دانشمندان برای نجات این پرنده نادر از انقراض مسابقه می دادند. سپس ابر طوفان آمد.

وقتی کلاغ ماریانا صدا می زند، به عنوان یک هشدار تلقی می شود.

برای مردم بومی چامورو جزایر ماریانا، این پرنده به عنوان Åga شناخته می شود، یک پیام آور اجدادی که جامعه را از بیماری قریب الوقوع یا فاجعه آب و هوایی آگاه می کند. در تاج پوشش متراکم جنگل آهکی روتا، جایی که کلاغ ماریانا زندگی می کند، یک باغبان است - یک دانه پراکنده کلیدی که تاج سرسبز از آن رشد می کند.

به گفته سرویس ماهی و حیات وحش ایالات متحده، این گونه بومی در گوام و جزیره نزدیک روتا، یک قلمرو ایالات متحده است، به این معنی که آنها در هیچ کجای زمین زندگی نمی کنند. زمانی تعداد آنها به هزاران نفر می رسید. اما در طول 60 سال گذشته، آنها از گوام ناپدید شده و در روتا کاهش یافته اند. تقریبا 300 نفر امروز زنده مانده اند.

اکنون که در آستانه انقراض است، هر کلاغ ماریانایی باقیمانده نشان دهنده یک اکوسیستم شکننده و یک تبار فرهنگی عمیق است که جزایر نمی توانند از دست بدهند. محققان دانشگاه واشنگتن و بوم شناسان اتحاد حیات وحش باغ وحش سن دیگو به طور خستگی ناپذیری تلاش می کنند تا مطمئن شوند این اتفاق نمی افتد.

تلاش برای جلوگیری از کاهش شدید این پرنده در طبیعت بیش از دو دهه است که در حال انجام است. با شروع در سال 2005 با نظارت و مشاهده میدانی، محققان دریافتند که باید وارد عمل شوند و پرندگان را در پرندگان با کمک انسان پرورش دهند تا این گونه را نجات دهند. تا سال 2016، تیم‌ها اولین دسته از تخم‌های وحشی خود را جمع‌آوری کردند و سال بعد با موفقیت اولین گروه را به جنگل بازگرداندند.

در سال‌های پس از آن، برنامه بازیابی فعال ده‌ها پرنده را در اسارت پرورش داده است و به جمعیت وحشی تقویتی بخشیده است که محققان امیدوارند پرندگان در نهایت بتوانند به تنهایی آن‌ها را حفظ کنند - همه اینها از طریق میلیون‌ها دلار کمک مالی فدرال و بودجه دانشگاهی، دهه‌ها تحقیق میدانی و هماهنگی شدید بین شرکای محلی و فدرال امکان‌پذیر شده است.

اما در ماه ژوئیه، تمام تلاش ها به دلیل یکی از شدیدترین حوادثی که در سال های اخیر منطقه را تحت تأثیر قرار داد، به خطر افتاد. برای روزها، طوفان فوق العاده رده 5 باوی جزیره را تحت تأثیر قرار داد. با پایان یافتن آن، حافظان محیط زیست دریافتند که باید سریع عمل کنند و گونه را نجات دهند، بنابراین پرنده های داخلی سرپوشیده موقتی را در داخل محله دانشمندان در پایگاه تحقیقاتی جمع آوری کردند. خدمه کوچک پنجره ها را سوار کردند و مواد غذایی تهیه کردند. تنها چند هفته پس از زندگی جدیدشان در جنگل، کلاغ ها به داخل جنگل برگشتند. مراقبانشان از طوفان کنارشان سوار می شدند.

این تصمیم گله را نجات داد.

این تیم با موفقیت 13 پرنده را قبل از وقوع طوفان به امن آورد. از 9 نفری که دستگیر نشدند، دو نفر مردند و یک نفر لاغر بود و بالش در اثر طوفان آسیب جزئی داشت. بقیه جمعیت وحشی نیز آسیب دیدند، اگرچه محققان هنوز هم مجموع تلفات را محاسبه می کنند. تلفات کار حفاظتی در حال انجام عمیق بود. باوی پرنده‌های فضای باز تأسیسات را نابود کرد و خدمه خسته را برای مراقبت از کلاغ ماریانای آشفته در محوطه‌ای باقی گذاشت که هنوز بدون برق باقی مانده است، درست زمانی که طوفان رده 4 تایفون Champi در اواسط اکتبر از جزایر عبور کرد.

سارا فاگره بوم شناس، محقق اولیه برنامه زیست محیطی رفتاری پرندگان روتا دانشگاه واشنگتن، برای ارزیابی آسیب حضور داشت. پرنده عظیمی که پدرش که یک معمار است، بیش از یک دهه پیش ساخته بود، از طوفان ها جان سالم به در برده بود. اما ماه گذشته، دراز کشیده بود. او به من گفت: «دلخراش بود. "نزدیک بود مرا به گریه انداخت." فاگره گفت، قاب لوله پلاستیکی عظیم و صنعتی که پرنده را به هم متصل می کرد، "شبیه انبوهی از استخوان های شکسته به نظر می رسید."

