خشم کریسپی کرم، ترزا مانیون، HomeToVote: لحظاتی که اینترنت ایرلندی را واقعا عالی کرد

اگر زمانی را صرف بررسی جزئیات سرشماری 1911 یا 1926 کرده باشید، یا در کتابخانه ای به تحقیق درباره روزنامه های یک دهه گذشته بپردازید، از ارزش یک آرشیو فیزیکی قدردانی خواهید کرد. گذشته به خاطر مصنوعات، نوشته ها و سوابق حفظ شده برای نسل های آینده برای ما زنده می شود. کتابخانه ملی ایرلند دارای حدود 12 میلیون مورد است که زندگی و فرهنگ جامعه ایرلند را مستند می کند - کتاب، دست نوشته، روزنامه، عکس، نقشه. اما در مورد مصنوعاتی که در فضاهای نسبتا جدید وجود دارند: آنلاین، در فضای ابری، در قالب دیجیتال چه می‌توان گفت؟

وقتی کارل کینزلا، روزنامه‌نگار و نویسنده اخیرا متوجه شد که یک رکورد دیجیتالی از خودش حذف شده است، این یک زنگ هشدار بود. کینزلا در دهه ۲۰۱۰ برای وب‌سایت Joe.ie کار می‌کرد و به نوشتن نظرات اجتماعی و سیاسی و قطعات طنز و پوشش رویدادهایی مانند ورود دراماتیک مردم ایرلند به اولین دونات کریسپی کرمه در کشور پرداخت: «ما آنقدر خشم، ناامیدی و گرسنگی فروخورده داریم که لازم است ما را وادار می‌کند تا با اولین دونات خود کنار بیاییم. شاخ های ما را تا زمانی که به ما غذای خوشمزه، نرم، شیرین و خمیری بدهند

دونات در دهان سپاسگزار ما.» نقل قول های کریسپی کرم کینزلا فقط در یک مقاله گاردین درباره هیستریک های دونات، با قطعه اصلی Joe.ie به باد دیجیتال پخش می شود. او در مورد این حذف عمل می‌کند و می‌گوید: «همیشه احساس می‌کردم چنین اتفاقی می‌افتد، و فکر می‌کنم تا حدی همه ما به پلتفرم‌ها – چه یک سازمان کوچک رسانه آنلاین یا یک پلتفرم رسانه اجتماعی – اعتماد داشته‌ایم تا به‌عنوان آرشیو برای کار، عکس‌ها یا خاطرات شخصی‌مان عمل کنند».

و حق با Kinsella است. چیزی که آنلاین وجود دارد، ناپایدار و ناپایدار است. حتی اگر منابعی مانند Wayback Machine – که وب را از صفحات عکس می گیرد – می تواند مطالب را از وب سایت های منحل شده احیا کند، هیچ تضمینی وجود ندارد که تمام یا هر یک از محتواها ذخیره شوند. در حال حاضر بسیاری از تاریخ دیجیتال از دست رفته است. کینزلا می‌گوید: «هر پلتفرمی می‌تواند فردا خراب شود و مصنوعات آنلاینی را که امنیت آن‌ها را بدیهی انگاشته‌ایم از ما بگیرد. این بر نیاز همه ما برای یافتن راه‌هایی برای بایگانی‌ساز خود برای چیزهایی که برایمان مهم هستند تأکید می‌کند.»

کتابخانه ملی ایرلند آرشیو "دیجیتال متولد شده" را در میان مجموعه خود دارد. در سال 2023 اولین سیاست حفظ دیجیتالی خود را برای تشخیص اهمیت موادی که زندگی آنلاین ایرلند را نشان می دهند منتشر کرد، اگرچه کتابخانه اذعان می کند که رشد تصاعدی حجم محتوا همچنان چالش برانگیز است. در میان مصنوعات Born Digital، وب‌سایت‌های مربوط به جنبش Repeal، آرشیو کمپین Yes Equality و مواد دیجیتال اهدایی نویسنده ماریان کییز وجود دارد.

