«دارلینگتون» ساشا گرواسی برخلاف بقیه درباره یک میلیاردر فناوری است

ساشا گرواسی می داند که ترمینال همه چیز را برای او تغییر داده است.

فیلمنامه‌نویس و فیلم‌ساز بریتانیایی چند سال قبل از شروع کار بر روی اولین کارگردانی‌اش، در یک مهمانی شام بود، فیلمی راک درباره یک گروه متال کانادایی که بیش از 25 سال قبل با او دوست شده بود (2008 Anvil! The Story of Anvil)، زمانی که با یک "غریبه کاملا" آشنا شد و بلافاصله با او رابطه برقرار کرد. گرواسی به هالیوود ریپورتر به یاد می آورد: "من نمی دانستم او کیست و او گفت: "اوه، من فیلمنامه نویس هستم."

و سپس به او نگاه کردم و گفتم: «اوه خدای من!» مثل ملاقات با میک جگر است.» داستان‌های مرتبط تلویزیون باند دونگ وون، کیم گویون برای رهبری درام عاشقانه-اکشن دوره‌ای نتفلیکس «گرگ و میش بین ما» باربارا بروکلی، تهیه‌کننده قدیمی جیمز باند، رئیس مدرسه ملی فیلم و تلویزیون بریتانیا شد.

این مرد اتفاقا استیون زیلیان (فهرست شیندلر) برنده اسکار سنگین وزن صنعت بود که مربی گرواسی شد - و همچنان باقی می ماند. زیلیان بریتانیایی را به استیون اسپیلبرگ معرفی کرد، ملاقاتی که در نهایت منجر به بازیگر او در سال 2004 با بازی تام هنکس در نقش مردی شد که در ترمینال فرودگاه جان اف کندی نیویورک گیر افتاده بود. گرواسی سر تکان می دهد: «درهای زیادی را باز کرد.

این یک چیز بزرگ در زندگی هر نویسنده ای است که مسلما بزرگترین کارگردان تاریخ رسانه بگوید: "من می خواهم فیلمنامه شما را کارگردانی کنم." این همکاری به گرواسی اجازه می دهد تا روی تعدادی از پروژه های دیگر کار کند، مانند جنایات هنری در سال 2010، 2011، پروژه درونی 20، Diner20، Diner20، پروژه های Diner20 او. هروه . درام به رهبری پیتر دینکلیج، روزهای آخر ستاره فرانسوی هروه ویلشایز را دنبال کرد، که گرواسی تنها چند روز قبل از خودکشی در سال 1993 با او مصاحبه کرد.

و به همان اندازه که حکایت‌های کارگردان-نویسنده درباره هنکس و دوستی سال‌ها او با دینکلیج درخشان هستند، این آخرین ویژگی اوست که اینجا هستیم تا درباره آن صحبت کنیم - محصول دیگری از پیوندهای ریشه‌دار گرواسی در هالیوود، که به اذعان او می‌توان آن را به استیونز ردیابی کرد. گرواسی از خانه اش در لس آنجلس می گوید: "من همه چیز را به آنها مدیونم."

در دارلینگتون، که توسط CAA برای حقوق آمریکای شمالی نمایندگی می‌شود و فروش بین‌المللی را با Rocket Science در AFM راه‌اندازی می‌کند، کیت اسپنسر (رنه زلوگر) یک بازیگر تلویزیونی پژمرده است که مدت‌ها توسط صنعت فراموش شده است. از او دعوت شده است تا مشهورترین نقش خود را دوباره ایفا کند - نه در احیای سریال، بلکه در دنیای واقعی، جایی که یک میلیاردر فناوری منزوی (ستاره هولدوورز، دومینیک سسا) با دقت یک ملک روستایی انگلیسی را به شکوه سابق خود بازگرداند. او پس از عقب نشینی از جهان، اکنون زندگی خود را در آنجا با این خیال سپری می کند که در واقع سال 1923 است.

هنگامی که کیت در این وجود عجیب و کنترل شده مستقر می شود، متوجه می شود که توهم و واقعیت بسیار بیشتر از آن چیزی که او تصور می کرد در هم تنیده شده اند.

