داخل صنعت فیلم های اسرای جنگی اجباری روسیه

KARPYLIVKA، اوکراین — ولودیمیر سربرودولسکی، یک سرباز اوکراینی با موهای خاکستری و چین و چروک های عمیق، در حالی که پشت دوربین با اسیر روسی خود صحبت می کرد، سیگار کشید. سربرودولسکی که به نظر می رسد علیه کشورش روی آورده است، گفت: «من نمی خواهم به آنجا برگردم. "خوب خواهد بود اگر همه اینها به سرعت تمام شود." این ویدئو تبلیغاتی روسیه بود. هفته‌ها قبل از انتشار آن در تلگرام، سربرودولسکی برای اوکراین در خط مقدم شرقی علیه مردانی که او را اسیر کرده بودند می‌جنگید. حالا او فیلمنامه آنها را دنبال می کرد. تبلیغات کار کرد.

مشاجرات در مورد اینکه آیا سربرودولسکی به کشورش خیانت کرده یا خیر، زادگاهش کارپیلیوکا، دهکده ای با 500 نفر را که در مزارع طلایی گندم در منطقه چرنیهیو اوکراین قرار دارد، متلاشی کرد. برخی به او برچسب خیانتکار زدند. نینا بدکو، 68 ساله، که در خیابان اصلی کارپیلیوکا برای گفتگو با زنان دیگر توقف کرد، گفت: «او در حال کشیدن سیگار است و می‌گوید به اوکراین برنمی‌گردد. "به همین دلیل است که مردم این تصور را دارند." سربرودولسکی هفته‌ها پس از اشتراک‌گذاری ویدئو در اسارت درگذشت.

هنگامی که جسد او برای دفن در بهار امسال آماده شد، برخی از همسایگانش - با اعتقاد به تبلیغات - شهردار دهکده را تهدید کردند که اگر اجازه دهد سربرودولسکی در قبرستان شهر گذاشته شود، به خشونت خواهد پرداخت. دیگران از او دفاع کردند و گفتند که او با کمال میل به جنگ رفت، بدون اینکه بخواهد از سربازی فرار کند. لیدیا کووالنکو، یک زن 82 ساله کوتاه قد با لبخندی روشن، گفت: «شاید آنها به او قول کوه های طلا داده اند. حداقل می توانستند او را در نزدیکی مادرش دفن کنند. مشاجرات، سرنوشت بدن او را در هاله ای از ابهام قرار داد.

هزاران ویدئو از این دست در شبکه های اجتماعی روسیه ارسال شده است که برخی از آنها از تلویزیون دولتی پخش می شود. آنها از یک فرمول پیروی می کنند: زندانیان اوکراینی فرماندهان خود را محکوم می کنند، از بازگشت به خانه خودداری می کنند، فساد را محکوم می کنند و می گویند که امیدوارند جنگ به زودی پایان یابد. این پیام از زمان آغاز تهاجم تمام عیار روسیه در سال 2022 با تغییرات اندک تکرار شده است و روایت‌های روسی را در مورد کشوری که به آن حمله کرده است تقویت می‌کند و بی‌اعتمادی نسبت به ارتش در جوامع اوکراینی ایجاد می‌کند.

سیستمی از سوء استفاده سازمان های حقوق بشر از روسیه خواسته اند که پخش فیلم های اسیران جنگی را از روزهای اولیه تهاجم گسترده متوقف کند. آیسلینگ ریدی، مشاور حقوقی ارشد دیده بان حقوق بشر در آن زمان در بیانیه ای گفت: «وظیفه تحت کنوانسیون ژنو محافظت از اسرا در برابر کنجکاوی عمومی و همچنین از ارعاب یا تحقیر است».

این ویدئوها در یک سیستم بازداشت ضبط شده است که ماموریت نظارت بر حقوق بشر سازمان ملل متحد در اوکراین آن را به طور سیستماتیک توهین آمیز تشخیص داده است - تا حدی با "زبان غیرانسانی در رسانه های دولتی" حفظ شده است. در مصاحبه با بیش از 850 اسیر جنگی اوکراینی که توسط سازمان ملل انجام شد، 96 درصد گفتند که شکنجه یا بدرفتاری از جمله ضرب و شتم، شوک الکتریکی به اندام تناسلی، محرومیت از خواب و اعدام های ساختگی را تحمل کرده اند. این گزارش می گوید که این سوء استفاده ممکن است سال ها ادامه داشته باشد. بیش از نیمی از اسیران جنگی روسیه نیز بدرفتاری را به سازمان ملل گزارش داده‌اند.

بازرسان گفتند که این در محل دستگیری رخ داده است. زندانیان روسی برای فیلمبرداری از ویدئوهای مشابه ساخته شده اند که سازمان ملل آن را محکوم کرده است. با این حال، بر خلاف روسیه، اوکراین به گروه‌های نظارتی اجازه می‌دهد بدون مانع به مراکز نگهداری زندانیان دسترسی داشته باشند که به گفته سازمان ملل متحد با کنوانسیون ژنو مطابقت دارد. ابتکار رسانه برای حقوق بشر، یک سازمان غیرانتفاعی اوکراینی، 240 بازداشتگاه را که اوکراینی‌ها را در سرزمین‌های اشغالی و روسیه نگهداری می‌کنند، مستند کرده است.

اولنا بلیاچکووا، که کارش در MIHR بر زندانیان و مفقودان متمرکز است، گفت: «هرچه تعداد بیشتری از این ویدیوها را ضبط کنند، قدرت بیشتری به ایده‌های خود می‌دهند. شوهر خودش از سال 2015 تا 2017 اسارت روسیه را تحمل کرد. در برخی موارد، روسیه از ویدئوهای تبلیغاتی به عنوان مدرک برای محاکمه زندانیان اوکراینی استفاده کرده است. بلیاچکووا گفت که در غیاب حسابداری رسمی روسی، این ویدئوها می تواند به عنوان مدرکی بر وضعیت یک سرباز به عنوان اسیر جنگی باشد.

او گفت که از آنجایی که آنها به طور مکرر از رسانه های اجتماعی حذف می شوند، نمی توان تعداد دقیق چنین ویدیوهایی را تعیین کرد، اما تعداد آنها به هزاران نفر می رسد. صنعت هنگامی که واسیلینا دومان ویدئویی از همسرش یوهن شیبالوف را از اسارت روسیه در اینترنت دید، اولین واکنش او مخفی نگه داشتن آن بود. او نگران بود که طوفان رسانه ای قیمتی را که روسیه برای مبادله او می خواهد افزایش دهد. این اولین باری بود که بعد از چند ماه صورت او را می دید. شیبالوف در روز اول تهاجم داوطلبانه به جنگ پرداخت. روس ها او را در می 2022 دستگیر کردند.

او گفت که در این ویدئو، او لاغر بود و آثار ضرب و شتم در آن دیده می شد. او با استفاده از این ویدئو به عنوان مدرکی دال بر اسارت او، گزارش پلیس را ارائه کرد. او خواستار این بود که او مجبور شود برخلاف میلش صحبت کند. او گفت: «دریافت یک ویدیو خوشحالی بزرگی است، حتی اگر فرد چیز عجیبی روی آن بگوید. یعنی زنده بود شیبالوف، مردی قد بلند با گونه‌های برجسته، اشغال روسیه در شهر دونتسک را در حالی که عوامل روسی و همکارانشان در سال 2014 به شرق اوکراین سرازیر شدند، تماشا کرد.

دولت اوکراین پس از سرنگونی یک رئیس‌جمهور طرفدار روسیه توسط انقلاب کرامت، دچار آشفتگی شد و توانایی آن برای پاسخ‌گویی محدود شد. او در مورد هرج و مرج آن زمان گفت: «این به تبلیغات روسیه فضایی آزاد و بدون رقیب داد. "این باعث شد مردم در مورد آنچه اتفاق می افتد بسیار سرگردان شوند." شیبالوف که پیش از این یک روزنامه نگار بود، برای راه اندازی یک سازمان کمک رسانی با دفتری در هتل دونتسک که فضای رایگانی برای آنها فراهم می کرد، استعفا داد. یک روز دید که یک خدمه تلویزیونی روسی حدود 50 نفره به همان هتل نقل مکان کردند. شیبالوف تماشا کرد که آنها خطوطی را برای نقش ساکنان محلی یاد می گیرند.

