داستان درونی قتل ژوزفین ری، بازنشسته Tipperary توسط دوست پسر دخترش

حسنعلی گوری مظنون به قتل در یک چادر موقت و محاصره شده توسط موش ها در ساحل رودخانه لیمریک، میله آهنی را به خبرنگار نشان داد که در صورت غافلگیری بازدیدکنندگان پنهان می کرد.

گوری در آوریل 2025، هشت ماه پس از مرگ خشونت‌آمیز مادر شریک زندگی‌اش در Co Tipperary، گفت: «این برای محافظت است، زیرا من نمی‌دانم چه افرادی به اینجا می‌آیند.

در حالی که موش ها به دنبال خرده های کمپینگ بودند، گوری افزود: "من از موش ها نمی ترسم، آنها فقط به دنبال غذا هستند."

در آن زمان، نگاهی کوتاه اما ناراحت کننده به دنیای گوری بود.

همچنین با او در محل باتلاق زندگی می‌کرد، دوست دختر آن زمان مری ری، یک بزرگسال آسیب‌پذیر که تشخیص داده شد ناتوانی یادگیری دارد.

سپس گاردای گوری و مری ری را مظنون به تحقیق در مورد قتل مادر 89 ساله مری، ژوزفین "جوزی" ری دانست.

این بازنشسته در 4 آگوست 2024 در خانه اش در پارک سنت جوزف، نناگ، خفه شده و پوشیده از کبودی در تختش پیدا شد.

گوری و مری ری پس از قتل مجبور شدند شهر تیپرری شمالی را ترک کنند و در ساحل رودخانه در فاصله کوتاهی از مرکز شهر لیمریک خوابیده بودند.

کارآگاهان ننق این زوج را دستگیر و بدون تفهیم اتهام آزاد کردند. در نهایت، گاردای گوری را به قتل جوزی متهم کرد و مری را به عنوان مظنون یا شریک جرم رد کرد.

روز سه شنبه، گوری توسط هیئت منصفه ای متشکل از 9 مرد و سه زن در دادگاه جنایی مرکزی، لیمریک، به قتل جوزی ری محکوم شد. او هیچ واکنشی نشان نداد وقتی رای اکثریت 11 به یک توسط هیئت منصفه پس از تقریبا 9 ساعت بحث و بررسی ارائه شد. مری در هیچ یک از محاکمه ها در دادگاه حضور نداشت و به عنوان شاهد احضار نشد. وکیل گوری، مشاور ارشد آیدان دویل، در سخنرانی پایانی خود برای هیئت منصفه پرسید که چرا چنین است.

دویل به گذشته گاه خشن مری ری اشاره کرد و به هیئت منصفه یادآوری کرد که شنیده بودند مری قبلا توسط همسایه ای دیده شده بود که جوزی را با چاقو تهدید می کرد.

دویل همچنین شواهد کارمل ری، یکی از خواهران مری را برجسته کرد که می گفت مری "بسیار مهربان و خجالتی" بود، اما گاهی اوقات "او نمی توانست احساسات خود را کنترل کند".

کارمل از قدرت مری صحبت کرد و یک حادثه دردناک را به یاد آورد که در آن پنج گاردای طول کشید تا مری را در طی یک انفجار عاطفی مهار کنند.

مری همچنین در نوجوانی یکی از خواهر و برادرهایش را پس از اینکه از او خواسته بودند کارهای خانه را انجام دهد، زده بود.

دویل به هیئت منصفه گفت: "اگر فکر می کنید حتی ممکن است مری این کار را انجام داده باشد، باید [گوری] را تبرئه کنید."

دویل افزود: "نگهبانان از کجا می دانند که مری ری این کار را نکرده است؟ چرا او از تحقیقات کنار گذاشته شد؟ شما از او چیزی نشنیده اید."

دادگاه شنید که چگونه جوزی ری هرگز مری را از چشم او دور نکرد. آن‌ها یک «عمل دوگانه» بودند، همیشه با هم بودند، با این حال زندگی در جیب یکدیگر به رابطه عشق و نفرت آنها دامن زد.

آنها بر سر علاقه مری به مردان آفریقایی و اینکه مری مردان را به خانه مادرش بازگرداند، بحث کردند.

