خانواده کاوشگر بریتانیایی سر رانولف فاینس می گویند که نمی دانند او کجاست

خانواده و دوستان کاشف سرشناس بریتانیایی سر رانولف فاینس گفته اند که ماه هاست قادر به ملاقات یا تماس با او نبوده اند.

خواهر شوهر سابق او به بی‌بی‌سی گفت که نمی‌دانست او کجاست و هیچ‌کس نتوانسته است برود و او را ببیند.

ادعا شده است که سر رانولف، 82 ساله، پس از یک اختلاف خانوادگی در مورد همسر دومش، لوئیز میلینگتون-کوتس، در تعدادی از خانه های مراقبت تحت نام های فرضی بستری شده است.

لوئیز میلینگتون-کوتس بلافاصله به این اتهامات یا درخواست بی بی سی برای اظهار نظر پاسخ نداد.

پلیس چشایر گفته است که از نگرانی های سر رانولف آگاه است و راضی است که او در یک محیط مناسب با مراقبت مناسب زندگی می کند.

آنها گفتند "هیچ نگرانی حفاظتی فوری وجود ندارد".

سر رانولف نزدیک به دو سال است که در انظار عمومی دیده نشده است، تنها چند ماه پس از صحبت درباره تشخیص بیماری پارکینسون.

او اولین کسی بود که در اوایل دهه 1980 از هر دو قطب شمال و جنوب با وسایل سطحی بازدید کرد و توسط کتاب رکوردهای گینس به عنوان "بزرگترین کاشف زنده جهان" توصیف شده است.

پسرخوانده سر رانولف، الکس میلینگتون-کوتس، به Newsnight گفت که می‌خواهد وکالتنامه را "از مادر خودم حذف کند" و در دست افرادی قرار گیرد که "کاملا بهترین منافع او را در نظر دارند".

او گفت: "او یک نوع آدم منزوی نیست، و بنابراین دیدن او در حال حاضر در انزوا بسیار دردناک است."

هفته گذشته، او یک کمپین سرمایه گذاری جمعی برای هزینه های قانونی برای "مکان یابی و محافظت از" کاوشگر راه اندازی کرد.

او نوشت که این جمع‌آوری کمک مالی در نتیجه نگرانی و ناامیدی ما پس از تلاش برای یافتن موقعیت ناپدری‌اش از «راه‌های متعدد» ایجاد شده است.

آرابلا پپر، خواهر کوچکتر همسر اول فقید سر رانولف، جینی، به Newsnight گفت که بیش از یک سال است که نتوانسته برادر شوهر سابقش را ببیند.

او گفت: «همه دوستان و خانواده‌اش می‌خواهند او را ببینند و Toblerones را ببرند و او را تشویق کنند، اما ما نمی‌دانیم کجاست، و او در دسترس نیست، او در دسترس نیست - این چیزی است که ما را نگران می‌کند.»

او ادعا می کند که تنها در ژوئیه 2025 توانسته است او را ببیند، پس از اینکه خودش را در خانه مراقبتی بستری کرد که به او گفته شده بود او در آنجا اقامت دارد.

پپر به بی‌بی‌سی گفت: «اولین چیزی که به او گفتم، جدای از احوالپرسی‌های معمول، این بود که همه نگران او بودند، دنبالش می‌گشتند، مشتاق دیدنش بودند.

تسکین چهره اش بسیار مشهود بود و گفت: به همه پیام بده، عشقم را به آنها بفرست، بگو دوستشان دارم و بگو مشتاق دیدنشان هستم.