"داشتن Manchán Magan به عنوان بخشی از سفر Hometree بسیار عمیق و معنادار بود"

نمی‌توانم به یاد بیاورم دقیقا کجا بودم، شاید اقیانوس آرام یا اندونزی، وقتی دوستم برایم پیامی فرستاد و گفت: «به‌تازگی بهترین موج دنیا را پیدا کردم؛ تو باور نمی‌کنی».

این در سال 2007 بود و من برای آیلین به صخره های موهر آمدم. امواجی بود که هرگز ندیده بودیم، و همین الان آنجا نشسته بود، برای همیشه بدون موج سواری.

من کورنیش هستم، و ایرلند، به خصوص سواحل غربی، واقعا مانند آنچه من به یاد دارم کورنوال بود.

من با دو پسر دیگر به آنجا سفر کردم و فقط با موج سواری در اینجا لحظات شیرینی را سپری کردیم. ما حدود 100 روز را با هم در یک تخت دونفره و چادر می خوابیدیم، فقط سعی می کردیم پول پس انداز کنیم، موج سواری کنیم و دوست پیدا کنیم.

ما سه نفر برنامه ریزی کرده بودیم که سفری به جزایر قناری داشته باشیم که یکی از دوستانمان برنامه خود را تغییر داد و یک روز زودتر به لندن پرواز کرد. آن شب با اتوبوس کشته شد.

وقتی این اتفاق افتاد، جامعه کوچک موج سواری ما را واقعا تکان داد.

بعد از تشییع جنازه، همه روی موج ها کمی روانی شدند. ما افرادی داشتیم که پاها و دست‌ها و پشت‌شان شکسته و نزدیک به غرق شدن بودند. ما 19 ساله بودیم و به این فکر می‌کردیم که اگر اتوبوس به ما ضربه بزند، پس چرا عقب‌نشینی می‌کنیم؟

در آن گروه کوچک دوستان، واقعا تأثیر زیادی داشت. همه زندگی جالبی داشته اند.

با وجود اینکه ایرلند را ترک کردم تا به دور دنیا بروم، با قایق سواری کنم، قایق‌ها را جابجا کنم، کاوش کنم، اما همیشه دو یا سه ماه در سال به اینجا برمی‌گشتم. من اینجا خیلی بیشتر از کورنوال احساس می کردم که در خانه هستم. در یکی از سفرهای برگشت به کلر، دو تن از دوستانم، فرگال اسمیت و میچ کوربت، شروع به کشت سبزیجات کرده بودند و من هم درگیر آن شدم. ما مزرعه ای به نام مزرعه اجتماعی موی هیل راه اندازی کردیم و آن را به عنوان کشاورزی تحت حمایت جامعه اداره کردیم. مردم سهمی از برداشت را خریدند تا محصولات فردی.

واقعا خوب کار می‌کرد، و سپس در سال 2014، Manchán Magan و من Hometree را راه‌اندازی کردیم تا جنگل‌های درون چشم‌انداز را بازسازی کنیم و مردم را با طبیعت مرتبط کنیم.

در ابتدا فقط یک پروژه باغ اجتماعی بود، کاری که در آخر هفته در آن درختکاری انجام می‌دادیم. در ابتدا از اتصالات موج سواری برای دریافت اولین کمک های مالی استفاده کردیم. امثال فینیستر 1000 یورو به ما می دادند و ما یک کیسه درخت می خریدیم و در مزرعه می کاشتیم.

Manchán سال‌ها بخش بزرگی از Hometree بود. او عملیاتی نبود، اما یکی از بنیانگذاران بود و در هیئت مدیره نشست. برای من، به عنوان یک مهاجر، داشتن او به عنوان بخشی از آن سفر بسیار عمیق و معنادار بود.

سالی یک یا دو بار از او می‌پرسیدم: «آیا باید وب‌سایت را بازسازی کنیم تا به زبان ایرلندی باشد؟» و او همیشه می گفت: "نه، فقط باید سوار شوید و کار طبیعت را انجام دهید." واقعا دلم براش تنگ شده

پس از چند سال، دیدیم که Hometree پتانسیل زیادی دارد و باید بیرون بیاید و تأثیر بیشتری در چشم‌انداز وسیع‌تر داشته باشد، بنابراین در سال 2020 کارکنانی را استخدام کردیم و توجه کامل خود را به آن معطوف کردیم. اجازه دادیم هر کاری از دستش برمی‌آید انجام دهد و تلفن همچنان زنگ می‌خورد و ما سخت کار می‌کردیم. ما اولین کارمند خود را در اکتبر 2021 دریافت کردیم و اکنون 40 نفر هستیم.

"Grand Canyon-sque": Atlas of the unseen شگفتی های دریای عمیق ایرلند را به نور می کشاند

طی 10 سال آینده، ما در تلاش هستیم تا نزدیک به 60000 هکتار زمین را از طریق مشارکت زمین و تملک سایت به بازسازی اضافه کنیم. ما در حال کار با جوامع هستیم تا اطمینان حاصل کنیم که آنها هم از نظر مالی و هم از نظر عملی بخشی از روند بازسازی هستند.

ما بارها و بارها این آمار را شنیده‌ایم که چشم‌انداز ما در بدترین وضعیتی است که تا به حال داشته‌ایم، و در حالی که Hometree اکنون می‌تواند بزرگترین سازمان غیردولتی بازسازی طبیعت در کشور باشد، ما احتمالا چیزی بیش از یک کافی‌شاپ شیک دوبلین نمی‌سازیم.

شنیدنش برای کسی سخت است، اما وقتی به ۲۰ سال گذشته نگاه می‌کنیم و فکر می‌کنیم، «من این را می‌دانستم، و با این حال، هر روز پولم را در آن کافی‌شاپ سرمایه‌گذاری می‌کردم، زیرا کمی راحت‌تر بود، یا درد زندگی‌ام را کمی بیشتر می‌کرد، به جای انجام هر کاری که می‌توانم...» نمی‌دانم آیا این برای مردم خوب است؟

در نظر گرفتن این چیزها می تواند سخت باشد، بنابراین من همیشه می گویم که آن را به یک حکایت واقعی تبدیل کنید.

از خود بپرسید که آیا زمینی که در خانواده شماست، یا سرزمینی که می شناسید، در طول زندگی شما بهتر یا بدتر شده است. با خودت صادق باش

سوال بعدی این است: پاسخ واقع بینانه به وضعیت اکولوژیکی که در آن قرار داریم چیست؟ آیا این که تصمیم بگیرید به یک خیریه طبیعت بپیوندید و ماهیانه 25 دلار به آنها بدهید، یک پاسخ واقع بینانه است؟ آیا این واقعا چیزها را تغییر می دهد؟ یا آیا باید رادیکال تر از آن باشد؟ من معتقدم بله.

پاسخ‌های رادیکال اغلب مردم را از خود دور می‌کند. اما من همیشه فکر می کنم با این دیدگاه های بزرگ، باید از خود بپرسید: 20 یا 30 سال دیگر از انجام ندادن کاری در مورد طبیعت پشیمان خواهم شد یا از کاشت درخت در باغم پشیمان خواهم شد؟

من تقریبا مطمئن هستم که آرزو می کنید کاش کاری انجام می دادید.

در گفتگو با روزانا کونی