جوزی که یک پیوند مادر و دختر به دلیل اختلال در کار بود، به تنهایی از مری مراقبت می کرد، در حالی که شوهر جوزی پس از رابطه نامشروع جوزی با یکی از اقوام نزدیک شوهرش، با چهار دختر دیگرشان زندگی می کرد. جوزی که برای اطمینان از امنیت مری ناامید شده بود، او را در سفرهای اتوبوسی از نناق به لیمریک همراهی می کرد، زمانی که مری ترتیب ملاقات با مردی را داد.

جوزی روی نیمکت های ایستگاه اتوبوس در لیمریک به سختی خوابیده بود و منتظر بود تا مری برای رفتن به خانه آماده شود.

گوری اهل چاد در سال 2012 وارد ایرلند شد و در سال 2014 به طور اتفاقی با مری و جوزی در گالوی ملاقات کرد.

جوزی و مری به گوری نزدیک شدند و از او جهت رسیدن به ایستگاه اتوبوس شهر را خواستند و گوری با دیدن آسیب پذیری مری بلافاصله پرسید: "دوست پسر داری؟"

گوری بین هاستل ها رفت و آمد می کرد و آخر هفته ها را در خانه جوزی و مری می گذراند تا اینکه در اواخر سال 2023 به خانه جوزی نقل مکان کرد.

گوری از بی خانمانی بدون درآمد به تخت مشترک با مری و بهره مندی از کمک هزینه معلولیت اجتماعی هفتگی او تبدیل شد.

لورکان کانلی، وکیل دادگستری، استدلال کرد که گوری "انگیزه" و "فرصتی" برای قتل جوزی ری داشته است.

کانولی گفت: «او با خوش شانسی به آن ضربه زده بود، سقفی روی سرش و یک دلبستگی به خانه پیدا کرد.

با این حال، گوری برای ماندن دائمی در خانه جوزی مجبور شد دو مانع را پشت سر بگذارد.

اول، جوزی ری "می خواست او را از خانه اش بیرون کند"، دادگاه او شنیده شد. دوم، با ماندن جوزی در خانه، او در راه زندگی گوری در آنجا ایستاد.

جوزی و مری تنها دو نفر بودند که طبق شرایط قرارداد اجاره با شورای شهرستان تیپرری اجازه زندگی در خانه را داشتند.

با این حال، گوری به جای اینکه آرام در میان املاک سنت جوزف زندگی کند، و احتمالا زیر نظر مقامات، در "ردیف های ثابت و ناپایدار" در خانه ری درگیر شد.

همسایه ها شکایت کردند و شورا به جوزی نامه نوشت و به او اطلاع داد که حضور گوری در خانه نقض قرارداد اجاره او تلقی می شود.

گوری وضعیت زندگی جوزی و مری را در معرض تهدید قرار داده بود.

مقامات شورا بازدید کردند، نامه‌های بیشتری آمد و نوه‌ها و همسایگان جوزی با نگرانی در مورد سلامت جوزی به تماس با خدمات اجتماعی و گاردای‌های محلی ادامه دادند.

چند ماه قبل از قتل، پیرمرد 89 ساله هنگام شستن پاهای خود در آشپزخانه لیز خورد و توسط یکی دیگر از دخترانش به نام سارا ری که در همان نزدیکی زندگی می کرد، او را در ادرار خود خیس کرد. جوزی از بیمارستان مرخص شد و تحت مراقبت سارا قرار گرفت زیرا او نمی خواست با گوری بهبود یابد.

شارلین هگارتی، مددکار اجتماعی، از ترسی که در چشمان جوزی می‌دید، گفت: «این [جوزی] را بسیار عصبی می‌کند».

هگارتی در یک لحظه دردناک در دادگاه گفت که ای کاش قدرت قانونی برای مداخله و اصرار جوزی را داشت که در آن زمان به خانه مراقبت منتقل شود.

جوزی نمی توانست دور بماند. او همچنان نگران مری بود و با تماس های مری بمباران شد که از او خواسته بود به خانه بیاید زیرا بین او و گوری "مشکل" وجود داشت.

به دادگاه گفته شد که شورا در حال "بستن" به گوری بود. تنش در خانه بی ثبات تر شد.

در آستانه قتل جوزی، شنیده شد که گوری به مری می گوید که از زندگی با مادرش "بیمار" شده است. او به او اولتیماتوم داد: یا او می رود یا جوزی باید می رفت.

