خشکی کائوری بیشتر از درختان را تهدید می کند - می تواند میزان ذخیره کربن جنگل ها را تغییر دهد

نوشته پین جیا چان، لویتگارد شوندنمن، مکالمه

ویرایش شده توسط Swati Mestri، بررسی توسط اندرو زینین

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

Kauri در میان بلندترین و طولانی‌ترین درختان Aotearoa نیوزیلند هستند و جایگاه آنها در چشم‌انداز فرهنگی ما به همان اندازه بزرگ است.

کائوری‌های چند صد ساله مانند تانه ماهوتا و ته ماتوآ ناهره تائونگا هستند که برای مائوری اهمیت فرهنگی و معنوی عمیقی دارند.

همچنین میزان کربن این درختان قابل توجه است. کائوری های بزرگ به تدریج مقادیر زیادی از زیست توده را جمع آوری کرده اند و مقادیر زیادی کربن در تنه، شاخه ها و ریشه های خود ذخیره می کنند.

با این حال، در طول دو دهه گذشته، این غول های جنگل های ما با تهدید فزاینده ای از مرگ کائوری مواجه شده اند.

این بیماری توسط کپک خاکی Phytophthora agathidicida ایجاد می شود که از طریق ریشه کائوری ها را آلوده می کند و توانایی آنها را برای جذب آب و مواد مغذی مختل می کند. با پیشرفت، درختان می توانند شاخ و برگ و شاخه های خود را از دست بدهند و در نهایت بمیرند.

تلفات قابل توجه بوده است. صدها تا هزاران کائوری در سراسر جزیره شمالی شمالی نیوزیلند جان خود را از دست داده‌اند و برخی از سنگین‌ترین تلفات در شمال‌لند و رشته‌های ویتاکری اوکلند ثبت شده است.

با گسترش خشکیدگی و کاهش درختان آسیب دیده، مقداری از کربن موجود در زیست توده زنده آنها از آن ذخیره از بین می رود - با پیامدهای مستقیم برای ترسیب کربن و سلامت گسترده تر این اکوسیستم های جنگلی.

آخرین تحقیقات ما نور جدیدی بر این تأثیرات مهم می اندازد.

برای ایجاد تصویری واضح تر، از قطعات مطالعاتی در جنگل های کائوری در محدوده Waitākere بازدید کردیم که برای اولین بار بین سال های 2011 و 2014 بررسی شده بود.

نویسنده همکار مطالعه ما، توبی الیوت، برای اندازه‌گیری مجدد درختان، ارزیابی وضعیت تاج‌پوش‌ها و رکوردهایی که مرده بودند یا تثبیت شده بودند، کرت‌ها را دوباره بررسی کرد. سپس از اندازه هر درخت، همراه با تراکم چوب معمولی هر گونه، برای تخمین میزان زیست توده زنده موجود در قطعات استفاده کردیم.

این به ما اجازه داد تا ببینیم که چگونه مقدار کربن ذخیره شده در پوشش گیاهی زنده طی حدود یک دهه تغییر کرده است.

ما متوجه شدیم که هر چه مرگ کائوری شدیدتر باشد، جنگل‌های کربن کمتری از طریق رشد درختان به دست می‌آیند - و با کاهش و مرگ درختان بیشتر از دست می‌دهند.

تفاوت قابل توجه بود. برای توده های جنگلی که با میانگین 169 تن کربن در هکتار شروع می شود، توده های سالم هر سال حدود 0.8 تن در هکتار افزایش می دهند. در عوض، آنهایی که نشانه‌های خشکیدگی را نشان می‌دهند، حدود 0.1 تن از دست دادند، در حالی که توده‌هایی که به شدت آسیب دیده بودند، حدود یک تن در هکتار در هر هکتار از دست دادند.

این معادل جابجایی حدود 1.8 تن کربن در هکتار در سال بین جنگل های سالم و شدیدا آسیب دیده است.

دلیل آن نسبتا ساده است. درختان سالم به رشد و انباشت کربن ادامه می دهند. خشکیدگی رشد را کند می کند و وقتی درختان در نهایت می میرند، کربن موجود در آنها دیگر بخشی از پوشش گیاهی زنده جنگل نیست.

