دانشمندان با افزایش سن، تحقیقات مخرب کمتری انجام می دهند، اما احتمال اینکه پیشرفت های آنها دوام بیاورد، بیشتر است

ویرایش شده توسط گابی کلارک، بررسی توسط رابرت ایگان

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

علم اغلب در گام های کوچک پیشرفت می کند و محققان به تدریج بر اکتشافات قبلی تکیه می کنند. اما هرازگاهی، پیشرفتی رخ می‌دهد که تفکر متعارف را به چالش می‌کشد و جهت یک حوزه را تغییر می‌دهد.

عموما تصور می‌شود که دانشمندان در زمان جوانی مخرب‌ترین کار خود را انجام می‌دهند و با افزایش سن، این نوع پیشرفت‌ها کمتر رایج می‌شوند. اما تحقیقات جدید نشان می دهد که این تنها بخشی از تصویر است.

محققان به سرپرستی نان دنگ در کتابخانه ملی علوم، آکادمی علوم چین، می‌خواستند بدانند که آیا توانایی یک دانشمند برای ایجاد پیشرفت‌های پایدار در طول حرفه آنها تغییر می‌کند یا خیر. معیارهای استاندارد اختلال تمایل دارند فقط بر روی این موضوع تمرکز کنند که آیا یک مقاله کار قبلی را واژگون می کند یا خیر، بدون توجه به اینکه آیا خود این اختلال در طول زمان پایدار می ماند یا خیر.

در این آخرین مطالعه، تیم ۱۱.۲ میلیون مقاله منتشر شده توسط بیش از ۲۰۰۰۰۰ دانشمند را تجزیه و تحلیل کرد که همگی بیش از ۴۰ سال سابقه تحقیقاتی داشتند.

تیم بر الگوهای استناد متمرکز شد و به دنبال دو چیز بود: اینکه آیا یک مقاله کار قبلی را لغو کرده است یا خیر و آیا خود این اختلال ادامه دارد یا خیر.

برای ردیابی این الگوها، آنها بر یک معیار استاندارد به نام شاخص تثبیت-اختلال (CD) تکیه کردند، که بررسی می‌کند که آیا مقاله مسیر جدیدی را معرفی می‌کند یا بر روی کار موجود ساخته می‌شود. اما از آنجایی که شاخص استاندارد فقط نشان می‌دهد که آیا مقاله جایگزین ایده‌های قدیمی می‌شود، محققان از معیار دیگری به نام اختلال مداوم (PD) استفاده کردند. این نشان می دهد که آیا یک کشف به هدایت یک میدان ادامه می دهد یا به سرعت جایگزین می شود.

این یافته ها که در مجله Proceedings of the National Academy of Sciences منتشر شده است، نشان می دهد که سن شغلی به دو روش بسیار متفاوت با ایده های مخرب مرتبط است.

دانشمندان در اوایل کار خود، احتمال بیشتری برای تولید مقالات بسیار مخرب دارند. اما با کسب تجربه، ماهیت کارشان تغییر می‌کند، همانطور که نویسندگان مطالعه در مقاله خود خاطرنشان می‌کنند: «دانشمندان ممکن است با افزایش سن کمتر به تولید آثار مخرب بپردازند، با این حال آثار مخربی که تولید می‌کنند به احتمال زیاد ادامه پیدا می‌کند.»

محققان ارقامی را روی آن قرار دادند. آن‌ها دریافتند که احتمال تولید مقاله‌ای که دائما مختل‌کننده است، به‌طور پیوسته در طول زندگی حرفه‌ای دانشمندان افزایش می‌یابد. این میزان از حدود 1% در سالهای اولیه به 2.2% در سال 40 بیش از دو برابر می شود.

با این حال، به گفته نویسندگان، این تغییر صرفا به دلیل سن بیولوژیکی نیست، بلکه در درجه اول با تجربه تحقیقاتی انباشته مرتبط است. این الگو در بیشتر رشته ها وجود دارد، اگرچه ریاضیات و علوم کامپیوتر استثناهای قابل توجهی هستند. در این زمینه‌ها، پژوهشگرانی که در مراحل اولیه شغلی خود هستند، بیشتر از آنهایی که در مراحل بعدی هستند، اختلالات پایدار ایجاد می‌کنند.

اما برای اینکه کسی با این ایده فرار کند که سن باعث ایجاد اختلالات پایدار است، تیم تحقیقاتی یک نکته احتیاط را اضافه می کند. سوم، روابطی که ما گزارش می‌کنیم، ارتباطی هستند تا علت و معلولی.

توسط نویسنده ما پل آرنولد برای شما نوشته شده است، توسط گابی کلارک ویرایش شده است و توسط رابرت ایگان بررسی و بررسی شده است — این مقاله نتیجه کار دقیق انسانی است. ما برای زنده نگه داشتن روزنامه نگاری علمی مستقل به خوانندگانی مانند شما متکی هستیم. اگر این گزارش برای شما مهم است، لطفا یک کمک مالی (به ویژه ماهانه) در نظر بگیرید. به عنوان تشکر، یک حساب کاربری بدون آگهی دریافت خواهید کرد.

نان دنگ و همکاران، دانشمندان با افزایش سن شغلی کمتر، اما با مداومت بیشتری اختلال ایجاد می کنند، مجموعه مقالات آکادمی ملی علوم (2026). DOI: 10.1073/pnas.2626763123

اطلاعات مجله: مجموعه مقالات آکادمی ملی علوم

کارشناسی زیست شناسی از دانشگاه لندن. تهیه کننده مستند بی بی سی با تجربه سفر در جهان. مشاغل آزاد از جنوب اسپانیا. نمایه کامل →

کارشناسی ارشد زبان انگلیسی، ویرایشگر کپی از سال 2021 با تجربه در آموزش عالی و محتوای بهداشتی. تقدیم به اخبار معتبر علمی. نمایه کامل →

لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →