خیابان اوکانل همیشه فراتر از یک خیابان بود. آیا می تواند شروع به زندگی با پتانسیل خود کند؟

راه اقیانوس اطلس وحشی یکی از موفقیت‌های بزرگ بازاریابی توریستی زمان ما است. هوشمندانه ترین چیز در مورد آن این است که آن چیزی را که قبلا وجود داشت، دوباره قاب بندی کرد. ارزش تولید مناظر ساحلی است. تنها چیزی که نیاز داشت چند تابلوی راهنما، نقشه و برندی بود که فورا قابل درک باشد. در آن زمان، کمتر شبیه یک موفقیت بازاریابی بود و بیشتر شبیه یک لحظه لامپ بود.

در حالی که نهادهای توریستی تلاش کرده‌اند از میراث و سنت‌های ایرلند در Samhain استفاده کنند، چیزی در مورد این رویکرد نامنسجم وجود دارد.

امسال دومین سال از برنامه Fáilte Ireland، Tourism Ireland و Tourism Home of Halloween ایرلند شمالی است. جشنواره هالووین دری به این جشنواره کمک می کند، که اکنون در چهلمین سال خود است. فستیوال پوکا در میث نیز وجود دارد، اگرچه تشخیص اینکه چگونه برخی از برنامه‌ها - که بسیار سنگین با کنسرت‌ها هستند - از نظر موضوعی با جشن تناسب دارند، دشوار است. راهپیمایی سامهین، افروختن آتش، و برخی رویدادهایی که به سنت‌های اجدادی صحبت می‌کنند، بیشتر مورد توجه هستند.

یکی از مسائلی که در مورد آنچه در زیر پرچم خانه هالووین منتشر می شود (و به گردشگران فروخته می شود) این است که به نظر نمی رسد مرکز شهر دوبلین مشخص شود. اما فرصت آشکاری برای آوردن مردم به شهر در روز هالووین با تاریک‌تر شدن شب‌ها وجود دارد و به آنها کارهایی برای انجام دادن پیشنهاد می‌کنیم.

برای کودکان پایتخت و حومه‌های آن، هالووین به معنای اقامت در شبکه مستقیم خیابان‌ها، آپارتمان‌ها یا املاک است. این یک رویداد هایپرمحلی و DIY است. چند فستیوال کوچک اجتماعی مانند Otherworld در Ballymun و Darndale After Dark وجود دارد. اما واضح‌ترین نشانه‌های هالووین در سرتاسر پایتخت درباره کارهایی است که نباید انجام داد: پوسترهایی که ایمنی را ترویج می‌کنند، آتش بازی‌ها را مجددا غیرقانونی اعلام می‌کنند و غیره.

یکی از تلاش‌های امسال، بازار خیابان اصلی Trick or Treat در بخشی از خیابان O'Connell است که نشانه کوچکی از تلاش برای تجسم روح Samhain در شهر است.

اما این ژست ظاهرا بی‌معنا و کوچک، سؤال بسیار جالبی را برای ما به وجود می‌آورد: اگر خیابان O'Connell چگونه به کار می‌رفت، چگونه بود؟

اینکه چگونه خیابان O'Connell و منطقه اطراف آن به عنوان بخشی از وظایف گروه ضربت شهر دوبلین برای "تقویت مجدد" این بخش از شهر و پروژه های در حال انجام که با اهداف گروه ضربت هماهنگ است، شروع به تغییر خواهند کرد، یک گفتگوی زنده است. این سوال قدیمی را مطرح می کند که چگونه یک فیل را بخوریم. پاسخ این است: یک لقمه در یک زمان. فراتر از اقلام بزرگی مانند GPO، و پیشرفت در اطراف خیابان پارنل - با کتابخانه شهری جدید و بازسازی گالری هیو لین - نشانه های دیگری، شاید کوچکتر، وجود دارد که نشان می دهد خیابان O'Connell ممکن است در آستانه چیزهای بهتر باشد.