شیبالوف گفت: «آنها فقط قهوه نوشیدند، سیگار در ایوان دود کردند و یاد گرفتند که بگویند «من اهل هورلیوکا هستم». سپس آنها تعجب می کردند، "هورلیوکا f-k چیست؟" برخی از غیرنظامیان شیبالوف به تبلیغات مومن روسیه کمک می کردند. با آنها بحثی نکرد. او گفت: «آنها فقط قربانی بودند. آنها گروگان بودند.» از آنجایی که روس ها مقامات و قوانین خود را در سرزمین های اشغالی نصب کردند، اداره یک سازمان کمک رسانی غیرقابل دفاع شد. شیبالوف پس از اخراج از دونتسک به کیف نقل مکان کرد. در ساعت 6 صبح در 24 فوریه 2022، شیبالوف با تماس یکی از دوستان از خواب بیدار شد.

تهاجم تمام عیار آغاز شده بود. او صدای جت های جنگنده و انفجار را شنید. تا دو ساعت بعد اخبار را تماشا می کرد، قهوه می نوشید و سیگار را یکی پس از دیگری می کشید. تا ساعت 10:30 صبح، شیبالوف برای مبارزه نام نویسی کرد. گروهبان او یک نارنجک انداز راکت انداز به او داد. گروهبان گفت: «تبریک، حالا تو نارنجک‌زن ما هستی.» پس از کمک به عقب راندن ارتش روسیه از حومه کیف، او به مرز بین مناطق دونتسک و لوهانسک اعزام شد. یک تیپ دیگر اوکراینی که در آن نزدیکی بود عقب نشینی کرد، اما شیبالوف و واحدش مطلع نشدند.

او گفت که چهار نفر از آنها علیه یک گردان از چتربازان روسی بودند. بعد از یک هفته محاصره شدند. شیبالوف پس از بستن، بازجویی و انتقال به مراکز نگهداری، در زندانی در لوهانسک فرود آمد. او گفت که مورد ضرب و شتم و شکنجه قرار گرفته است. شیبالوف به مدت شش ماه خورشید را ندید و در دوران اسارت بیش از 30 پوند وزن کم کرد. او گفت: «برای صبحانه فرنی با کرم و برای شام فرنی با ماسه می‌خوردیم. شیبالوف گفت که او یک زندانی با ارزش برای روس ها بود زیرا اهل شرق بود، روزنامه نگار بود و با سازمان های بین المللی کار می کرد.

او گفت که آنها مایل بودند او را به عنوان یک جاسوس آمریکایی معرفی کنند - اتهامی که تا 20 سال حبس دارد. یک روز، یک افسر اطلاعاتی روسیه به شیبالوف گفت که در حال ضبط مصاحبه با روسیه امروز، رسانه تحت کنترل دولت است. روسی گفت: «خودت را آماده کن. "آنها پنج دقیقه دیگر به اینجا می آیند." شیبالوف به اتاقی راحت با مبل دعوت شد. خدمه دو آیفون داشتند. یکی از مردها با او صمیمانه برخورد کرد و چای و سیگار تعارف کرد. طوری صحبت می کرد که انگار با هم گپ و گفتی دوستانه داشتند.

شیبالوف گفت: «مثل دو رفیق که آبجوی جمعه خود را می نوشند و به آرامی در مورد مسائل جهانی بحث می کنند. با یک خدمه محلی که قبلا آمده بودند و به زندانیان فیلمنامه می دادند تا بخوانند متفاوت بود. خدمه RT پیچیده تر بودند. او گفت: «آنها واقعا شما را دستکاری کردند تا کاری کنند که چیزی بگویید که به عنوان یک موضع طرفدار روسیه یا ضد اوکراین است، اما اینها سخنانی است که شما گفته اید. "آنها فقط سعی می کنند شما را دستکاری کنند تا شما را در آن قلاب بگیرند." افسر اطلاعات در همین حال تلویحا او را به بازجویانش که بیرون در منتظر بودند، تهدید کرد.

شیبالوف در این مصاحبه دو ساعته سعی کرد حرکات و تنفس خود را کنترل کند. او گفت: «وقتی با آنها صحبت کردم، حتی خودم را از احساس چیزی منع کردم. وقتی به سلولش برگشت، زیاد درباره ویدیو صحبت نکرد. او نصف پاکت سیگاری را که افسر اطلاعاتی روسیه به او داده بود با هم سلولی هایش تقسیم کرد. در بازگشت به خانه، این ویدئو با افزودن شواهدی مبنی بر اسیر بودن او به جای مفقود شدن در عمل، به او کمک کرد تا در لیست مبادلاتی قرار گیرد. همسرش، دومان، گزارش هایی را با تمام مقاماتی که فکرش را می کرد، ارسال کرد.

