خواندن هنوز تمام نشده است

دوران مطالعه به پایان رسیده است

در شماره اوت، رز هوروویچ به این موضوع پرداخت که آیا تمدن می‌تواند از دوران پسا سواد ما جان سالم به در ببرد. رز هوروویچ «دوران خواندن به پایان رسیده است» ویرانگر است. مقایسه بین لحظه حال ما و افول طولانی و غیرقابل نمایش کتابخانه اسکندریه مناسب است: ما شاهد شکست تدریجی اراده و توجه هستیم.

من یک رهبر ارکستر هستم و توازی با سواد موسیقایی مرا تحت تأثیر قرار داد. یک نمره، مانند یک کتاب جدی، مستلزم توانایی نگه داشتن ساختاری پیچیده در ذهن شما و مقاومت در برابر میل به سر زدن است. وقتی این ظرفیت از بین می رود، موسیقی به پس زمینه، فضا، محتوا تبدیل می شود. تفاوت بین خواندن دکتر ژیواگو و خواندن یک رمان عاشقانه بی شباهت به تفاوت بین گوش دادن به یک کوارتت متوفی بتهوون و اجازه دادن به لیست پخش نیست.

دیوید وودارد

تامپره، فنلاند

در حالی که من از فرو رفتن عمیق رز هوروویچ در کاهش سواد قدردانی می‌کنم، اما نگرانی در مورد مطالعه به طور کلی را با نگرانی در مورد نوع خاصی از ادبیاتی که مردم می‌خوانند اشتباه می‌کنم. اگرچه داستان خوب بود، اما مملو از لفاظی‌های قضاوت‌کننده درباره رمان‌های گرافیکی، کتاب‌های صوتی، و آثار داستانی با جملات کوتاه‌تر و ساده‌تر بود. یکی از سریال‌هایی که دوستش دارم، «امپایر»، در میان مواردی بود که در مقاله مورد تمسخر قرار گرفت.

سال‌ها پیش، ناخودآگاه چنین قضاوت‌هایی را جذب می‌کردم و باعث شد یک دهه از مطالعه فاصله بگیرم. فقط زمانی که به خودم اجازه دادم آنچه را که فکر می‌کردم «باید» بخوانم نادیده بگیرم دوباره برای لذت خواندن شروع کردم. من یک مادر هزار ساله سه بچه 10، 7 و 3 ساله هستم. آنها را هر هفته به کتابخانه می برم و هر روز برایشان کتاب می خوانم.

با بزرگ کردن آنها، آموخته ام که در برابر میل به قضاوت کتاب ها به عنوان «نوع درست» یا «نوع نادرست» مقاومت کنم. صرف نظر از آنچه می خوانند، فرزندان من از تخیلات خود استفاده می کنند، مفاهیم جدید را یاد می گیرند، دیدگاه های جدید را بررسی می کنند و دامنه توجه خود را تقویت می کنند. مهمتر از همه، آنها یاد می گیرند که از کنجکاوی ذاتی خود پیروی کنند و زمینه را برای عشق مادام العمر به مطالعه فراهم کنند.

فایگی گیلدر

Fair Lawn، N.J. یکی از جزئیات مقاله رز هوروویچ باعث شد من بخندم. دستیار مدیر علوم انسانی و علوم اجتماعی هاروارد به او درباره دانشجویی می گوید که «در حال تلاش برای خواندن کتابی که به زبان انگلیسی قدیمی نوشته شده بود»: رمان «پرتقال ساعتی» نوشته آنتونی برگس در سال 1962. با این حال، این رمان در یک زبان عامیانه آینده نگر ابداع شده است که از کلمات روسی استفاده می کند.

جمله‌ای در صفحه 1 شروع می‌شود: «جیب‌های ما پر از دانگ بود، بنابراین نیازی به کوبیدن پولکی زیباتر برای قلع و قمع کردن قاچ قدیمی در یک کوچه نبود.» این نگران‌کننده است که دانشجویان هاروارد اکنون خواندن کتاب‌ها را سخت می‌بینند، اما در دفاع از آنها، برخی از کتاب‌ها واقعا چنین هستند.

لارنس لوی

بروکلین، N.Y.

ارزیابی رز هوروویچ از کاهش مطالعه مرا به یاد قسمتی از «پیش درآمد» اثر ویلیام وردزورث انداخت. در آن، راوی رویای بادیه‌نی را می‌بیند که دیوانه‌وار از صحرا سوار می‌شود، پیش از طوفانی که جهان را غرق می‌کند. او یک سنگ و یک صدف حمل می کند - سنگ نشان دهنده دانش (نماد عناصر اقلیدس) و پوسته، تخیل است. سوار به دنبال مکانی برای دفن آنها می گردد تا برای همیشه در سیل گم نشوند.

این یک آنالوگ کامل برای لحظه ما به نظر می رسد. آنهایی از ما که اهمیت جمله طولانی را درک می‌کنند، کتاب‌ها و قلم‌هایمان را در چنگ می‌گیریم، در حالی که از چیزی که می‌تواند غرق شدن تفکر انتقادی و خود آکادمی به نظر برسد، جلوتر می‌رویم. من خوشبین نیستم که مکانی امن برای پنهان کردن همه آنها قبل از شستشوی هوش مصنوعی مولد در شن و ماسه پیدا کنیم.

Art Casale

Kernersville، N.C. کتاب رز هوروویچ «دوران خواندن به پایان رسیده است» روایتی جذاب و نگران‌کننده از کاهش مطالعه مداوم است. اما نمی‌دانم که آیا «پس‌سواد» توصیف درستی است که بشریت به کجا می‌رود.

فیلسوف ارنست کاسیرر ما را حیوان نمادین نامید - حیوانی که از نماد استفاده می کند. مدت‌ها قبل از فراگیر شدن سواد، انسان‌ها ایده‌های پیچیده‌ای را از طریق گفتار، حرکات، عکس‌ها، موسیقی، اعداد و سایر نمادها به اشتراک می‌گذاشتند. نوشتن حروف الفبا پیشرفتی خارق‌العاده در آن تاریخ بود، اما لازم نیست شکل نهایی ارتباط ما باشد.

هوروویچ به درستی خواندن کلمات را از توانایی های بالاتر درک و ترکیب متمایز می کند. اما آیا این توانایی ها همیشه باید به نثر طولانی بستگی داشته باشند؟ یک آهنگساز می تواند از طریق نت موسیقی ارتباط برقرار کند. یک ریاضیدان می تواند یک استدلال مفصل را به تعداد انگشت شماری از نمادها فشرده کند. و ما بیشتر و بیشتر از طریق ترکیب کلمات، نمودارها، عکس ها و فیلم ها ارتباط برقرار می کنیم.

من اخیرا به گروهی از مدیران تجاری ژاپنی مقاله ای به زبان انگلیسی 5000 کلمه ای برای بحث ارائه دادم. به جای اینکه جلسه خود را صرف خواندن آن کنم، از هوش مصنوعی برای کاهش استدلال آن به 16 اسلاید استفاده کردم. ما بحث را در حدود 15 دقیقه جذب کردیم و زمان باقیمانده را صرف انجام کاری کاملا انسانی کردیم: آن را زیر سوال بردیم و با یکدیگر بحث کردیم.

پس شاید شاهد مرگ سواد نباشیم، بلکه شاهد مرحله دیگری از تکامل ارتباطات نمادین باشیم. سؤال این است که آیا Homo literatus می تواند جای خود را به Homo symbolicum بدهد بدون اینکه عادات فکری را که خواندن به ما آموخته از دست بدهیم؟

دن کانسیدین

توکیو، ژاپن

عشق به مطالعه، حتی ضرورت مطالعه، هدیه مادرم بود. او فرزند فقر عمیق دوران افسردگی در شرق تگزاس بود و به دلیل نداشتن لباس، غذای کافی و حمایت خانواده، تحصیلاتش پس از کلاس هشتم به پایان رسید، علی‌رغم اینکه در آن سال قهرمان املا بود. با این حال، او عشق خود را به خواندن زنده نگه داشت.

سال‌ها بعد، او یک مادر خانه‌نشین بود که سه دختر را با دستمزد پدرم به‌عنوان اپراتور تجهیزات سنگین بزرگ می‌کرد - برای غذا، لباس‌های اولیه و سقفی بالای سرمان کافی بود، اما نه بیشتر. با این حال، هر چند هفته یک بار، کرایه تاکسی را جمع می کرد تا ما را به کتابخانه ای در مرکز شهر گارلند، تگزاس ببرد.

