خودمان تنها: سین فین پشت درهای بسته اثر سیوبهان فنتون

سال‌هاست که جام مقدس در میان برخی از ناشران دوبلین «کتاب» مربوط به سین فین است. «کتاب» همه چیز را در داستان درونی نیروی سیاسی شورشی ایرلند فاش می‌کند و تاریک‌ترین اسرار آن را آشکار می‌کند: رهبری مخفی IRA (ظاهرا) هنوز حزب را کنترل می‌کند، منابع مالی (ظاهرا) مبهم، رقابت‌های شخصی، روابط مخفیانه. مانند جام، این تلاش بی ثمر بوده است. مانند جام، شاید آن داستان دیگر وجود نداشته باشد.

با این حال، آنچه وجود داشته است، مجموعه‌ای از کتاب‌هاست که به تدریج، ذره ذره، عملکرد درونی حزب را روشن کرده است، زیرا از جناح سیاسی IRA موقت به چیزی شبیه به یک حزب سیاسی متعارف تبدیل شده است. با وجود تمام مسافت زیادی که طی شده است، بسیاری از ناظران می گویند که این روند ادامه دارد.

سیوبهان فنتون، مشاور مطبوعاتی سابق مری لو مک‌دونالد، علاوه بر کتاب‌هایی از آئویف مور، شین راس، مایریا کیهیل، دیگلان دی برادون و دیگران، خودمان تنها هستیم: سین‌فین پشت درهای بسته، گزارشی از زمان کارش در حزب لین‌استر. سال‌های 2020 تا 2024 را پوشش می‌دهد که مصادف با یکی از قابل توجه‌ترین اما کم‌بررسی‌شده‌ترین پدیده‌های سیاسی تاریخ اخیر ایرلند است: ظهور سرگیجه‌آور و سقوط سریع سین فین قبل از انتخابات 2024. این داستان در قلب این کتاب قرار دارد.

فنتون در لینستر هاوس در درون مطلق امور بود و از نزدیک با مک‌دونالد و گاهی دیگر چهره‌های ارشد همکاری می‌کرد، در حالی که حزب موجی از محبوبیت را در پی داشت تا اینکه ناگهان موج سقوط کرد و امیدها - در واقع انتظارات حزب - برای رهبری دولت بعدی را غرق کرد.

هیچ پدرخوانده شمالی در سایه وجود ندارد، اما اطلاعات جدید زیادی در مورد نحوه عملکرد حزب، اشتباهات آن و پویایی پشت درهای کاملا بسته دفاتر حزب وجود دارد. خبرنگاران سیاسی اغلب شکایت می‌کنند که Sinn Féin افشا نمی‌کند، عملکرد داخلی خود را آنطور که احزاب دیگر با بی‌اختیاری قابل ستایش انجام می‌دهند، آشکار نمی‌کند. خب، شما بروید، مردم.

من ناظر و گاه در برخی از وقایع شرح داده شده در این کتاب بودم. یادآوری این است که روزنامه‌نگاران هر چقدر هم بتوانند آنچه را که می‌بینند و آموخته‌اند گزارش و تجزیه و تحلیل کنند، همیشه در پشت صحنه چیزهای زیادی در جریان است که آنها از آن اطلاعی ندارند. غالبا داستان واقعی اینجاست.

فنتون یک فرد خارجی حزب بود که در یک خانواده سیاسی غیر حزبی بزرگ شد و قبل از شروع حرفه روزنامه نگاری در آکسفورد و کمبریج مدرک گرفت. او حتی برای مدت کوتاهی قبل از دانشگاه برای یک نماینده SDLP کار کرد. شاید همین پیشینه بود که حزب را وادار کرد تا به او شغلی پیشنهاد دهد - می خواست توانایی خود را برای برقراری ارتباط با رای دهندگان تحصیل کرده و طبقه متوسط ​​خارج از پایگاه سنتی طبقه کارگر حزب ایجاد کند.

فنتون به رئیس خود احترام می گذاشت و او را تحسین می کرد و شروع به بازاریابی او برای مخاطبان وسیع تری کرد. مانند همه سیاستمداران، مک دونالد یک شخصیت عمومی دارد - فنتون متوجه شد که مک دونالد یک "صدای درونی" برای صحبت های اداری و یک "صدای بیرونی"، آهسته تر و بلندتر، برای دایل و رسانه ها دارد. اما او صمیمی و همدل بود و عموم مردم به او پاسخ می دادند. حزب و کادر آن از کارکنان جوان، که رویای مشاغل با درآمد بالاتر در دولت را در سر می پروراندند تا بتوانند در دوبلین زندگی کنند، - به طور منطقی - به این باور رسیدند که در راه دولت هستند.

"این یک کلاهبردار مطلق بود": خودی سابق سین فین در مورد مری لو، اشتباهات و از دست دادن شتاب

داستان چگونگی تکه تکه شدن آن در اینجا به خوبی بیان شده است. این تا حدودی ناشی از اشتباهات مک‌دونالد (مانند واکنش او به شورش‌های دوبلین در سال 2023) بود، اما به‌طور گسترده‌تر به این دلیل که حزب خود را از دو طرف تحت فشار دید - از طرف پایگاه طبقه‌ی کارگرش که به طور فزاینده‌ای با مهاجرت دشمنی می‌کردند، از یک طرف و از طرف دیگر به خاطر رای‌دهندگان طبقه متوسط جدیدش که از سوی برخی از رای‌دهندگان طبقه متوسط نگران بودند. و سیاست های مسکن

فنتون به یاد می‌آورد که هنگام گشت و گذار در آپارتمان‌های درون شهری در دوبلین، سکه‌هایی به او پرتاب کردند. مک دونالد به دلیل "خائن" بودن فریاد می زد. داستان ادعای مک‌دونالد مبنی بر اینکه می‌خواهد قیمت مسکن در دوبلین به شدت کاهش یابد – و تأثیر سیاسی آن – به تفصیل بیان شده است.

با نگاهی از بیرون، ما احساس بی هدفی و ناامیدی در حزب را در تابستان 2024 پس از فاجعه دوگانه انتخابات محلی و اروپا که در آن سین فین تنها 11 تا 12 درصد آرا را به دست آورد، کاملا درک نکردیم. درست است، حزب در مبارزات انتخاباتی عمومی در نوامبر همه چیز را تا حدودی به عقب کشید. اما مفهوم اجتناب ناپذیر در این کتاب این است که سین فین یک فرصت سیاسی بزرگ داشت - و آنها آن را منفجر کردند.

فنتون نتیجه می گیرد که «حزب یک بار در زندگی فرصتی برای ورود به دولت در دستان خود داشت و آن را هدر داده بود».

پت لیهی سردبیر سیاسی روزنامه ایرلندی تایمز است