خدا را به خاطر متالیکا و هنر گمشده خاموش کردن سپاسگزارم

شاید هیچ آزادی به اندازه رانندگی در یک بزرگراه آمریکایی با پنجره‌های باز و صدای بلند بلندگوها مست کننده نباشد، آن نوع آزادی که باعث می‌شود باور کنید، اگر فقط برای مدت یک آهنگ، دنیا جای زیبایی است و همه چیز خوب پیش می‌رود.

به جز این روزها، ممکن است ایستگاه را در نیمه راه عوض کنید، زیرا هنرمند چیزی گفته است که آنقدر از نظر سیاسی غیرقابل تحمل است که دیگر نمی توانید بدون فکر کردن به آن آهنگ لعنتی گوش دهید. ناگهان، چیزی که قرار بود سه دقیقه سعادت باشد، تبدیل به یک رویارویی غیرارادی دیگر با سیاست آمریکا می شود.

شاید تنها چیز بدتر از سناریوی فوق، پرداخت پول خوب برای دیدن موسیقیدانی باشد که آهنگ‌هایش را دوست دارید، سیاست‌هایش را نه می‌دانید و نه اهمیتی به دانستن او می‌دهید، فقط در نیمه‌ی راه کنسرت متوجه می‌شوید که ظاهرا بلیت یک راهپیمایی سیاسی خریداری کرده‌اید، کامل با اعلامیه‌های «فلسطین آزاد، محکومیت‌های رادیکال ترامپ» یا محکومیت‌های رادیکال ترامپ در مورد ترامپ. سمت چپ زیرا خدای ناکرده اجازه داشته باشیم از تکنوازی گیتار لذت ببریم بدون اینکه ابتدا مشخص کنیم که همه در خاورمیانه کجا ایستاده اند.

فقط به اد شیرن نگاه کنید، که تورش پس از افتتاحیه نمایش "فلسطین آزاد" را که مکلمور روی صحنه اعلام کرد، به یک سیرک ژئوپلیتیک تبدیل شد، اعتراض صاحبان استادیوم، برکناری مکلمور، کناره گیری همبستگی توسط سایر اجراکنندگان و خود شیران که مجبور شد کل این آشفتگی لعنتی را توضیح دهد (در دفاع از مردم، شیرن روی قبر خودش حفر کرد).

دیگر هیچ چیز ایمن نیست: ما نمی‌توانیم در آرامش تلویزیون تماشا کنیم، نمی‌توانیم در آرامش شام بخوریم، نمی‌توانیم با آرامش سفر کنیم، نمی‌توانیم با آرامش به موسیقی گوش کنیم و مطمئنا نمی‌توانیم در رختخواب دراز بکشیم و با آرامش در شبکه‌های اجتماعی بچرخیم، اگرچه مسلما این مورد آخری ممکن است تقصیر خودمان باشد، زیرا در این مسیر افراد مشهور و غیرجذابی تصمیم گرفتند که یک میکروفون جذاب را ارائه دهند. ژئوپلیتیک، و بقیه ما آنجا بودیم تا گوش کنیم.

و بنابراین من می‌خواهم از جیمز هتفیلد، خواننده گروه متالیکا تشکر کنم، که در روز شنبه در Sphere در لاس‌وگاس خطاب به طرفداران، از آنها به خاطر صرف وقت و هزینه‌شان برای دیدن گروه تشکر کرد و گفت: «متالیکا اینجا نیست، مانند برخی از هنرمندان دیگر، تا با مزخرفات خود شما را تحت تأثیر قرار دهد.

تصور کنید که! چقدر انقلابی و غیر آمریکایی! نوازنده ای که اذعان می کند مردم برای شنیدن موسیقی به جای عقاید سیاسی او پول داده اند. گیج کننده.

چیزی تقریبا پانک در مورد گروه مشهوری وجود دارد که تصمیم می‌گیرد صحنه برای موسیقی است، مخاطبان برای شنیدن آهنگ‌ها به جای موعظه حضور دارند، و شاید رادیکال‌ترین کاری که یک هنرمند می‌تواند در سال 2026 انجام دهد مقاومت در برابر تمایل ظاهرا مقاومت‌ناپذیر است که به دیگران بگوید چه فکری کنند.

ما نیازی نداریم که نوازندگانمان از نظر سیاسی بی سواد یا از نظر اخلاقی بی تفاوت باشند... اما نیازی هم نداریم که از سواد یا اخلاق آنها بدانیم. ما فقط به آن‌ها نیاز داریم که آهنگ‌های خوبی بسازند و به یاد داشته باشیم که گاهی کنسرت یک کنسرت است و بزرگترین هدیه‌ای که می‌توانند به مردم خسته آمریکایی بدهند لذت پر برکت، رهایی بخش، هیجان‌انگیز، منحصر به فرد و فزاینده ناآشنا از خاموش شدن و پخش موسیقی است.

در مورد این داستان با سردبیران نیوزویک تماس بگیرید: گری آر توماس