آن روز عصر، دو شاهد مستقل شهادت دادند که گوری را دیدند که با سر مریم را کوبید و بر سر او فریاد زد: "هیچ کس مرا نخواهد کشت." صدای ضبط شده ای که توسط گاردای در تلفن همراه گوری پیدا شد و برای هیئت منصفه پخش شد، گوری را ضبط کرده بود که به مری می گوید: "او را بکش."

دادستان استدلال کرد که این در پاسخ به این بود که مری به گوری گفت: "نه، نه، نمی توانم چیزی به مادرم بگویم"، در حالی که آنها در مورد وضعیت مسکن خود صحبت می کردند.

همانطور که شواهد ارائه شده در دادگاه نشان داد، ویتریول همه یک طرفه نبود.

جوزی ری با پوکر کنار آتش به گوری حمله کرد و با آن به یکی از پاهایش ضربه زد. او همچنین در طول ردیف‌های داغشان او را «بی‌سیاه» خطاب می‌کرد.

مری ری نیز نسبت به گوری حسادت و مالکیت داشت. او همچنین مشکوک بود که گوری با تلفن همراه خود با زنان و روسپی‌های دیگر ارتباط برقرار می‌کرد که با خود به حمام خانه برد.

مری برای نظارت بر استفاده از تلفن همراه گوری قفل در حمام را برداشت، اگرچه خواهرانش به او گفتند که هیچ مدرکی وجود ندارد که گوری به او خیانت کرده است.

هیئت منصفه شنیدند که گوری در مواجهه با بی خانمانی و مشکلات مالی – همراه با تحقیر جوزی و مری – یک «دخمه فشاری» بود که منتظر انفجار بود.

گاردای به خانه زنگ زد و به گوری توصیه کرد که آنجا را ترک کند، اما او آنها را نادیده گرفت و گفت که تنها راهی که می خواهد ترک کند در یک تابوت است.

ساعاتی قبل از قتل، جوزی به امن خانه دخترش سارا عقب نشینی کرد، اما تسلیم درخواست های مری برای بازگشت به خانه شد.

آن شب فضای داخل خانه به «بشکه باروت» رسید. درگیری ادامه یافت. گاردای پاسخ داد، به سرنشینان هشدار داد که دست از کار بکشند و دست بکشند و رفتند.

یکی از همسایه‌ها شنید که گوری بیرون از خانه به مریم می‌گوید: "من نمی‌خواهم با مادرت در یک خانه زندگی کنم، می‌خواهم خودمان در یک خانه زندگی کنم."

در ساعت 2 بامداد، حدود 10 ساعت قبل از پیدا شدن جسد، جوزی توسط دو جوان محلی در حالی که بیرون از خانه‌اش سیگار می‌کشید، دیده شد.

این آخرین باری بود که او زنده در املاک دیده شد.

ساموئل نوه جوزی پس از اینکه مری به او گفت که مادربزرگش را بررسی کند جسد او را کشف کرد.

بازوهای جوزی که به شدت کبود شده بود از روی صورتش عمودی پیدا شد.

وکیل دادگستری Connolly به هیئت منصفه گفت: «جوزی ری بدون دعوا از بین نرفت. یک دانشمند پزشکی قانونی به دادگاه گفت که DNA انسان می تواند بین افراد بدون تماس آنها منتقل شود، به خصوص اگر در محل اقامت مشترک زندگی می کنند.

با این حال، دادستان استدلال کرد که این "مهم" است که مشخصات DNA گوری بر روی سواب های پزشکی قانونی دست راست جوزی و از زیر ناخن های او پیدا شده است.

کانولی گفت: «حسنعلی گوری بدون اطلاع خودش کارت ویزیت خود را رها کرد: DNA خود را زیر ناخن های جوزی.

گوری، از طریق وکیل خود، سعی کرد تقصیر را به گردن مری ری بیاندازد، و مدعی شد که پس از اینکه گوری به او گفت که "دارد می رود" در "وضعیت وحشت زده زخمی" به سر می برد.

صدای مری ری در طول دادگاه شنیده نشد.

مری پس از مرگ جوزی در کمپ موش‌ها که با گوری زندگی می‌کرد، با من صحبت می‌کرد، هر گونه دخالت در قتل مادرش را انکار کرد: «نه، نه، نه، نه، نه، نه، نداشتم، نه، نه.»

او با لبخند افزود: مادرم مرا دوست داشت، او از دست من عصبانی بود، ما با هم زندگی می کردیم، دلم برایش خیلی تنگ شده است.