خسته از سال ها شلوغی شهرهای بزرگ، به یک شهر کوهستانی ایده آل در کلرادو نقل مکان کردم. برای من آنقدرها هم جالب نبود.

پس از سالها زندگی در کوهستان، متوجه شدم که آن بهشتی نیست که انتظارش را داشتم. با حسن نیت از آلیسون اسنایدر پس از سال‌ها رشد حرفه‌ام در شهر نیویورک، به یک شهر کوهستانی کوچک در کلرادو نقل مکان کردم.

من عاشق محاصره شدن در طبیعت بودم، اما برای ریشه یابی تلاش کردم و بخش هایی از زندگی شهری را از دست دادم.

گذراندن زمان دور از این شهر به من کمک کرد تا بفهمم باید ترک کنم. چند سال بعد این کار را کردم. در 34 سالگی، پس از سال‌ها صعود به رده‌های یک شرکت حقوقی وال استریت، دچار سوختگی شدم و عمیقا ارتباطم با دنیای طبیعی قطع شد.

مطمئن نبودم که کجا می‌خواهم زندگی کنم، پس از ترک شغلم، یک سال را در وس تی آمریکا کمپ زدم. در طول آن سفر، من از تلوراید، کلرادو بازدید کردم و بلافاصله با رنگ های رز زمردی، خطوط دندانه دار، و گله های گوزن که در دره پرسه می زنند، شگفت زده شدم.

این جایی بود که من اغلب در مورد فرار از آن خیال پردازی می کردم، و به راحتی می توان فهمید که چرا به طور معمول به عنوان یکی از بهترین شهرهای کوهستانی در ایالات متحده انتخاب می شود.

در اوایل سال 2017، آماده سکونت در یک نقطه، به دره ای در جنوب تلوراید نقل مکان کردم، مطمئنا راهی ساده تر و مرتبط تر برای زندگی پیدا خواهم کرد.

از برقراری ارتباط مجدد با طبیعت لذت بردم، اما احساس کردم چیزی از دست رفته است زمانی که در کلرادو زندگی می کردم از محاصره شدن در طبیعت لذت بردم. wayneharney/Getty Images ابتدا در بهشت آلپ غرق بودم. بیرون درب ورودی من، مسیرهای بی شماری و قله های 13000 فوتی برای کاوش وجود داشت.

در طول زمستان، من زاغی‌هایی را که در برف می‌چرخیدند، تحسین می‌کردم و از تلاش برای خرد کردن آتش و مراقبت از آتش لذت می‌بردم. در بهار، من مجذوب صخره‌های سبز در سراسر کوه‌ها شدم و از بازگشت مارموت‌های در خواب زمستانی هیجان‌زده شدم.

روزهای طولانی تابستان پر از گل های وحشی و ماجراجویی در امتداد خط الراس پر از گلسنگ است. و در پاییز، آسپن ها دوباره مجذوب شدند و در برابر نور کم نور خورشید طلایی شدند. با زندگی در آنجا، نمی‌توانستم احساس ارتباط با چرخه‌های طبیعی زمین را نداشته باشم.

اما در پایان سال اول، من نیز در حسرت شهر نیویورک بودم. برای من، جامعه فشرده این منطقه احساس می‌کرد منزوی است و نفوذ به آن سخت است. به جای اینکه مورد استقبال قرار بگیرم، اغلب از من سؤال می شد که چرا آنجا بودم یا چگونه آن مکان را پیدا کردم.

من همچنین به جنبه‌های دیگر زندگی شهری خود علاقه داشتم، مانند تعامل منظم با طیف وسیعی از مردم با پیشینه‌های مختلف - در شهری با کمتر از 200 ساکن با اقتصاد مبتنی بر املاک و گردشگری، به نظر می‌رسید که تنوع کمی در جمعیت منطقه وجود دارد.

سال‌ها سعی کردم بدون اقبال زیاد ریشه‌کن کنم به همان اندازه که از زندگی در کوهستان لذت می بردم، هرگز احساس نمی کردم که به شهرم تعلق دارم. با حسن نیت از آلیسون اسنایدر در آستانه جستجوی جای دیگری برای یک خانه جدید، با همسرم که تقریبا 20 سال در آنجا زندگی کرده بود، قرار ملاقات کردم. این رابطه یک چسب زخم بود.