گرواسی می‌گوید: «شخصی فیلم را به‌عنوان «نمایش ترومن» با «بازمانده‌های روز ملاقات می‌کند» توصیف کرد، و من فکر می‌کنم این بسیار دقیق است. او الهام گرفت که فیلمنامه را بر اساس سؤالات هولناکی که برای میلیاردرهای فعلی فناوری داشت، بنویسد، کسانی که پول بیشتری نسبت به آنچه می دانند با آن ها باید انجام دهند، دارند. ایده [این است] که وقتی شما می توانید هر کاری انجام دهید، و در واقع هر کاری انجام می دهید، چقدر برای بقیه جهان و مردم آنجا سالم است؟ او می پرسد.

اما برخلاف آنچه که امسال در مورد میلیاردر فناوری داشتیم - مستند مصنوعی، حسابرسی اجتماعی، و مستند ماسک اثر الکس گیبنی، فورا به ذهن می رسد - گرواسی معتقد است که این به هیچ وجه یک فیلم سیاسی نیست. او می‌گوید: «این ساده‌دلانه است. من فکر می‌کنم خطراتی وجود دارد و احساسات واقعی در آن وجود دارد. "اما در نهایت، این یک طنز است. [...] این رساله ای در مورد معنای عمیق میلیاردرهای فناوری نیست."

در زیر، Gervasi به ساخت Darlington می پردازد، که قرار است تولید خود را در اوایل بهار در بریتانیا آغاز کند. او در مورد فریب دادن زلوگر که به سختی می‌توان آن را پین کرد، می‌گوید که چرا نتوانست یک بار دیگر در برابر کار با دینکلیج مقاومت کند، و چگونه، در صنعتی که هرگز موانع بیشتری به خود ندیده بود، این داستان با مفهوم بالا و اصلی را از سر راه برداشت.

ساشا، شما کار خود را با یک مستند شروع کردید…

بله، من می خواستم کاری را کارگردانی کنم، زیرا کمی در سیستم هالیوود بودم. من به مدرسه فیلم UCLA رفتم و سپس شروع به رفتن به آنجا کردم و بعد از آن بسیار خوش شانس بودم که استیون اسپیلبرگ فیلمنامه من را با تام هنکس ساخت. این یک چیز باورنکردنی بود زیرا وقتی به لس آنجلس رسیدم، یک نفر را نمی شناختم. می‌دانستم که ساخت مستندم درباره دو ستاره متال کانادایی مسن که هیچ‌کس نامشان را نشنیده بود، دقیقا هیجان تجاری را برانگیخت. بگذار اینطوری بگم بنابراین می دانستم که باید خودم این کار را انجام دهم.

بنابراین با گروهی که در ۱۵ سالگی می‌شناختم و به‌عنوان یک جاده‌نشین با آن‌ها در جاده بودم، دوباره ارتباط برقرار کردم. و این داستانی درباره هزینه امتناع از دست کشیدن از رویاهایتان است. زیرا بیشتر هنرمندان آن را نمی‌سازند. […] متوجه می‌شوید که بسیاری از مردم تسلیم می‌شوند، یا دیگران فقط به خاطر خودشان به راه خود ادامه می‌دهند. و چیزی بود که من در مورد آن احساس بسیار خالص و بسیار الهام‌بخش داشتم. اینکه این بچه ها اصلا تلخ نبودند. آنها فقط کاری را انجام دادند که دوست داشتند، و فقط یک لعنتی نکردند.

غوطه ور شدن انگشت پا در آب های مستند چگونه به بقیه دوران حرفه ای شما کمک کرد؟

بدیهی است که من نویسنده شدم و - بی صدا - روی بسیاری از فیلم های بزرگ کار کرده ام که پاداش خودش بوده است. من برای کار روزانه خوش شانس هستم، اما این واقعا پروژه های شخصی مانند سندان است ... من خودم برای آن مستند هزینه کردم زیرا هیچ کس برای آن هزینه نمی کند. بنابراین من عاشق انجام این فیلم ها هستم و همچنین عاشق کار با پیتر دینکلیج هستم. من در سال 2001 با پیتر دینکلیج آشنا شدم و این ایده را داشتم که داستانی درباره هروه ویلشیز بسازم که در دهه 90 با او مصاحبه کرده بودم و من آخرین کسی بودم که با او مصاحبه کردم. پنج روز بعد او متأسفانه خودکشی کرد.

[…] احساس می کردم می خواهم داستانی تعریف کنم و پیتر دینکلیج را دیدم. من آن را به صورت کوتاه نوشتم، و آن کوتاه در واقع به دست استیون اسپیلبرگ رسید، و او اساسا مرا استخدام کرد زیرا شام من با هروه را خوانده بود.