مارک لیتل، روزنامه‌نگار و کارآفرین اخیرا کتابی به نام آخرین روز خوب در اینترنت منتشر کرده است - عنوانی که از عکس ویروسی در سال 2015 گرفته شده است که باعث شد مردم در سراسر جهان در مورد رنگ لباس بحث کنند. زمانی قبل از کاهش الگوریتم‌های سمی و هوش مصنوعی بود، زمانی که وب جهانی شبیه یک جامعه بود.

مارک لیتل در مورد کتاب جدیدش "آخرین روز خوب در اینترنت"

همه اینها ما را به این فکر واداشت: اگر قرار بود یک موزه ایده آل از اینترنت ایرلندی بسازیم - لحظات ویروسی که دوست داریم اگر آرشیو گسترده آنلاین فردا محو شود - چه چیز دیگری باید در قفسه های ناملموس آن باشد؟

بهترین توییتر ایرلندی

#YokeGate

زمانی که ایرلند به‌خاطر یک خلأ قانونی، برای مدت کوتاهی مواد مخدر کلاس A را قانونی کرد، هشتگ #YokeGate در برنامه‌های گفتگوی آخر شب ایالات متحده پخش شد. دی جی، آشپز و خالق محتوا، مارکوس اولاور، پست کرد: «قبل از این چند زرده قانونی را در تسکو خریدم. Blindboy Boatclub به برنامه رادیویی Newstalk تام دان زنگ زد و ادعا کرد که اکستازی مصرف کرده است.

YokeGate یک روز بنر در چیزی بود که در آن زمان Twitter.com بود. در آن زمان، عامیانه منحصر به فرد، چرخش عبارات و جوک های فرهنگی، سیاسی و تاریخی توسط کاربران ایرلندی توییتر و حساب هایی مانند Not The RTÉ Guide و Motherfocloir تفسیری غنی و طنز در مورد زندگی در ایرلند ارائه کردند. از زمانی که ایلان ماسک مدیریت را بر عهده گرفت و نام آن را به X تغییر داد، این سایت به همان شکلی نبود. روزهای طلایی توییتر ایرلندی کاملا در گذشته است.

سوپر ماریو در کلاه قرمزی @janky_jane در سال 2021 در توییتی نوشت: "تقدیم به هر کسی که سعی می کند در ایرلند شیک پوش باشد. من یک بار کلاه قرمزی در واترفورد پوشیدم و شخصی مرا سوپر ماریو صدا کرد." این توییت دیگران را تشویق می‌کرد تا آسیب‌های فتنه‌انگیز خود را به اشتراک بگذارند، از جمله فردی که به روستای روستایی خود به خانه بازگشته بود و در حالی که در تراشه صف می‌کشید، به او گفته شد: «فکر می‌کنی خیلی عالی هستی، با کلاهت به اینجا برمی‌گردی» (@awedandflawed).

توییت دیگری در سال 2019 توسط @Ciara87C داستان مشابهی را روایت می‌کند: «یک روز در آرماگ یک لباس و چکمه‌های زانو پوشیده بودم و یکی از آن طرف خیابان برای من فریاد زد: «یکی فکر می‌کند در هالیوکس است».

Séamas O'Reilly و رئیس جمهور

Séamas O'Reilly، نویسنده و ستون‌نویس ایرلندی تایمز در سال 2018 زمانی که از توییتر برای گفتن داستانی در مورد زمانی که 18 سال داشت استفاده کرد و به طور تصادفی در اتاقی با رئیس و رئیس‌جمهور وقت ایرلند، مری مک‌آلیز، در حالی که بالا بود و «مثل نان مایکروویو عرق می‌کرد» به پایان رسید، در فضای مجازی منتشر شد. این داستان از آن زمان به یک فیلم کوتاه انیمیشن با حضور کریس اوداود و آیسلینگ بی تبدیل شده است.

