دانشجویان معترض فرانسوی به قول خودشان: «ما کمبود منابع داریم».

پاریس، فرانسه - حداقل 250000 دانش آموز، معلم و والدین روز سه شنبه در سراسر فرانسه با حمایت اتحادیه های کارگری و گروه های حقوقی تظاهرات کردند.

تظاهرات از زمانی که دانش آموزان در 17 سپتامبر شروع به مسدود کردن ورودی دبیرستان های خود کردند، افزایش یافته است، که در حومه پاریس کرتیل شروع شد. این جنبش به سرعت در سراسر حومه شهر گسترش یافت و دانش آموزان دبیرستانی نسبت به شرایط اعتراض کردند، از ساختمان های فرسوده، کمبود معلم و کارمند و کلاس های شلوغ ابراز تاسف کردند.

این محاصره با واکنش عضلانی پلیس مواجه شد و پلیس ضدشورش برای درهم شکستن اعتراضات دانشجویی اعزام شد.

بیش از 6000 معترض دستگیر شده اند که 85 درصد آنها زیر 18 سال سن دارند. حداقل 10 تحقیق در مورد سوء رفتار پلیس توسط ناظر پلیس فرانسه IGPN آغاز شده است.

در 2 اکتبر، وزیر آموزش و پرورش فرانسه ادوارد جفری با رهبران دانش‌آموزان ملاقات کرد و دولت طرحی 5 ماده‌ای را برای اصلاح سیستم آموزش عمومی اعلام کرد - دانش‌آموزان شاخه زیتون موافق بودند که برای رسیدگی به بحران کافی نیست.

به گفته مقامات، حدود 210 نوجوان - از جمله یکی که دست خود را از دست داده است - و 715 افسر پلیس زخمی شده اند.

آن ساوینل-باراس، رئیس عفو بین‌الملل فرانسه، از مقامات خواست تا از استفاده غیرضروری و بیش از حد از زور خودداری کنند.

فیلم‌ها و شهادت‌هایی که به‌طور گسترده در هفته گذشته گزارش شده‌اند، نگرانی‌های نگران‌کننده‌ای را در مورد استفاده خطرناک از گاز اشک‌آور، باتوم و تکنیک‌های مهار توسط پلیس ایجاد می‌کنند. نارنجک‌های گاز اشک‌آور با بی‌احتیاطی پرتاب شده‌اند، و گلوله‌های لاستیکی شلیک شده‌اند که باعث جراحات جدی شده است.»

الجزیره با چند معترض در مورد خواسته های آنها صحبت کرد:

تئو، 19 ساله، دانش آموز: "این اولین تظاهرات من است. من برای همبستگی با دبیرستان ها، پس از این هفته محاصره و سرکوب پلیس، اینجا هستم. من برای مطالبات دیگر نیز اینجا هستم: برای دانشگاه ها، برای منابع بیشتر برای مدارس، و نه فقط مدارس، بلکه بیمارستان ها. ما واقعا با کمبود منابع مواجه هستیم.

«دولت ماکرون باید سرمایه گذاری فقط در جنگ را متوقف کند. ما خسته شدیم به همین دلیل است که همه ما در این جنبش همبستگی، از پیر و جوان، در کنار هم هستیم. همه ما خواسته های یکسانی داریم: آینده ای بهتر.»

المپ، 16 ساله، دانش آموز دبیرستانی: "ما تمام هفته مدرسه خود را مسدود کردیم تا حقوق خود را مطالبه کنیم و آنچه را که در مدارسمان می گذرد محکوم کنیم. معلمان غایب هستند و در مقایسه با مدارس پاریس منابع مشابهی نداریم. پول کمتری به ما داده می شود و امتیازات مشابهی نداریم."

رانیا، 15 ساله، دانش‌آموز دبیرستانی: "ما اصلا احساس نمی‌کنیم که به حرف‌های ما گوش داده می‌شود. ما احساس حقارت می‌کنیم، مخصوصا با توجه به اینکه ما آینده هستیم. بنابراین وقتی کسی به حرف ما گوش نمی‌دهد، همه این کارها را انجام می‌دهیم، اما در نهایت آیا واقعا چیزی تغییر می‌کند؟ ما نمی‌دانیم."

Maissene، دانشجو: "ما آمدیم تا از همکلاسی هایمان حمایت کنیم، فقط به این دلیل که اگر آنها محاصره شوند، ما هم محاصره می کنیم. این یک جنبش عمومی است و آنها به تنهایی نمی توانند این کار را انجام دهند."

رافائل، 17 ساله، دانش آموز دبیرستانی: "ما آمده ایم تا از جوانان خود دفاع کنیم. چون جوان هستیم، دولت به حرف ما گوش نمی دهد. آنها فکر می کنند ما آگاهی سیاسی نداریم و نمی دانیم از چه دفاع می کنیم. ما اینجا هستیم تا برعکس آن را نشان دهیم: دقیقا می دانیم از چه دفاع می کنیم. ما ارزش های خود را می دانیم."

رز، 16 ساله، دانش‌آموز دبیرستانی: "اگر چیزی تغییر نکند، ما برای مدت طولانی‌تری به راه خود ادامه خواهیم داد. در 17 اکتبر، تظاهرات بزرگی با دبیرستان‌ها، دانش‌آموزان و کشاورزان برگزار می‌شود. بنابراین تا حدودی شبیه یک انقلاب جدید خواهد بود."

کلمنس، 30 ساله، معلم ریاضی در پاریس: "من 100 از جنبش دبیرستانی ها حمایت می کنم. خواسته های آنها خواسته هایی است که ما سال ها مطرح کرده ایم. امروز، از فرصت استفاده می کنیم تا در کنار آنها راهپیمایی کنیم. آنها خواهان منابع بیشتر، معلمان بیشتر، شرایط تدریس بهتر هستند. ما سال ها این درخواست را داشتیم، زیرا دولت به شدت در کلاس ما غفلت کرده بود... 35 و 40 درجه سانتی گراد غیر قابل قبول است.

کلارا، 20 ساله، دانشجوی مد: "من قبل از هر چیز در حمایت از دبیرستان هایی هستم که این اعتصاب را در سال 93 [سن-سن-دنی] آغاز کردند. اینجا جایی است که من زندگی می کنم و این مدارس را می شناسم. آنها همیشه در شرایط غیرقابل قبولی زندگی و کار کرده اند. خواسته های آنها مشروع است و آنها حق دارند شنیده شوند و شنیده شوند.

"تا اینجا فکر می‌کنم فضای نسبتا خوبی است. می‌بینید که همه بسیج شده‌اند، افتخار می‌کنند و خوشحال هستند که اینجا هستند. اما می‌توانید خشم زیادی هم داشته باشید، زیرا برای یک بار هم که شده می‌خواهیم خواسته‌هایمان شنیده شود و می‌خواهیم مردم به حرف این جوانی که چندین سال است شاکی است گوش دهند."

تینا، یک دانشجوی 20 ساله: "دیروز یک مجمع عمومی در دانشگاه خود داشتیم، و پلیس و پلیس ضد شورش توسط اداره خودمان فراخوانده شدند. ما گفتیم که این غیرقابل قبول است. آنها شروع به مسدود کردن دانشگاه ما کردند، مانع از آرمان های ما برای دفاع از دبیرستان ها و آرمان فعلی شدند. ما آن را عادی نمی دانیم، بنابراین ما آمدیم تا امروز در کلاس با آنها حمایت کنیم. ما صلح طلب بودیم و آنها خشونت را انتخاب کردند.»