خط زرد اسراییل در غزه پیشروی می کند و آواره ای برای رفتن باقی نمی گذارد

شجاعیه، نوار غزه – محمود حرزین در فاصله 200 متری بلوک های بتنی زرد رنگ که خط زرد اسرائیل را مشخص می کند، چادر زده است و برای ششمین حرکت خود آماده می شود.

هر بار که خط نزدیک‌تر می‌شود، این مرد 35 ساله وسایل خود را جمع می‌کند و به عقب‌تر می‌رود و سعی می‌کند خانواده‌اش را از خطر دور نگه دارد. اما هر حرکتی فقط تسکین موقتی را ارائه می دهد.

هارزین به الجزیره گفت: "هر بار که آنها کمی به جلو حرکت می کنند، ما کمی به عقب بر می گردیم."

خط زرد به عنوان بخشی از توافقنامه "آتش بس" اکتبر 2025، قلمرو غزه را بین کنترل اسرائیل و فلسطین تقسیم کرد.

نیروهای اسرائیلی از پشت خط عقب نشینی کردند، اما به حرکت دادن مرزها به عمق غزه ادامه دادند. بر اساس گزارش سازمان ملل متحد، اکنون حدود 65 درصد از غزه را تحت کنترل خود دارند که در مقایسه با 53 درصدی که یک سال پیش توافق شده بود، افزایش یافته است.

در 11 اکتبر، نیروهای اسرائیلی بلوک های بتنی زرد را ده ها متر به سمت غرب در شجایه در شرق شهر غزه جابجا کردند. بیشتر این محله تحت کنترل ارتش اسرائیل قرار گرفت و خانواده‌های فلسطینی مجبور به فرار مجدد شدند، با تغییر مرزهای اسرائیل که محل زندگی و نقل مکان آنها را محدودتر می‌کرد.

برای هارزین، که از یک خانواده 10 نفره حمایت می کند، آخرین حرکت بخشی از جستجوی یک ساله برای یافتن جایی است که خانواده او می توانند زندگی کنند.

او نمی تواند تاریخ هر جابجایی را به خاطر بیاورد. در عوض، مکان ها را یکی پس از دیگری به یاد آورد: زیتون، صحات الشواء، المنتظه.

او توضیح داد: "حدود شش بار - هر بار که خط کمی جلوتر می رفت - احساس می کردم خطرناک است، بنابراین کمی به عقب برمی گشتم و سعی می کردم مدتی در آنجا زندگی کنم."

آخرین حرکت او به سختی یک شب دوام آورد. پس از گذراندن وقت برای برپایی چادر، قبل از اینکه نیروهای اسرائیلی دوباره خط زرد را به جلو ببرند، یک بار در آن خوابید و برای هارزین خیلی نزدیک شد.

او گفت: «چادر را زدم و یک شب در آن خوابیدم. صبح روز بعد، رختخواب و وسایلمان را برداشتیم و رفتیم.

تهدید فراتر از حرکت خود بلوک ها است. هارزین زندگی در میان هواپیماهای بدون سرنشین، هلیکوپترها، آتش توپخانه و گلوله‌های سرگردان را توصیف کرد، با ترکش‌هایی که خطری دائمی برای افرادی که در آن نزدیکی پناه گرفته‌اند.

او گفت که شب‌هایی که خط پیشروی می‌کند، به‌ویژه ترسناک است.

اسرائیل با وجود «آتش بس» به حملات خود ادامه داده و در سال گذشته نزدیک به 1500 فلسطینی را کشته است. اسرائیل از زمان آغاز جنگ در اکتبر 2023 بیش از 74000 فلسطینی را کشته است.

او گفت: «شبی که آنها خط را حرکت می دهند، تانک ها، پیاده نظام در حال پایین آمدن هستند و گلوله ها شلیک می شود. "همه این اتفاق می افتد تا آنها بتوانند بلوک زرد را کمی جلوتر ببرند."

اکثر مردم غزه چندین بار در نتیجه جنگ نسل کشی اسرائیل و تخریب گسترده ساختمان ها در سراسر غزه آواره شده اند. این باعث می شود فضای کمی برای چادر زدن در مناطق امن تر و اجاره بهای سرسام آوری که هارزین توان پرداخت آن را ندارد، باقی بماند.

حالا او برای احتمال حرکت دوباره آماده می شود. او گفت: "آنها احتمالا دوباره آن را به جلو خواهند برد." هر بار که باید فرار کنیم، باید به آن نزدیک‌تر شویم. ما به حرکت ادامه می‌دهیم.»

برای اسما علی، 32 ساله، پیشروی خط زرد، جابجایی را به چرخه ای از فرار شبانه و بازگشت صبح تبدیل کرده است، بدون اینکه نمی داند خانواده اش چقدر می توانند در یک مکان بمانند.

علی، مادر سه فرزند از شجاعیه، گفت که خانواده اش از زمان آغاز آتش بس هفت یا هشت بار آواره شده اند.

آنها پس از اقامت در مرکز شهر غزه، به امید استقرار در منطقه المنتر به شجایه بازگشتند. اما پس از آن، یک ماه بعد، دوباره گلوله باران و ترس از تخلیه آنها را مجبور به حرکت دوباره کرد.

خانواده قبل از نقل مکان به خانه ای در نزدیکی ایستگاه اتوبوس به دنبال سرپناهی در مدرسه ای رفتند. پس از یک شب گلوله باران شدید، آنها در ساعات اولیه صبح آنجا را ترک کردند و به همراه خانواده در مرکز شهر غزه اقامت کردند. اما پیشروی خط زرد علی را در مورد اینکه خانواده‌اش در آینده کجا می‌توانند بروند نامطمئن باقی گذاشته است.

علی گفت: «هر شب فرار می‌کردیم، صبح برمی‌گشتیم». "شب را صرف یافتن جایی برای ماندن می کنی، سپس صبح روز بعد برمی گردی."

او گفت: «شبی که خط زرد پیشروی می کند وحشتناک است. "تیراندازی از اول شب تا سحر ادامه دارد. شما در ترس زندگی می کنید."

علی گفت که خانواده‌اش وقتی خانه‌ای که در آن اقامت داشتند، ویران شد، وسایلشان - از جمله طلا، وسایل خانه و لباس‌های بچه‌هایش - را از دست دادند.

در میان وسایل گم شده یک بریس برای پسرش که معلول است بود. او فقط دو روز بریس را داشت.

او گفت: «در یک چشم به هم زدن از بین رفت.

خانواده در تلاش بوده اند تا جایی امن برای اقامت پیدا کنند، اما علی گفت که جایی برای رفتن وجود ندارد. حرکت به سمت جنوب نیز دشوار است، با حمل و نقل به سختی پیدا می شود و اطمینان کمی وجود دارد که مکان امنی در آنجا پیدا خواهند کرد.

درخواست اسما ساده است: جایی که فرزندانش بتوانند بخوابند بدون اینکه خانواده دوباره فرار کنند.

او گفت: «مهمترین چیز جایی امن برای ما است. جایی که بتوانم فرزندانم را بگذارم و جایی استراحت کنیم و ساکن شویم.