لحظات تلویزیونی ویروسی

پت کنی و تشک میک آیا به یاد دارید زمانی که پت کنی در تلویزیون زنده از تشک میک، غول بزرگ تشک مشهور ایرلندی به عنوان "تشک" یاد کرد، کجا بودید؟ سال 2019 بود و کنی میزبان یک مناظره در مورد پت کنی زنده در Virgin Media One بود. پت بزرگوار تخت را به عنوان "مترس میک" معرفی کرد، اما سپس به سراغ "تشک" آشناتر رفت، قبل از اینکه لکنت زبانی کند و "... eh Mick" را اضافه کند. واکنش آنلاین به نمایش برای تاریخ دیجیتال کشور ما حیاتی است.

و ما نمی‌توانستیم بدون اذعان به اینکه چگونه ما به‌عنوان مردم از وبلاگ‌نویسی زنده و توئیت زنده #RoseOfTralee و #LateLateToyShow استقبال می‌کنیم، از تلویزیون ویروسی نام ببریم، و زمانی که هر دو هشتگ سال به سال در سراسر جهان ترند شدند، سردرگمی جهانی را برانگیخت.

مردم عادی Normal People اولین بار در بحبوحه همه گیری همه گیر از شبکه RTÉ پخش شد و سر و صدایی در سراسر اینترنت و امواج رادیویی ایجاد کرد. لایو لاین میزبان مناظره ای درباره صحنه های جنسی در اقتباس المنت پیکچرز از رمان سالی رونی بود و جو دافی پیر بیچاره مجبور شد توییت کند: «من بیمار هستم زنگ می زنم به کی زنگ بزنم؟». پل مسکال، ستاره «مردم عادی» نیز پس از اینکه مطبوعات بریتانیا به طور ناگهانی از ادعای او ناامید شدند، از توییتر استفاده کرد تا به سادگی اعلام کند «من ایرلندی هستم».

در واقع، هر بایگانی دیجیتال ایرلندی باید شامل یک سوابق جامع از دفعاتی باشد که بریتانیا تلاش کرده است تا یک ایرلندی موفق را به عنوان متعلق به خود معرفی کند.

دیزی ادگار جونز: این تمرین عالی برای حس و هوش بود، تمام آن مدت در مزارع فرمانا با گاوها.

سفرهای غیر ضروری انجام ندهید در سال 2015، ترزا مانیون، پخش‌کننده RTÉ، زمانی که گزارش‌های او در فضای باز در طول طوفان دزموند، «سفرهای غیرضروری را انجام ندهید» را به شعاری برای هر کسی که هوای نامساعد دارد تبدیل کرد، تبدیل به یک هیجان جهانی شد. Mannion به یک میم اینترنتی تبدیل شد. هشدارهای مشتاقانه او در یک آهنگ رقص دوباره میکس شد و تصویر او با کلیپ هایی از فیلم های فاجعه بار مانند The Day After Tomorrow ویرایش شد. اخیرا، نقل قول معروف او در TikTok در فضای مجازی منتشر شد.

اگر در مورد آب و هوا و تأثیر آن بر شرایط جاده، تعطیلی مدارس و وسایل وسواس نداشتیم، ایرلندی نبودیم. بیش از یک بار در دسترس بودن نان و اتهام احتکار برنان فضاهای آنلاین ما را اشغال کرده است. و چه کسی می تواند فراموش کند که قفسه های خالی سوپرمارکت ها در سال 2018 به غارت همه جانبه تبدیل شد، زمانی که از JCB برای نفوذ به Lidl در طالغت استفاده شد؟

در غم دور هم جمع شدن

عزاداری در ایرلند با گذشت زمان تغییر کرده است، از اعلامیه های مرگ که از رادیو محلی پخش می شود تا پخش زنده مراسم تشییع جنازه در طول کووید و پس از آن. مرگ شخصیت‌های عمومی مانند Manchán Magan در سال 2025 و Sinéad O'Connor در سال 2023 باعث هجوم احترام و اندوه در پلتفرم‌های رسانه‌های اجتماعی شد و مردم کلیپ‌ها و ادای احترام و بازتاب‌های شخصی درباره معنای کارشان برای آنها را به اشتراک گذاشتند.

