دانشمندان ایرادی عجیب در تاریخ گذاری کربنی استخوان های انسان پیدا کردند که شامل ماهی می شود

شما همان چیزی هستید که می خورید. همچنین، آنچه می خورید ممکن است این باشد که صدها سال بعد استخوان های شما چقدر پیر به نظر می رسند.

مقاله جدیدی که در npj Heritage Science منتشر شده است، نقطه کور شگفت انگیزی را برای تعیین تاریخ رادیوکربن پیدا کرده است: ماهی در آب شیرین. به‌طور خاص، محتوای کربن 14 طبیعی در دریاچه‌ها و رودخانه‌ها و چگونگی پایان یافتن آن در ماهی‌ها نسبت به منابع غذایی زمینی «بسیار پیچیده‌تر» است. تاریخ‌های رادیوکربن برای انسان‌های ماهی‌خوار، بدون تصحیح، ممکن است تا 1000 سال کاهش یابد، اگرچه این حاشیه احتمالا بسته به منطقه متفاوت است. تیم این اثر را در شش نفر از 27 نفری که در 140 صومعه قرون وسطایی دانمارک دفن شده بودند، یافتند.

کاره لوند راسموسن، نویسنده اول مقاله و باستان‌شناس در دانشگاه جنوب دانمارک، در بیانیه‌ای گفت: «نتایج کاملا روشن می‌کند که این یک مشکل بزرگ است». و نه فقط در دانمارک، بلکه احتمالا در سایر نقاط اروپا نیز.

از زمان معرفی آن در دهه 1940، قدمت رادیوکربن به یکی از مشخصه های تحقیقات باستان شناسی تبدیل شده است. موجودات زنده، ایزوتوپ رادیواکتیو کربن 14 را به سادگی با وجود در بافت های خود جذب می کنند. به گفته یکی از توضیح دهندگان دانشگاه شیکاگو، جایی که شیمیدان ویلارد لیبی این تکنیک را توسعه داد، ایزوتوپ ها با مرگ آن موجود زنده شروع به تجزیه می کنند. با شمارش تعداد اتم های کربن 14 باقیمانده، دانشمندان می توانند تخمین بزنند که این ارگانیسم چه مدت مرده است - بنابراین "سن" آن.

این تیم در مقاله جدید نوشت: "این ساده به نظر می رسد." رودخانه‌ها و دریاچه‌های جاری تقریبا 15 درصد کمتر کربن 14 دارند زیرا رسوبات قدیمی‌تر کربنات‌ها را در آب حل می‌کنند. طبق این مقاله، این تغییر در محتوای کربن 14 به عنوان "اثر مخزن" نامیده می شود.

راسموسن توضیح داد: «در موارد شدید، برای مثال، یک ماهی از راین می‌تواند تا 1300 سال پیرتر از یک موجود زمینی که دقیقا در همان زمان زندگی می‌کرده است، ظاهر شود. اما این بدان معنا نیست که شما به سادگی می توانید 1300 سال از تاریخ شخصی که ماهی آب شیرین خورده کم کنید، کاملا برعکس.

برای آخرین کار، تیم به 27 اسکلت که قبلا در صومعه‌های قرون وسطایی دانمارک کشف شده بودند، روی آوردند. برای زمینه، تاریخ‌گذاری رادیوکربن قبلی به برخی ناسازگاری‌های عجیب اشاره کرد. یک فرد، IIIB9، بین سالهای 1100 و 1155 میلادی درگذشت. اما صومعه ای که آخرین محل استراحت او شد تا سال 1236 تأسیس نشد. ظاهرا فرد دیگری در حدود سال 976 مرده است، بنابراین 200 سال قبل از اینکه صومعه حتی وجود داشته باشد.

واضح است که یکی از این تاریخ ها باید نادرست باشد. یا در مورد صومعه اشتباه می کنیم، یا - اگر می خواهید خلاقیت واقعی داشته باشید - ممکن است اجساد پس از تکمیل صومعه بیرون کشیده شده و دوباره دفن شوند. البته نه اینکه کارشناسان شواهدی برای حمایت از ایده دوم پیدا کرده باشند. اما موضوع این است: تاریخ‌های نادرست رادیوکربن فرضیه‌های نادرست یا به‌طور مشکوکی پشتیبانی می‌کنند.

از سوابق باستان شناسی و تاریخی، محققان می دانستند که این افراد بیشتر ماهی می خوردند. به عبارت دیگر، اثر مخزن ممکن است شواهد ما را دستکاری کند - و به نظر می رسد تصور دانشمندان درست باشد. اندازه‌گیری‌های نیتروژن 15، که سرنخ‌هایی در مورد رژیم غذایی افراد ارائه می‌دهد، نشان داد که شش نفری که تاریخ‌گذاری نادرست داشتند، به احتمال زیاد ماهی‌های آب شیرین زیادی مصرف کردند.

راسموسن افزود: «مشکل خاص آب شیرین این است که تأثیر آن بسیار متفاوت است. این می تواند از صفر تا 1000 سال متغیر باشد.

از این پس، "تله آب شیرین"، همانطور که تیم آن را می نامد، باید هنگام مطالعه بقایای قرون وسطی در نظر گرفته شود. اما باز هم، همه چیز در منطقه بسیار متفاوت خواهد بود، بنابراین یک شروع خوب ممکن است در نظر گرفتن شاخص‌های دیگری مانند نیتروژن-15 باشد.