خوب، اتفاقی که افتاد این بود که در یک شام با یک غریبه آشنا شدم که معلوم شد استیون زیلیان است که برنده اسکار برای فهرست شیندلر شده بود. من نمی دانستم او کیست و او گفت: "اوه، من یک فیلمنامه نویس هستم." و بعد به او نگاه کردم و گفتم: "اوه خدای من!" مثل ملاقات با میک جگر است. نوار دمو خود را به او دادم و او آن را به استیون اسپیلبرگ داد. بنابراین تنها دلیلی که امروز شغلی دارم، استیون زیلیان است. او در مراحل اولیه به من ایمان آورد، من را با استیون آشنا کرد و آن فیلمنامه در نهایت تبدیل به یک فیلم شد.

[…] من عاشق فیلم های شخصی هستم و به نوعی دارلینگتون یکی از آن فیلم هاست زیرا از زندگی من است. من چیزهای زیادی را که فیلم به آنها صحبت می کند مشاهده کرده ام.

درست قبل از اینکه به دارلینگتون برویم، ترمینال چگونه درهای صنعت را برای شما باز کرد؟

یعنی چطور نشد؟ این یک چیز بزرگ در زندگی هر نویسنده ای است که مسلما بزرگترین کارگردان تاریخ رسانه می گوید: "من می خواهم فیلمنامه شما را کارگردانی کنم." درهای زیادی را باز کرد. از نظر دو استیون، زیلیان و اسپیلبرگ، من همه چیز را مدیون آنها هستم. به خصوص استیو [زیلیان] زیرا او مربی من بوده و هست و بهترین دوست من در جهان است.

و من می توانم یک داستان سریع برای شما تعریف کنم، که نمی دانم قبلا گفته ام یا نه. من با تام هنکس روی پروژه‌ای در دفتر کارش کار می‌کردم و او را به خانه می‌بردم، و تام به من گفت: "اشکالی داری یک لحظه فرمان را بگیرم؟" و من گفتم: "باشه." روی صندلی مسافر بود. و من گفتم: چرا؟ و او چرخ را گرفت و گفت: "خب، چون قرار است در فیلم شما بازی کنم." و من کاملا ترسیدم و گفتم: "لعنتی؟" دست‌هایم را روی سرم گذاشتم و خدا را شکر که تام هنکس پیش‌بینی داشت فرمان را در دست بگیرد.

من چنین برخوردهای دیوانه کننده ای داشته ام و او مردی خارق العاده است. […] راه جایگزین این است که او فرمان را به دست نمی گیرد و ما هر دو تصادف می کنیم و می میریم. نه فیلم و نه تام هنکس. بنابراین احساس می کنم انتخاب خوبی از سوی او بود.

با دارلینگتون، شما نه تنها کارگردان، بلکه نویسنده نیز هستید، بنابراین این یک دیدگاه بسیار منحصر به فرد است.

این یک چیز واقعی شخصی است. [...] من عقب نشستم و خوب بود، پس فیلم های زندگی نامه ای درباره آلفرد هیچکاک، درباره آنویل، درباره هروه ویلشیز ساخته ام، و احساس کردم زمان آن رسیده است که کار متفاوتی انجام دهم. بنابراین فکر می‌کنم این انرژی مرحله متفاوتی از زندگی خلاقانه‌ام را به همراه دارد. بر اساس هیچ چیز یا کسی نیست. این فقط یک ایده بود که داشتم. در طول کووید، من کاملا منزوی بودم، مثل همه، و این یک تجربه بسیار چالش برانگیز بود. من فقط فکر می کردم این چیزی در مورد تنهایی وجود دارد و این باعث شد به دنیا فکر کنم.

من همه اینها را تماشا می‌کردم که میلیاردرهای فناوری را به‌وجود می‌آورد، و این که دنیا به خاطر آنها چقدر جالب و متحول شده است - قدرت نامتناسبی که در اختیار دارند، و بی‌عدالتی این نوع افراد. به همین دلیل است که بی‌تفاوتی فوق‌العاده‌ای نسبت به طبقه حاکم وجود دارد، زیرا این حس قطع ارتباط کامل با جهان وجود دارد. این ایده انجام یک کمدی سیاه، یک طنز، از درون من متولد شد. برای من، ایده یک پسر جوان که میلیاردها دلار به دست می آورد و ناگهان با ابزاری برای پشت سر گذاشتن واقعیت، ساختن یک واقعیت جدید... این احساس را به من می داد که ما از آن دور نیستیم.

اگر ایلان ماسک اعلام می کرد که یک جزیره در دریای کارائیب خریده است و اکنون در قرن شانزدهم به عنوان دزد دریایی زندگی می کند، آنقدر شوکه نمی شدیم.

فقط به عنوان نمونه. [من] شخصا او را نمی شناسم. اما ایده [این است] که وقتی می‌توانید هر کاری انجام دهید، و در واقع هر کاری انجام می‌دهید، چقدر برای بقیه جهان و مردم آنجا سالم است؟ […] کمبود همدلی و درک برای افرادی که آن نوع منابع را ندارند وجود دارد. و فقط در سفرهایم به سرتاسر جهان، نابینایی ثروت باورنکردنی را دیده‌ام، به‌ویژه برای سایر انسان‌های روی کره زمین.

اگر می توانید هر کاری انجام دهید، پس فراموش کردن اینکه چگونه سایر انسان های روی کره زمین تحت تاثیر قرار می گیرند بسیار آسان است. بنابراین یک طنز در آن وجود دارد. ملایم است این یک فیلم سیاسی به هیچ وجه نیست. این یک نوع سرگرم کننده از کاوش است که اگر کسی چنین کاری را انجام دهد چگونه می تواند باشد. چشم و گوش ما از تجربیات یک بازیگر زن است که در این مورد با بازی رنه زلوگر بازی می‌کند.

بنابراین، فقط تعدادی چیز [که] از حضور در جهان، از طریق کووید و نگاه کردن به اینکه چگونه چیزها تغییر کرده‌اند و چگونه توازن قدرت و ثروت به‌طور اساسی تغییر کرده‌اند، گرد هم آمده‌اند، و می‌خواهیم وارد آن شوم و چند سؤال بپرسیم، اما امیدواریم، یک فیلم سرگرم‌کننده و سرگرم‌کننده نیز بخواهیم. این یک سرگرمی است و یک کمدی تلخ و شیرین در رگه هال اشبی است. از طریق کووید، من دوباره همه فیلم های هال اشبی را تماشا کردم. او از نظر مسخره بودن آرام موقعیت و اجرای مستقیم طنز آن برای من یک نقطه تماس واقعی است.

شما چیزی پوچ بازی می کنید، اما همه آن را واقعا جدی می گیرند. عنصری از آن در دارلینگتون وجود دارد. [...] شخصی فیلم را اینگونه توصیف کرد که نمایش ترومن با بقایای روز ملاقات می کند، و به نظر من این بسیار دقیق است.

خنده‌دار است که چگونه میلیاردرهای فناوری ثابت کرده‌اند که چنین مواد پخته‌ای هستند، حتی فقط در سال جاری.

آره و من فکر می‌کنم که ما باید واقعی باشیم - بیشتر مردم دنیا از آنها رنجیده‌اند. زیرا برخی از آنها به گونه ای رفتار می کنند که ممکن است مغرور و تحقیرآمیز و حق طلبانه به نظر برسد، و به نظر می رسد به طور کلی غیرمنصفانه و کاملا خارج از مبارزات بقیه بشریت است. وقتی برنامه فضایی خود را شروع می کنید و مردم توانایی خرید مواد غذایی را ندارند، کمی مضحک به نظر می رسد.

بنابراین من فکر می‌کنم که این افراد چه کسانی هستند، چه می‌کنند و آیا ارتباطشان با سیاره زمین کاملا قطع شده است؟ […] بسیاری از آنها واقعا در تلاش برای بهبود جهان هستند. اما چیزی غیرعادی در داشتن میلیاردها و میلیاردها دلار و توانایی انجام هر کاری وجود دارد. شاید هم چیز خوبی نباشد.

به نظر من کمی بیشتر از آنچه که تا به حال دیده‌ایم، درباره میلیاردر فناوری نگاهی ساده‌تر به نظر می‌رسد.

سبک دل است. من فکر می کنم خطراتی وجود دارد و احساسات واقعی در آن وجود دارد. اما در نهایت، این طنز است. داره باهاش ​​خوش میگذره این یک فیلم سرگرم کننده برای مخاطبان است، امیدوارم فیلمی پیچیده باشد. این رساله ای در مورد معنای عمیق میلیاردرهای فناوری نیست. بیشتر شبیه این است که "این مردم دیوانه هستند."