این نه تنها به من همراهی کرد، بلکه زمانی که با یک "محلی" شریک شدم، بیشتر مورد استقبال دیگران قرار گرفتم. برای پنج سال بعد، من تلاش زیادی کردم تا ریشه ها را از بین ببرم و پیوندها را پرورش دهم.

از آنجا که بیشتر کار من از راه دور بود، به دنبال راه‌های دیگری برای مشارکت داوطلبانه با تیم اسکی نوردیک نزدیک و یک برنامه راهنمایی محلی بودم. من همچنین به صورت پاره وقت در یک اقامتگاه اسکی در بک کانتری کار می کردم. اگرچه با افرادی با علایق مشابه مانند دویدن در مسیر و کوهنوردی آشنا شدم، اما ارتباطات شخصی پایداری را که انتظارش را داشتم، پیدا نکردم.

تجربه‌ای که مبارزات من را در بر می‌گرفت، دوره یک ساله من در دولت محلی بود، جایی که توانستم از سوابق قانونی خود استفاده کنم.

ساکنان مسائلی را به من جلب کردند که من در مورد آنها تحقیق و تلاش کردم - اما چیزی که در ابتدا احساس می‌کردم کار قابل تقدیر بود، خیلی زود ناامیدکننده شد.

احساس می‌کردم که با مقاومت در برابر تغییر و اخراج‌های جنسیتی مواجه شده‌ام، برخی از آن‌ها بر خلاف آنچه در طول حرفه حقوقی‌ام در دنیای مردانه وال استریت تجربه کرده‌ام. من در نهایت استعفا دادم

آن تلاش، مانند هر تلاش دیگری برای ریشه یابی خودم، باعث شد من احساس انزوا بیشتری داشته باشم.

اما هر زمان که به رفتن فکر می کردم، از پنجره به بیرون نگاه می کردم یا به یکی از مسیرهای مورد علاقه ام می رفتم. کجای دیگر این هیبت الهام بخش است؟ کجای دیگر می توانم از میان دره های به این خیره کننده حلقه بزنم؟ پاسخ همیشه بود، هیچ جا.

و در طول همه‌گیری، هجوم مردمی وجود داشت که از مناطق پرجمعیت‌تر به سمت شهرهای کوچک کوهستانی مانند این فرار می‌کردند، و این امر خروج از مکانی را که اکنون بسیار مورد توجه بود، سخت‌تر می‌کرد.

در نهایت، زمان دوری به من امکان داد که رها کنم بعد از چند سال، متوجه شدم که آماده ام تا ادامه دهم. با حسن نیت از آلیسون اسنایدر تا سال 2023، متوجه شدم که مرتبا تحت عنوان سفر کاری از شهر فرار می کنم. پس از یافتن کنفرانس‌هایی در شهرهای مختلف، سفر را برای کاوش، بازدید از موزه‌ها و تعامل با افراد جدید تمدید می‌کنم.

در طول این سفر، احساس رضایتی را پیدا کردم که از دست داده بودم و به من امکان داد تا بفهمم چقدر از یک افراط به افراطی دیگر تاب خورده ام.

در شهر نیویورک، بخشی از من که به آرامش آواز پرندگان و روزهای طولانی در کوهستان عشق می‌ورزید، احساس خفگی می‌کردم، و در منطقه تلوراید، بخش کنجکاوتر فرهنگی من احساس خفگی می‌کرد. من نیاز داشتم جایی پیدا کنم که تمام جنبه های خودم در آن تغذیه شود.

بار دیگر، مطمئن نبودم که کجا بروم، اما یافتن رضایت در شهرهای دیگر به من قدرت داد که بهشت ​​کوهستانی را که در واقع برای من بهشت ​​نبود، رها کنم و اعتماد کنم که جای بهتری را پیدا خواهم کرد.

من و شوهرم از آن زمان خانه خود را در کوه فروختیم. ما هنوز در حال تلاش برای یافتن تعادل و خانه عالی خود هستیم - در حال حاضر، به نظر می رسد زمان خود را بین شمال ایتالیا و شمال نیومکزیکو تقسیم کنیم.

مقاله اصلی را در Business Insider بخوانید