خیانت، فساد و ظلم: «من، کلودیوس»، سریالی که 50 سال بعد هنوز دنیا را توضیح میدهد.
اقتباس تلویزیونی از رمان کلاسیک رابرت گریوز، کمهزینه، اما با بازیگران و فیلمنامههای فراموشنشدنی، پیشروی سریالهای دورهای، سریالهای افسانهای بود و به نظر میرسد نگرشهای سیاسی خاصی زندهتر از همیشه هستند.
"در ضمن، به انجیرها دست نزنید." سیان فیلیپس، هنرپیشه، اظهار داشته است که وقتی به دنیا سفر میکرد، حتی چند دهه پس از نمایش اول من، کلودیوس، کسی صدای او را میشناخت و از او میخواست که عبارتی را که شخصیتش، لیویا دروسیلا، ماکیاولیستی بیان میکند، بیان کند. آن صحنه از سریال در تخیل جمعی با سکانس آغازین خود رقابت می کند، که در آن در آغاز 13 قسمت آن، یک مار با موسیقی تهدیدآمیز بر روی صورت موزاییکی کاشی کاری شده امپراتور کلودیوس لغزید.
به طور خلاصه این بود: عظمت و کثیفی امپراطوری تازه متولد شده ای که قبلا توسط فساد فرسوده شده بود، بیماری اخلاقی حاکم بر خانواده، دسیسه های سیاسی، خیانت های شخصی، تأثیرات ویرانگر اعمال قدرت و طمع. تأثیر من، کلودیوس را میتوان در پروژههای تلویزیونی بسیار جدیدتر، از بازی تاج و تخت تا جانشینی، مشاهده کرد، اما در چشمانداز سیاسی بینالمللی کنونی، در قالب رهبرانی مانند دونالد ترامپ نیز ظاهر میشود.
امسال، نیم قرن از اولین پخش آن می گذرد، اما هرکسی که یک قسمت را تماشا می کند، تایید می کند که به همان اندازه که در آن زمان بود مرتبط است.
به خواندن ادامه دهید
متن اصلی (انگلیسی)
Betrayal, corruption and cruelty: ‘I, Claudius’, the series that still explains the world 50 years later
Low-budget, but with unforgettable actors and scripting, the television adaptation of the Robert Graves classic was a forerunner of period series, legendary soap operas, and it would seem, certain political attitudes that are more alive than ever