در حالی که او در زندان بود نمی توانست در تخت مشترک آنها بخوابد، روی یک کیسه خواب روی زمین استراحت می کرد و خود را مشغول رساندن کمک به سربازان در خط مقدم می کرد. او و دوستش عادت داشتند از روی یک پل در کیف بیرون بیایند، پنجره هایشان را پایین بیاورند و جیغ بزنند. او گفت: «این روش ما برای کاهش استرس بود. شیبالوف قبل از اینکه در دسامبر 2022 مبادله شود به او گفته نشده بود کجا می رود. یک نگهبان روسی به او گفت که قرار است اعدام شود، سپس گفت این یک شوخی است. او وارد خاک اوکراین شد و سرود اوکراین را در اتوبوس به همراه دیگر زندانیان خواند.

او گفت: «این چیزی است که هرگز در یک سلول روسی نمی‌تواند اتفاق بیفتد، حتی در رویا، که می‌توانی سرود اوکراین را بخوانی و به خاطر آن کتک نخوری». پس از هفت ماه اسارت، در شب سال نو به خانه آمد. دومان در مورد لحظه ای که متوجه شد او به خانه می آید، گفت: «من گریه نکردم، خیلی بلند فریاد زدم. "فکر می کنم نصف ساختمان را بیدار کرده ام." شیبالوف و دومان پس از بازگشت، از کیف به شهر کوچک میکولایف در منطقه لویو غربی اوکراین، جایی که دومان اهل آن است، نقل مکان کردند. زن و شوهر خود را حفظ می کنند.

شیبالوف در مورد ولودیمیر سربرودولسکی شنیده بود که روستای او از اقامتگاه نهایی در سرزمینی که در آن متولد شده بود محروم بود. او را عصبانی کرد. او گفت: «تبلیغات روسیه - این یک صنعت است. آنها این را به عنوان یک صنعت با حجم مورد نیاز مواد اولیه اولیه، که بازجویی و مصاحبه با اسیران جنگی است، تسهیل می کنند. او گفت که تمام زندانیان سابق شیبالوف که با آنها در تماس است مجبور شده اند از آنها فیلم بگیرند. او گفت: «آنها واقعا رسانه ها را به عنوان سلاح، فرهنگ را به عنوان سلاح، زبان را به عنوان سلاح و دین را به عنوان یک سلاح درک می کنند. بنابراین، آنها با آن به عنوان یک سلاح مناسب رفتار می کنند.

آنها منابع زیادی را برای تولید آن سرمایه گذاری می کنند. آنها تاکتیک های پیچیده و هوشمندانه ای را طراحی می کنند که چگونه از آن استفاده کنند. و هزاران نفر درگیر آن هستند.» یک سلول در دونتسک اسیرکنندگان ولدیمیر سربرودولسکی او را در بازداشتگاهی در Chistiakove، شهری که تا سال 2016 به نام تورز شناخته می‌شد، قرار داد، که از سال 2014 توسط ارتش روسیه اشغال شده بود. مجتمع زندان که در پشت یک حصار دوتایی قرار داشت برای نگهداری 1200 زندانی ساخته شد. از جمله آنها میکولا شوستروف، یک پزشک ارتش بود که در شهر جنوبی ماریوپول در حالی که روسیه به طور وحشیانه آن را در بهار 2022 محاصره کرد، دستگیر شد.

شوستروف نزدیک به سه سال را در اسارت روسیه گذراند و بین مراکز نگهداری جابجا شد. شوستروف از یکی از زندان ها به یاد آورد: «آنها به سلول ما آمدند، آنها عکس پوتین، سرود فدراسیون روسیه را آویزان کردند و به ما گفتند که آن را یاد بگیریم». پس از اینکه زندانیان را مجبور کردند که کلمات را از اشعار سرود نصب شده در سلول بیاموزند، اسیرکنندگان آنها به آنها گفتند که دوبیتی های جداگانه بخوانند و از آنها در مورد چند خط آن سؤال کردند. اگر نمی توانستند جواب بدهند، زندانیان را کتک می زدند.