برای من آن کتابخانه دری مخفی به دنیایی دیگر بود. من هنوز در مدرسه ابتدایی بودم، اما در بخش تاریخ سرگردان بودم، در مورد جنگ جهانی دوم و هولوکاست مطالعه می‌کردم، و با رمان‌های توماس هاردی مبارزه می‌کردم. چیزای کلفت

در خانه، کتاب‌های کمی داشتیم، اما مجموعه‌ای از دایره‌المعارف جونیور بریتانیکا با جلد آبی داشتیم. مادرم آن را از یک فروشنده خانه به خانه با یک برنامه پرداخت ماهانه خریده بود، با دورنمای اندکی مبنی بر اینکه این پرداخت ها انجام شود. من آن کتاب‌ها را از تگزاس به میشیگان، بازگشت به تگزاس و در نهایت به کالیفرنیا نگه داشتم.

باربارا ژان کالی

لارکسپور، کالیفرنیا

اسم من آویا است و 9 ساله هستم. پدربزرگ و مادربزرگم مشترک آتلانتیک شدند و همین چند دقیقه پیش، «عصر خواندن به پایان رسید» را تمام کردم. خیلی جالب بود، اما من را هم عصبانی کرد که نیاز به نوشتن در مورد این موضوع وجود دارد! می خواستم به شما بگویم: هنوز امیدی وجود دارد. من و دوستانم خوانندگان و نویسندگان مشتاقیم. خیلی زود صحبت نکنم، اما معلمانم همچنان ما را تشویق می کنند که کتاب های کامل را بخوانیم.

من بسیاری از آثار ادبی کلاسیک، مانند مجموعه خانه کوچک، اثر لورا اینگالز وایلدر، و آن از گرین گیبلز، اثر لوسی ماد مونتگمری را خوانده‌ام، و قصد دارم به زودی «هابیت» اثر جی آر آر تالکین را شروع کنم. من تا کلاس هشتم تلفن همراه خودم را نمی گیرم. من عاشق نوشتن و طراحی هستم و بسیاری از کسانی که می شناسم نیز این کار را می کنند. و من در مورد شما نمی دانم، اما من تقریبا مطمئن هستم که هنوز مقدار زیادی ماده سفید در مغزم وجود دارد!

آویا پرلمن

کرسکیل، N.J. رز هوروویچ پاسخ می دهد:

من از طنز انتشار تقریبا 9000 کلمه در مورد کم خواندن ما آگاه هستم، بنابراین از همه کسانی که برای عبور از داستان و تأمل در آن وقت گذاشتند سپاسگزارم.

بسیاری از نامه های شما به تنشی اشاره دارد که در مقاله وجود دارد. فرارسیدن عصر پس از سواد ما به خاطر اعمال یک نفر نیست. من نیز اغلب آثار کوتاه و ساده را می خوانم. گوش دادن به پادکست؛ و روزها را بدون باز کردن کتاب بگذران. تغییر فرهنگی گسترده‌تری که می‌بینیم از میلیون‌ها نفر از ما که همین انتخاب‌ها را روز به روز انجام می‌دهیم پدید آمده است.

با این حال، داستان‌هایی که آویا پرلمن و باربارا ژان کالفی به اشتراک گذاشته‌اند، تأثیرات پایدار عشق به خواندن و یادگیری را در یک فرد نشان می‌دهد – و اینکه چگونه این تعهد می‌تواند به احیای قدرتمند این تمرین در دیگران منجر شود.

پشت جلد

سارا ژانگ در جلد داستان این ماه، "نسل جغرافیایی" بررسی می کند که چگونه فناوری هایی که به والدین اجازه می دهد مکان فرزندان خود را ردیابی کنند، والدین و دوران کودکی را به طور یکسان تغییر داده است. ژانگ می نویسد، این ابزارها وعده کاهش ترس والدین را می دهند، اما اغلب اضطراب های جدیدی ایجاد می کنند - و استقلالی را که جوانان زمانی بدیهی می پنداشتند، کاهش می دهند. برای تصویر روی جلد ما، میگل پورلان، تصویرگر، تصویری آشنا از مراقبت والدین، یک قو که از نسلی از سیگنت‌ها مراقبت می‌کند، گرفت و رنگی مدرن به آن بخشید.

-لیز هارت، مدیر هنری تصحیح

«نوزادان در آمریکا رها شده اند» (نوامبر) نام مراقب ایبر را اشتباه بیان کرده است. نام او استلا دیاز است نه استلا گارسیا. این مقاله در نسخه چاپی دسامبر 2026 با عنوان "عوام" ظاهر می شود.