او باورنکردنی است. او خیلی ماهر است او کارهای زیادی انجام داده است، و من فکر می‌کنم که او واقعا جرقه‌ای به اصالت این ایده زد، و ما ملاقات کردیم و ادامه دادیم. رنه دقیقا در لحظه مناسب آمد و او کاملا عالی است. نمی توانستم از کسی بهتر بخواهم. بازیگری او غیرقابل انکار است. او همیشه شخصیت‌های جالبی را بازی می‌کرد، و دوباره فکر می‌کنم، این یک چالش برای او است، زیرا او قبلا هرگز این کار را انجام نداده است.

و من فکر می‌کنم این یکی از دلایلی است که او به نوعی می‌گوید: «این می‌تواند برای من جالب باشد». [...] دومینیک سسا یک بازیگر جوان و بزرگ و جوان است که من عاشق او هستم و الکساندر [پین]، تهیه کننده اجرایی ما، او را کشف کرد و او را در The Holdovers قرار داد. اسکندر با این فیلم درگیر بود، بنابراین در آنجا یک تناسب طبیعی بود. و دومینیک فوق العاده است. من خیلی شانس آوردم

دومینیک بعد از تونی نیز یک ستاره واقعی در حال ساخت است.

او بسیار با روحیه او واقعا ماهر است. او فقط یک امر طبیعی است، و تا اینجای کار فقط لذت بخش بوده است. و من او را دوست دارم. یک عنصر مادر و پسر در این فیلم وجود دارد. من فکر می کنم Renee-Dominic [دینامیک]، که واقعا کار می کند. نکته ای که در مورد فیلمساز بودن وجود دارد این است که عالی است زیرا اگر بازیگران واقعا خوبی داشته باشید، همانطور که در این مورد داریم، فقط یک صندلی در ردیف جلو می گیرید تا خلاقیت این افراد باورنکردنی را تماشا کنید. کار من این است که خیلی به آن لعنتی نزنم و فقط اجازه دهم این کار را عالی انجام دهند. (می خندد.)

و همچنین پیتر دینکلیج، که من از سال 2002 با او کار می‌کردم و یا از آن خارج شدم. پیتر آمد تا نسخه قبلی این فیلمنامه را بخواند، می دانید، ما گروهی از بازیگران را گرد هم آوردیم. […] او همیشه با من صادق خواهد بود [و] ما یک همکاری مداوم داریم.

آیا این برای شما وسوسه انگیز است که هر بار که فیلمی می سازید بگویید: "پیتر، من برایت کار دارم..."؟

نه، نه. دور هم جمع می شویم، قاشق می خوریم و همدیگر را دوست داریم. (می خندد.) نه، اما ما فقط دوستان خوبی هستیم. ما آنقدر در زندگی یکدیگر بودیم که طبیعی بود. او در واقع وقتی فیلمنامه را بازنویسی کردم خواند و با من تماس گرفت و گفت: "باید این فیلم را با تو بسازم. پس به من بگو چه می‌خواهی." گفتم: می خواهی چه کار کنی؟ او گفت: "من هر کاری انجام می دهم، فقط نمی خواهم خدمتکار خانه باشم." گفتم: "خوب، بیایید این را رد کنیم." بازیگران بزرگ، برای من، حضور دارند، در دسترس هستند. آنها برای چیزها باز هستند.

آن‌ها می‌خواهند در خواندن مشغول شوند و چیزهایی را توسعه دهند و پیتر در این کار بسیار خوب است. او به خیلی‌ها کمک می‌کند و به من کمک زیادی کرده است، بنابراین احساس خوبی دارم که می‌توانم او را در این بخش خاص انتخاب کنم. واقعا سرگرم کننده خواهد بود. […] ما فراموش می کنیم که بازی تاج و تخت چقدر عظیم بود [و] او میلیون ها طرفدار در سراسر جهان دارد.

در حال جمع شدن است. مردم فوق العاده ای هستند آلیسون اوون [اشباح، بازگشت به سیاه، من پیش از تو] و دب هیوارد، شریک زندگی او [بچه بریجیت جونز، بدبختان] و آشکارا الکساندر پین. [The Holdovers, Sideways]. شرکت تولید ما این پروژه را تولید کرده است، Portobello Electric، که من و جیم گارونته [ Game Night ] هستیم، که فقط یک تهیه کننده فوق العاده است. از نظر پورتوبلو این مدل عالی برای ماست زیرا می‌خواهیم پروژه‌های خودمان را بسازیم، و این همان مدلی است که ما چندین سال را صرف جمع‌آوری و درست کردن فیلمنامه و خواندن آن کرده‌ایم.