هفته گذشته، گزارش شد که رستوران جدیدی که برای دفتر مرکزی اولستر بانک در خیابان برنامه ریزی شده بود، از فروش غذای آماده منع خواهد شد. این یک سیگنال ارسال می کند: دیگر فست فودهای جدید یا حتی رستوران های غذاخوری جدید در این خیابان وجود ندارد. این در زمانی مهم است که پیشرفت‌های به‌اصطلاح «پایه»، مانند Central Plaza، فست‌فود سنگین هستند.

در همین حال، جاه طلبی های هنری بلندتری در این منطقه آشکار می شود. در نزدیکی خیابان ابی، یک کلیسای متدیست سابق قرار است به دفتر مرکزی اپرای ملی ایرلند تبدیل شود، شامل یک منطقه تمرین ارکستر. هفته ای که گزارش شد، اپرای ایرلندی، MARS، برنده جایزه Sky Arts برای اپرا شد، که باید به طور قابل توجهی شهرت اپرای ایرلندی را افزایش دهد.

"موقعیت مکانی عالی است": اپرای ملی ایرلند کلیسای سابق دوبلین را به خانه خود تبدیل می کند

در ماه‌های اخیر در پایتخت، تئاترهای شهر با جشنواره تئاتر دوبلین و جشنواره فرینج دوبلین نشاط بخشیده بودند. اولی نوعی گفتگوی پر جنب و جوش درباره تئاتر ایجاد کرد که در سال های اخیر در میخانه ها و گوشه اتاق ها گم شده بود.

سالن های موسیقی نیز اخیرا برای هفته موسیقی ایرلند شلوغ بودند. ماه گذشته هفته مد مستقل دوبلین و هفته طراحی دوبلین برگزار شد. نمایشگاه معماری ایرلند از دوسالانه ونیز، مجمع، این هفته در Busáras اقامت خواهد داشت. همه اینها چیزهای خوبی است. همه اش در شهر و شهر است. همه چیز بسیار مهم است: جاه طلبی.

اوپن هاوس دوبلین، برنامه ای از رویدادهای شهر، هفته گذشته یک سخنرانی با نام O'Connell Street Cultures با رئیس گروه ضربت، رابرت وات، معمار دنیس موری و عکاس ریچ گیلیگان ارائه کرد. شعار امسال Open House این است که Dublin Is Living است. این احساس کمتر شبیه یک بیانیه آرزومند است و بیشتر شبیه چیزی است که کمی واقعی تر می شود.

شاید کمتر نیاز باشد که خیابان O'Connell را به‌عنوان یک خیابان شرورانه در نظر بگیریم که مقابله با آن چالش برانگیز است، و بیشتر شبیه شریان‌هایی است که فعالیت‌های فرهنگی می‌تواند از آن جاری شود. پر کردن خیابان با آپارتمان های مقرون به صرفه یکی از جنبه های کلیدی این امر خواهد بود.

یک سنگ محک فرهنگی عالی دوبلین در این زمان جشنواره برام استوکر است که از جمعه شروع می شود و به مدت چهار شب ادامه دارد. این جشنواره در سال 2012 آغاز شد و بر میراث، از طریق تفاسیر مختلف، برام استوکر تمرکز دارد. این برگرفته از گوتیک و ویکتوریایی است - ویژگی‌های معماری، جوی و ادبی پایتخت که به ندرت در جشنواره‌ها نمایش داده می‌شوند. به نظر می رسد که با نسبتا کم، کارهای افتضاحی انجام می دهد.

خیابان O’Connell همیشه چیزی بیش از یک خیابان بوده است. بله، تصمیمات طراحی ضعیف و فقدان چشم انداز سنگینی می کند، اما این می تواند تغییر کند. هیچ ترفندی برای این وجود ندارد. اما در نظر گرفتن آن یک درمان ممکن است یک شروع باشد.