم. ما در خیابان زندگی می کنیم، نه در خانه هایی که از ما محافظت می کنند."

الجمال گفت که بارها وعده هایی شنیده است مبنی بر اینکه مواد پناهگاه و کاروان ها به غزه اجازه ورود خواهند داد، اما هیچ کدام برای خانواده اش نرسیده اند و او هیچ یک از آنها را ندیده است که وارد غزه شوند.

او این اعلامیه ها را "وعده های دروغین و دروغ" توصیف کرد که خانواده های آواره را در انتظار کمکی قرار داده است که هرگز نیامد.

او گفت: "خواست ما این است که زندگی خود را به حالت قبل برگردانیم."

جنگ نسل‌کشی اسرائیل در غزه بیش از 74500 فلسطینی را کشته و بیش از 80 درصد ساختمان‌ها را تخریب یا آسیب رسانده است. با ویران شدن خانه‌ها و زیرساخت‌ها در غزه، حدود 1.5 میلیون نفر از 2.3 میلیون نفر غزه در چادرها یا پناهگاه‌های موقت زندگی می‌کنند.

بسیاری از آوارگان با شروع حملات اسرائیل به خانه ها یا اردوگاه هایشان مجبور شده اند از شهری به شهر دیگر نقل مکان کنند.

به گفته دفتر هماهنگی امور بشردوستانه (OCHA) حداقل 294250 خانواده در غزه به کمک پناهگاه زمستانی نیاز دارند، اما با تدارکات فعلی، تنها 52000 خانواده، تقریبا 18 درصد از نیازمندان، به کمک های بشردوستانه جزئی دسترسی دارند.

بر اساس نظرسنجی «شلتر کلاستر»، بیش از 65 درصد از خانوارهای آواره در چادرها یا پناهگاه‌های موقتی زندگی می‌کردند که بیش از نیمی از این سرپناه‌ها در وضعیت بد یا بسیار بدی قرار داشتند.

محاصره اسرائیل در غزه همچنین بر تدارکاتی که به غزه می رسد تأثیر گذاشته است، به طوری که شورای پناهندگان نروژ (NRC) در 5 اکتبر اعلام کرد که حداقل 500 کامیون مواد پناهگاهی در انتظار ورود یا تهیه هستند.

NRC گفت با سرعت فعلی ممکن است بیش از هفت ماه طول بکشد تا این تجهیزات وارد غزه شود. این مصالح شامل چادر، برزنت، طناب و سایر اقلام مورد نیاز برای تعمیر پناهگاه ها می باشد.

برای خانواده هایی که قبلا در چادرهای پاره شده زندگی می کردند، کمبود گزینه های کمی را به جز تعمیر مکرر همان سرپناه ها باقی می گذارد.

خیتم سلمان 39 ساله که اصالتا اهل بیت لاهیه در شمال غزه است، طی دو سال گذشته چندین بار آواره شده است.

او اکنون در نزدیکی ساحل زندگی می کند و سعی می کند با چادرهایی که قبلا بارها آسیب دیده اند برای زمستان آماده شود.

او گفت: «هر بار که طوفان رخ می‌دهد، برزنت‌ها را می‌چینیم و آنها را می‌بندیم، فقط باید دوباره این کار را انجام دهیم.» "با هر سیستم فشار کم، همینطور است."

خیتم گفت که یکی از چادرهای خانواده چهار بار در حالی که آنها در داخل خواب بودند فرو ریخته و پاره شده بود و اجازه می داد شن وارد شود و محافظت کمی در برابر باران و باد ایجاد می کرد.

او در تلاش است تا چادرهای خانواده و فضایی که آنها وسایل خود را در آن نگهداری می کنند را بپوشاند، اما هزینه ها فراتر از توان آنها است.

او گفت: «ما برای این چادر به یک برزنت نیاز داریم، برای چادر دیگری و یکی برای اتاقی که وسایلمان را در آن نگهداری می کنیم. اما ما ابزار نداریم.

شوهرش در بخش بهداشت کار می‌کند، اما او می‌گوید که فقط هر سه ماه یک بار حقوق می‌گیرد و برای تامین نیازهای خانواده کافی نیست.

او گفت: «چادرها دیگر برای زندگی در آن مناسب نیستند. "آنها پاره شده اند و شن و ماسه به داخل فرو می رود. خسته کننده است."

زمستان سال گذشته، پس از فروریختن چادر و خیس شدن وسایلشان، سلمان گفت که او چنان غرق شده بود که از آنجا دور شد و ساعت ها کنار دریا نشست.

او به یاد می آورد: «من خیلی ناامید بودم. چادر سقوط کرده بود، همه چیز زیر آب رفته بود و همه وسایل ما خیس شده بود.»

"من نگران این زمستان هستم ... که کل کابوس دوباره تکرار شود."

جاده های آسیب دیده، سیستم های زهکشی و فاضلاب نیز خطر مخلوط شدن آب باران با فاضلاب و باتلاق شدن کمپ ها را افزایش می دهد.

حسنی مهنا، سخنگوی شهرداری غزه، گفت که بیش از 85 درصد از زیرساخت های شهر آسیب دیده است و سیستم تخلیه آب باران با حدود 20 درصد ظرفیت قبلی خود کار می کند.

مهنا گفت که آوار، شبکه های زهکشی آسیب دیده و کمبود ماشین آلات سنگین، سوخت و مواد تعمیر و نگهداری مانع از آماده سازی برای زمستان شده است.

شهرداری کار نظافت و نگهداری اضطراری را آغاز کرده است، اما تلاش های آن به دلیل کمبود منابع محدود شده است.

یوسرا مصلح، 45 ساله، هنگامی که خانه اش ویران شد، از خانه خود در محله نصر شهر غزه آواره شد و برای دومین زمستان زندگی خود در چادر آماده می شود.

آماده شدن برای زمستان به این معنی است که وقتی آب وارد چادرهایشان می شود و رختخواب و وسایل را خیس می کند چه باید بکنند. هنگامی که این اتفاق می افتد، آنها اغلب جایی خشک برای نشستن، پختن یا خوردن ندارند.

او گفت: "زمستان گذشته وقتی باران آمد، آب داخل شد و به بستر رسید. همه چیز خیس شد." "در حالی که منتظر خشک شدن همه چیز بودیم، پیدا کردن جایی برای نشستن دشوار بود."

او گفت که در تابستان، گرما و رطوبت داخل چادر غیرقابل تحمل بود و کمبود آب وضعیت وخیم زندگی آنها را تشدید می کرد.

او گفت: "مکانی که ما در آن زندگی می کنیم سالم یا امن نیست. برای تابستان یا زمستان مناسب نیست."

شوهرش از ابتدای جنگ بیکار بوده است، در حالی که پسرش به سختی مخارج خود را تامین می کند.

او گفت: "ما به چادر و برزنت نیاز داریم. ما به ظروف پخت و پز و مکان مناسب برای تهیه غذا نیاز داریم. همچنین به یک منبع منظم گاز نیاز داریم."

بدون پختن گاز، او نگران این است که چگونه خانواده غذاها را وقتی که باران آنها را داخل خانه نگه می دارد، آماده می کنند.

او زندگی قبل از جنگ را به یاد می آورد، زمانی که زندگی سخت بود اما آنها آپارتمان داشتند و شوهرش چای و کافی شاپ داشت. آنها از آن زمان خانه و تنها منبع درآمد خود را از دست داده اند.

او گفت: «ما درخواست برج یا چیز گزاف نداریم. ما خواهان برزنت و چادر هستیم تا زندگی آبرومندانه داشته باشیم.»