با این حال، بزرگترین نوآوری ما باید RIP.ie باشد، وب‌سایتی که نه تنها به نیاز ایرلندی به جامعه (و بدخلقی) خدمت می‌کند، بلکه امکان جمع‌آوری خاطرات و ادای احترام از طریق کتاب‌های آنلاین تسلیت را نیز فراهم می‌کند.

#خانه برای رای دادن

اینترنت همیشه یک بسیج کننده عالی برای اهداف عمومی و خصوصی بوده است. #HomeToVote یک فراخوان تجمعی در طول کمپین برابری ازدواج و رای گیری در سال 2015 و بار دیگر در سال 2018 برای همه پرسی برای لغو اصلاحیه هشتم بود. احتمالا به همان اندازه مهم #HomeToRide بود، هشتگی که در سال 2015 توسط کاربر توییتر لیندا کاوانا شروع شد و داستان‌هایی درباره برندان‌ها و سیوبهان‌های ولخرج جمع‌آوری می‌کرد که برای کریسمس از ونکوور یا پرث یا راتمینز برمی‌گشتند تا در میخانه محلی در شب سنت استفان جمع شوند.

راهروهای مختلف موزه

روزنامه نگاری ویروسی ایرلندی هنگامی که پاتریک فرین، روزنامه‌نگار ایریش تایمز درباره مصاحبه بدنام اپرا با هری و مگان نوشت، پاراگراف آغازین او که مرتبا در فضای مجازی پخش می‌شود، چنین می‌خواند:

"داشتن یک سلطنت در کنار خانه کمی شبیه داشتن همسایه ای است که واقعا دلقک ها را دوست دارد و خانه خود را با نقاشی های دیواری دلقک آغشته کرده است، عروسک های دلقک را در هر پنجره به نمایش می گذارد و میل سیری ناپذیری برای شنیدن و گفتگو درباره اخبار مربوط به دلقک ها دارد. به طور خاص، برای ایرلندی ها، مانند داشتن همسایه ای است که دلقک و پدربزرگ شما نیز دلقک قتل شده است."

در سال 2017، امی اوکانر یافته‌های یک بوم از هر TD در ایرلند و دیدگاه‌های آن‌ها درباره بیانسه را در DailyEdge.ie، شاخه فرهنگ پاپ منقرض شده The Journal منتشر کرد. کارهای حیاتی او که باید برای هزاران سال حفظ شود، الهام‌بخش مقالاتی در Vanity Fair، Teen Vogue و واشنگتن پست بود.

کلاسیک های ویروسی دیگر ما باید در موزه اینترنت ایرلندی فضایی را برای مجموعه گسترده و متنوعی از دیگر لحظات ویروسی ایرلندی آنلاین ایجاد کنیم، از جمله، اما نه محدود به: طرح کمیک شین دن برن، طرح یکشنبه عید پاک، رویای تب گیلاس بریج در سال 2025، اسب رابربندیت در بیرون، مردی که روی یخ لیز خورد، دختر شیپیپری ایرلندی (که صفحه شخصی خود را دارد)، بادکنک‌های هلیومی سنان برن واین، او را دری بگیر، لیم‌های من!، لواس رایگان کارل کینزلا و بسیاری دیگر.

مصنوعات اولیه اینترنتی

در حالی که موزه ما تا حد زیادی یک آرشیو دیجیتالی است، ضروری است که برای برخی از بازنمایی‌های فیزیکی از نحوه ورود اینترنت به خانه‌های ایرلندی در وهله اول جا باز کنیم. یک ویترین برای CD-ROM های تبلیغاتی ESAT Telecom و Eircom تهیه کنید که در اواسط تا اواخر دهه 1990 نرم افزار شماره گیری را به رایانه های خانواده خاکستری بزرگ در گوشه و کنار اتاق های نشیمن در سراسر کشور تحویل می دادند. همچنین ممکن است برخی از آن رایانه‌ها را نیز اضافه کنیم تا مجموعه را کامل کنیم.