بزرگترین تغییرات در جنگل‌هایی رخ داد که در ابتدا بیشترین کربن را داشتند، جنگل‌های کائوری بالغ با درختان بزرگی که کربن را در طول دهه‌ها یا قرن‌ها انباشته کرده‌اند.

در مطالعه ما، توطئه های جنگلی بالغ به طور متوسط ​​حدود 248 تن کربن زنده در هر هکتار داشتند، در مقایسه با حدود 88 تن در جنگل های جوان تر و احیا کننده.

خود Kauri سهم بزرگی از این فروشگاه را به خود اختصاص داده است. در جاهایی که کائوری ها حضور داشتند، مدل سازی ما تخمین زد که آنها به طور متوسط ​​حدود نیمی از کربن زنده را تشکیل می دهند و سهم آنها در جنگل های غنی از کربن بیشتر می شود.

این بدان معنی است که تأثیر خشکی کائوری بستگی به این دارد که کدام درخت و همچنین تعداد درختان می میرند. هنگامی که یک کائوری بزرگ می میرد، مقدار کربن حذف شده از استخر پوشش گیاهی زنده می تواند قابل توجه باشد.

مدل‌سازی ما همچنین نشان می‌دهد که غرفه‌های غنی از کربن به شدت آسیب دیده می‌توانند از انباشت کربن به از دست دادن آن تغییر مکان دهند. این جنگل ها ممکن است ذخایر کربن قبلی خود را به دست نیاورند، در عوض در نهایت با زیست توده زنده کمتر و ظرفیت کاهش یافته برای ذخیره و انباشت کربن تثبیت می شوند.

این امر حفاظت از جنگل‌های کائوری بالغ را برای حفظ کربن ذخیره شده در این اکوسیستم‌ها بسیار مهم می‌سازد.

مطالعه ما کربن را فقط در پوشش گیاهی زنده اندازه‌گیری کرد و تنها یک بخش از چرخه کربن بزرگ‌تر را ثبت کرد.

از آنجایی که ما مستقیما کربن را در چوب مرده، بستر و خاک اندازه‌گیری نکردیم، نمی‌توانیم تعیین کنیم که چه مقدار از کربن از دست رفته از پوشش گیاهی زنده در نهایت در سایر نقاط اکوسیستم ذخیره می‌شود یا با چه سرعتی به اتمسفر بازگردانده می‌شود.

اندازه‌گیری‌های طولانی‌مدت این ذخایر بالقوه دیگر برای ردیابی اینکه این کربن به کجا می‌رود و اینکه چگونه با افزایش مرگ‌ومیر کائوری تغییر می‌کند، مورد نیاز است.

بنابراین حفاظت از کائوری در برابر خشکیدگی پیامدهایی فراتر از بقای درختان جداگانه دارد.

رویکردهای مدیریتی طراحی شده برای کند کردن پیشرفت بیماری و کاهش علائم، مانند درمان‌های فسفیت، به عنوان بخشی از تلاش‌های گسترده‌تر حفاظت از کائوری در حال بررسی و اعمال هستند.

در این میان، جلوگیری از شیوع بیماری کم‌پشتی چیزی است که بازدیدکنندگان می‌توانند به آن کمک کنند: ماندن در مسیرهای مشخص‌شده و تمیز کردن کامل کفش‌ها هنگام ورود و خروج از جنگل‌های کائوری.

انجام این کار به محافظت از کائوری به عنوان تائونگا و عملکردهای اکولوژیکی جنگل‌هایی که قرن‌ها طول کشیده است، کمک می‌کند.

پین جیا چان و همکاران، عواقب یک بیماری مرگ بر ذخایر و شار کربن در جنگل‌های تحت سلطه گونه‌های بنیادی حساس، بوم‌شناسی گیاهی (2026). DOI: 10.1007/s11258-026-01669-4

سواتی مستری دارای مدرک لیسانس در مهندسی الکترونیک است و از سال 2019 به عنوان ویرایشگر محتوا کار کرده است. او ویرایش اسناد تحقیقاتی در زمینه فناوری، مراقبت های بهداشتی و علم مواد را تجربه کرده است و علاقه خاصی به فناوری و فضا دارد. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →

این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.