و قبل از اینکه کسی آن را بخواند، ما واقعا آن را پشت سر گذاشته ایم تا سعی کنیم آن را به یک نقطه واقعا خوب برسانیم. و البته، [همانطور که] ما آن را می سازیم، امیدواریم که بیشتر تکامل یابد... [و] کسب و کار در سال های اخیر آنقدر تحت تاثیر قرار گرفته است که برای من گاهی اوقات دشوار است که در آن محیط خلاق باشم. اما به همین دلیل است که ما شرکت تولیدی را تشکیل دادیم: تا بتوانیم باند فرودگاهی برای ساخت پروژه هایی مانند دارلینگتون داشته باشیم و تعداد کمی دیگر در خط لوله داریم.

لس آنجلس خانه است، اما آیا داشتن دلیلی برای بازگشت به بریتانیا برای مدتی هیجان انگیز است؟

دلیلی برای برگشتن نیاز ندارم من آن را دوست دارم. اما آره، ببین، اسمش دارلینگتون است. بدیهی است که با تمام سنت فیلم‌های کانتری انگلیسی مطابقت دارد، اما اینطور نیست. انگلستان جایی است که من متولد شدم. من آن را دوست دارم، و خدمه آن بهترین های جهان هستند، همانطور که همه می دانند. سطحی از هنر و هنر وجود دارد که در بریتانیا در رتبه دوم قرار ندارد. پس این بخش بزرگی از جذابیت است، و این واقعیت که آلیسون و دب، تهیه‌کنندگان برجسته بریتانیایی هستند که چنین فیلم‌های خارق‌العاده‌ای را در دست دارند... آنها واقعا می‌دانند چگونه این چیزها را در بریتانیا کنار هم بگذارند.

بنابراین ما همه افراد مناسب را برای ساختن یک چیز خاص داریم، و به نظر می رسد که به روش درستی در حال سقوط است.

در این دوره، که بازیگران در هیئت هستند و فیلمبرداری در راه است، اما شما هنوز چند ماه فرصت تنفس دارید، چه احساساتی برای شما ایجاد می شود؟

ترور (می خندد.) همچنین هیجان. هیجان وحشتناک. چون فقط دارم فیلم میبینم من دوباره تمام آن فیلم های عالی هال اشبی را تماشا می کنم. من تمام فیلم های نقطه مرجع را تماشا می کنم. من به صحنه های خاصی فکر می کنم. من برای سکانس های خاصی استوری بورد می سازم. دارم به این فکر می‌کنم که «چگونه فیلمنامه را بهتر کنم؟» در واقع دارم فیلمنامه را در یک هفته با تعدادی از دوستان بازیگر دیگر می‌خوانم، فقط برای اینکه آن را بشنوم و همه بازیگرانم را که در ذهنشان ردیف کرده‌اند بشنوم و تغییراتی را انجام دهم.

این یک امتیاز نادر است که بتوان داستان های اصلی را گفت، به ویژه در این دنیا. و من بسیار سپاسگزارم که وقت گذاشتیم و دوباره به این مکان رسیدیم. زمانی که من و پیتر مشغول ساخت Hervé بودیم، یکی از مدیران مینی استودیو به ما گفت: "این یک فیلم کوتوله انتحاری است. هرگز ساخته نخواهد شد." من دوست دارم مخالفان را گیج کنم. من دوست دارم بروم، "خب، باشه. ما این کار را کردیم. و ما واقعا از آن راضی هستیم." و پیتر، به اعتراف خودش، یکی از بهترین اجراهایی را که تا به حال انجام داده را ارائه می دهد.

این واقعا راضی‌کننده است، زیرا همه شک می‌کنند و نه می‌گویند و ایده‌ها را پوک می‌کنند، اما فقط به چیزی که به آن اعتقاد دارید ادامه دهید. این چیزی شبیه سندان است. […] من به پخش آهنگ ها ادامه می دهم. هرگز موانع و دلایل بیشتری برای انجام ندادن این کار به اندازه اکنون وجود نداشته است. فقط باید از آن استفاده کنید تا قوی تر و مصمم تر شوید.