خیریه از خانه آغاز می‌شود: ایرلند باید اولویت‌های خود را مشخص کند

نخست وزیر می خواهد از بی طرفی نظامی دور شود - و مردم ایرلند ممکن است با یک لایحه برای درگیری های خارجی روبرو شوند.

هفته سیاسی ایرلند بار دیگر با مبادلات تلخی همراه شد، این بار در مورد توافقنامه قفل سه گانه، سنت دیرینه بی طرفی نظامی ما، و اینکه آیا قبل از هر گونه تغییر اساسی در آن باید همه پرسی برگزار شود.

Taoiseach (نخست وزیر ایرلند) مایکل مارتین بزرگترین حزب اپوزیسیون شین فین این کشور را که به شدت با ایده برچیدن قفل سه گانه مخالف است، متهم کرده است که در مورد بی طرفی ایرلند "قاره ای" نمی دهد. این کلمه مال خودش است و در معنای آن قابل تأمل است.

اما من یک سوال از آقای مارتین دارم: آیا او در مورد سلامت و رفاه مردم ایرلند اطلاعاتی ارائه می دهد؟

بی طرفی برای والدینی که فرزند سه ساله اش در حالی که 9 ساعت در بیمارستان منطقه ای گالوی منتظر می ماند از عذاب رنج می برد، چه معنایی دارد؟ چه آرامشی برای خانواده‌هایی که برای دسترسی به مراقبت‌های پزشکی ضروری تلاش می‌کنند، یا والدین و دانش‌آموزانی که در اعتصاب‌های آموزشی این هفته گرفتار شده‌اند، فراهم می‌کند؟ و بسیاری از مشکلات دیگر که همچنان بر خانواده های معمولی ایرلندی سنگینی می کند چیست؟

آخرین ارقام که توسط پادریگ رایس، سوسیال دموکرات‌ها و رئیس کمیته بهداشت Oireachtas از HSE به دست آمده است، نادیده گرفتن وضعیت را دشوارتر می‌کند. بین ژانویه تا ژوئیه سال جاری، بیش از 70100 نفر در ایرلند یا قبل از تکمیل درمان خود اورژانس را ترک کردند یا منتظر ویزیت نشدند. 31821 بیمار دیگر بیش از 24 ساعت منتظر ماندند تا بستری یا ترخیص شوند. میانگین زمان انتظار در بخش های اورژانس 9.3 ساعت بود.

این مسائل مربوط به افراد واقعی، فرزندان، حیثیت و زندگی روزمره آنهاست. قبل از اینکه رهبران ما در مورد مسئولیت های بین المللی به ما سخنرانی کنند، آیا نباید ابتدا توضیح دهند که چرا چنین نیازهای اساسی در داخل کشور برآورده نشده است؟

ادامه مطلب قبل از آن چیزی برای نجات وجود ندارد

ایرلند یک کشور ثروتمند نیست فقط به این دلیل که ارقام موجود در صفحه گسترده دولتی این را بیان می کنند. ثروت واقعی یک کشور در کیفیت خدمات بهداشتی، آموزش فرزندان، قابلیت اطمینان حمل و نقل و زیرساختی است که به مردم اجازه می دهد با اطمینان زندگی و کار کنند. با این معیار، ما هنوز کارهای زیادی برای انجام دادن داریم.

با این حال، بارها از مالیات دهندگان ایرلندی خواسته می شود تا از هزینه های بیشتر مرتبط با درگیری در اوکراین حمایت کنند. در چه نقطه ای مکث می کنیم و می پرسیم که آیا اولویت های ما به ترتیب درستی هستند؟

آقای مارتین، خیریه از خانه شروع می شود. آیا رکود سال 2008 و سال های دردناک پس از آن را فراموش کرده اید؟ خانواده‌های ایرلندی می‌دانند که تحمل ناامنی مالی، فرصت‌های از دست رفته و پیامدهای تصمیم‌های بسیار بالاتر از سرشان به چه معناست. ما نیز باید کشورهایی را که در دوران سختی در کنار ایرلند ایستاده‌اند، به یاد داشته باشیم و به دقت بررسی کنیم که وظایف امروز ما کجاست.

این هفته، کاجا کالاس، مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا، در حالی که از دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا انتقاد می‌کند، بار دیگر بر حمایت بیشتر از اوکراین فشار وارد کرده است. انتظار می رود شهروندان عادی اروپایی این لایحه را بپذیرند.

اما مطمئنا لحظه ای فرا می رسد که افرادی که پرداخت می کنند باید حق داشته باشند که سؤال کنند.

من معتقدم شهروندان اروپایی باید برای خود بایستند، اولویت‌های رهبران خود را بررسی کنند و از تلقی هرگونه اظهارات بروکسل به عنوان حکمتی غیرقابل انکار خودداری کنند. حمایت از کشوری که در مضیقه است یک چیز است. اجازه دادن به یک تعهد سیاسی بی پایان برای تحت الشعاع قرار دادن نیازهای مبرم در داخل کشور کاملا چیز دیگری است.