تا زمانی که او به Chistiakove رسید، دندان های شوستروف در اثر ضرب و شتم و بازجویی های مکرر از بین رفته بود و او به دلیل جیره غذایی ناچیز، وزن زیادی از دست داد. حدود یک سال پس از اسارت او، یک گروه فیلمبرداری وارد شد. شوستروف و دیگران را به اتاقی آوردند که در آن مردی از او بازجویی کرد در حالی که مردی دیگر با کلاه و تجهیزات نظامی جلوی دوربین نشست. هنگامی که او وارد اتاق شد، شوستروف با مشت به شکمش کوبید. اسیرکنندگان او گفتند: «اگر نمی‌خواهید این موضوع تکرار شود، پاسخ دهید.» مصاحبه کنندگان شوستروف به دنبال اطلاعات مخرب در مورد ارتش اوکراین بودند.

شوستروف پشت میز نشست، به پایین نگاه می کرد، لکنت زبان داشت و سعی می کرد تا جایی که می تواند بی طرفانه پاسخ دهد. شوستروف گفت، فرصتی برای نشان دادن زنده بودن خود به خانواده‌ها، انگیزه اصلی زندانیان برای همکاری با مبلغان بود. او گفت: «شما برای نشان دادن خود هر چیزی خواهید گفت. سربرودولسکی در اواخر سال 2024 با عذاب وارد سلول شوستروف شد. او به شوستروف و سایر هم سلولی هایش گفت که او پس از ناتوانی در خواندن سرود روسیه به شدت مورد ضرب و شتم قرار گرفت. شوستروف به یاد آورد که معده سربرودولسکی از حمله متورم و حساس شده بود.

آموزش پزشکی او به وضوح نشان داد که وضعیت چقدر حاد است. سربرودولسکی به او گفت: "من حتی نمی توانم آب بخورم." مردان خواستار پزشک شدند، اما نگهبانان گفتند که او باید تا صبح صبر کند. شوستروف تمام شب را با این مرد 55 ساله صحبت کرد تا او را از درد دور کند. شوستروف گفت: «من نتوانستم به او کمک کنم. "در پادگان ما، تنها چیزی که داشتم دو دست و آب سرد از شیر آب بود. همین." صبح یک آمبولانس او ​​را برد، اما برای نجات جان سربرودولسکی خیلی دیر شده بود. او اولین مردی نبود که شوستروف شاهد مرگ در اسارت بود.

شوستروف گفت: «او تا پایان عمر در زندان بود، و شما شروع به فکر کردن می کنید، «چرا من همه اینها را تحمل می کنم؟» شوستروف، که در تبادل نظر فوریه 2025 آزاد شد، از واکنش دهکده به ویدیوی سربرودولسکی خشمگین بود. او گفت تنها واقعیتی که از آن برداشت می شود این بود که این فرد در زمان فیلمبرداری زنده بوده است. او گفت که هیچ کس نمی تواند بداند که اسیر چه چیزی را تحمل کرده است. شوستروف گفت: «شما در آنجا زندانی هستید.

"تو آدم نیستی." شصت مایل دورتر از خانه پس از ماه‌ها بلاتکلیفی، سربرودولسکی در لبه یک قبرستان شهری در فاصله 60 مایلی خانه‌اش، دور از بخشی که اجساد سایر اعضای ارتش را در خود جای داده بود، به خاک سپردند. پس از بازگرداندن جسد او در آوریل 2025، دفتر دادستانی دونتسک اوکراین تحقیقات جنایی را در مورد مرگ سربرودولسکی آغاز کرد. یک سخنگوی کالبد شکافی به این نتیجه رسید که او بر اثر ضربه چاقو به شکم مرده است. تحقیقات ادامه دارد.

شهردار کارپیلیوکا، روستای زادگاه سربرودولسکی، گفت که این ویدئو را دیده است، اما مسئولیت عدم دفن محلی را رد کرده و از صحبت بیشتر در مورد این موضوع خودداری کرده است. پلاک روی قبر سربرودولسکی تاریخ مرگ را ندارد. عکسی از صورت او با چین و چروک های غاردار در مرکز یک صلیب قرار دارد. کسانی که داستان او را شنیده‌اند آمده‌اند تا شمع‌ها، گل‌ها، یادداشت‌های مهربانانه و پرچم اوکراین را بگذارند که هنگام وزش بادهای استپی باز می‌شود. سربرودولسکی در ویدئوی خود گفت: "من فقط 55 سال دارم. فقط می خواهم که خدا چند سال دیگر به من بدهد." "آرام و آرام زندگی کنیم."