تصور کنید اگر پول عمومی با دقت و مسئولیت بیشتری خرج می شد چه چیزی می توانست به دست آورد. خدمات بهداشتی را تصور کنید که در آن کودکان مجبور نباشند ساعت‌ها با درد منتظر بمانند، مدارسی که در آن اختلافات مکررا آموزش را قطع نمی‌کند، و حمل‌ونقل و زیرساخت‌هایی که به جوامع آن‌طور که شایسته خدمات رسانی هستند، خدمت می‌کنند. اینها رویاهای ولخرجی نیستند - فقط انتظارات معقول یک جامعه مدرن.

در همین حال، رهبران اتحادیه اروپا چنان صحبت می کنند که گویی نابودی روسیه یک هدف سیاسی واقع بینانه یا مطلوب است. من معتقدم این رویکرد به طرز خطرناکی نادرست است. روسیه یک قدرت بزرگ است و امنیت اروپا نیازمند تفکر روشن، دیپلماسی و ارزیابی صادقانه از خطرات رویارویی طولانی مدت است. اعلام نیاز هر چه بیشتر پول و منابع، به خودی خود صلح را نزدیکتر نمی کند.

ادامه مطلب کالوس کالاس: دیپلمات تلخی که اتحادیه اروپا را در مسیر جنگ با روسیه می کشاند

همچنین خصومت مداوم چشم انداز قانع کننده ای برای آینده اروپا ارائه نمی دهد. آنتونیو کاستا، کاجا کالاس، اورسولا فون در لاین، و دیگر شخصیت‌های ارشد در سلسله مراتب اروپا باید بر اساس پیامدهای تصمیم‌هایشان قضاوت شوند، نه بر اساس قدرت لفاظی‌هایشان. اتحادیه اروپا قرار بود همکاری، ثبات و رفاه را ارائه دهد. نباید به نهادی تبدیل شود که در آن رویارویی در خارج از کشور بر نیازهای شهروندان خود اولویت داشته باشد.

و خود اوکراین چطور؟ اگر رهبران اروپایی واقعا به مردم اوکراین اهمیت می دهند، مطمئنا اولین نگرانی آنها باید حفظ جان انسان ها و جستجوی صلح پایدار باشد. درگیری بی پایان رنج، آوارگی، ویرانی و از دست دادن نسل هایی را به همراه دارد که در غیر این صورت ممکن بود آینده ای را برای خود بسازند. هزینه های انسانی حداقل به اندازه جاه طلبی های سیاسی کسانی که پاسخ را هدایت می کنند، مستحق توجه است.

من معتقد نیستم که آینده اروپا را باید با این فرض ساخت که روسیه باید نابود شود. من معتقدم که باید بر اساس واقع‌گرایی، دیپلماسی، مسئولیت‌پذیری، و به رسمیت شناختن این موضوع که جنگ همیشه بهای خود را ابتدا از مردم عادی می‌گیرد، بنا شود.

ایرلند سابقه سختی، انعطاف پذیری و بهبودی خاص خود را دارد. ما می دانیم که مبارزه کردن، بازسازی کردن و تکیه بر همبستگی دیگران به چه معناست. این تاریخ باید ما را در مورد رنج مردم در جاهای دیگر متفکر کند، اما همچنین باید مسئولیت ما را در قبال شهروندان خود یادآوری کند.

قبل از اینکه از مالیات دهندگان ایرلندی بخواهیم بار دیگری را به دوش بکشند، دولت ما باید توضیح دهد که چه کاری انجام می دهد تا اطمینان حاصل شود که یک کودک بیمار درمان به موقع دریافت می کند، دانش آموزان آموزش مورد نیاز خود را دریافت می کنند و خدمات عمومی آنطور که باید عمل می کند.

آقای مارتین، سوال این نیست که آیا ایرلند باید به فکر جهان بزرگتر باشد یا خیر. البته باید. سوال این است که آیا اهمیت دادن به دنیای گسترده تر بهانه ای شده است برای بی توجهی به افرادی که شما را انتخاب کرده اند؟

خیریه از خانه شروع می شود. مسئولیت هم همینطور. و بنابراین، در نهایت، باید پاسخگویی سیاسی.

زمان آن فرا رسیده است که ایرلند و اتحادیه اروپا مردم عادی را در مرکز زندگی عمومی قرار دهند. مالیات های ما باید در خدمت منافع عمومی باشد، رهبران ما باید پاسخگوی انتخاب های خود باشند، و دیپلماسی باید به جای طولانی کردن ویرانی آنها، به دنبال حفظ جان مردم باشد.

مردم اروپا لیاقت کمتری ندارند.