در سرتاسر جهان، تعداد بی‌شماری از حیوانات در خطر انقراض تنها یک فاجعه از سقوط مطلق هستند.

دهه‌ها از دست دادن زیستگاه، تغییر اقلیم و اکوسیستم‌های رو به زوال، بسیاری از تنوع زیستی سیاره را به سمت جمعیت‌های بسیار کم سوق داده است. اما پیشرفت‌ها در علم و حفاظت، بهبودهای قابل‌توجهی را به همراه داشته است: قانون گونه‌های در خطر انقراض به تنهایی نزدیک به 300 گونه - عقاب کچل، نهنگ گوژپشت و خرس گریزلی را از پرتگاه خارج کرده است.

با این حال، بقای بسیاری از حیوانات امروزی با تنگنای خطرناکی مواجه است - گاهی اوقات فقط یک پرنده، یک تیم کوچک از محققان و یک ظرف متوسط ​​بودجه مانع از انقراض می شود.

در عین حال، تغییر جزر و مد سیاسی تهدیدی برای تضعیف بیشتر این تلاش ها است. در ایالات متحده، دولت ترامپ بودجه ای را که می تواند به تلاشی مانند پرورش کلاغ های ماریانا کمک کند تا پس از طوفان بزرگ بهبود یابند، کاهش داده است.

سارا گوتلیب، از سازمان حفاظت از طبیعت، گفت: «اگر دیگر نتوانیم به بودجه دسترسی داشته باشیم و برای انجام کارهای بازسازی اقدامی انجام دهیم، احتمال اینکه این گونه هرگز بهبود یابد و بتواند از فهرست [گونه‌های در خطر انقراض] حذف شود، کمتر است.

با چنین چالش‌های وجودی، ارزش این سوال را دارد که چرا Faegre و دیگران اینقدر وقف نجات جمعیت کلاغ ماریانا هستند. اما در اواخر اکتبر، حتی در بحبوحه عواقب باوی، تیم تحقیقاتی چیزی امیدوارکننده را کشف کردند.

یک لحظه مخاطره آمیز

جزایر ماریانا، مجمع الجزایر 15 جزیره ای که شامل قلمروهای ایالات متحده گوام و جزایر ماریانای شمالی است، مرتبا با طوفان های گرمسیری مواجه می شوند. اما برای نسل‌ها، کلاغ ماریانا توانست در جزیره دورافتاده و شمالی روتا باقی بماند - الگویی از یک اکوسیستم کوچک و انعطاف‌پذیر تا حدی به این دلیل که جغرافیای آن از آن در برابر شدیدترین بلایا محافظت کرده است.

فیلیپ هانون، هماهنگ کننده تحقیقاتی برنامه رهاسازی و رهاسازی کلاغ ماریانا متعلق به اتحادیه حیات وحش باغ وحش سن دیگو، گفت: «روتا و کلاغ ماریانا طوفان های زیادی را در طول تاریخ دیده اند و انعطاف پذیری خود را ثابت کرده اند. جنگل نیز در گرما و رطوبت یک جزیره گرمسیری خیلی سریع بازسازی می شود.

اما از آنجایی که تغییرات آب و هوایی باعث ایجاد طوفان های مکرر و شدیدتر شده است، حتی مناطق حائل تاریخی بیش از هر زمان دیگری در معرض دید قرار دارند. و امسال، دمای غیرعادی گرم اقیانوس‌ها در اقیانوس آرام باعث خوشه‌بندی غیرمعمول فعالیت طوفان در سال جاری شده است.

چرا من این داستان را گزارش کردم

من در سایپان در جزایر ماریانای شمالی به دنیا آمدم و بزرگ شدم، یک قلمرو ایالات متحده در شمال گوام، جایی که حضور نظامی صرفا پس‌زمینه بزرگ شدن بود.

اما مدت‌ها قبل از اینکه باندهای بتنی سنگ آهک مرجانی بومی ما را بسازند، این جزایر با گیاهان و جانوران منحصربه‌فردی که سایه‌بان جنگل را با آواز پر می‌کرد، رشد می‌کردند.

امروزه، بسیاری از گونه‌هایی که اجداد ما می‌شناختند، بیشتر در تاریخ‌های شفاهی و افسانه‌های محلی زنده مانده‌اند - انواع داستان‌هایی که من با شنیدن آن بزرگ شدم. قرن‌ها گسترش استعماری، ساخت‌وساز نظامی، و تشدید بحران آب‌وهوایی، این اکوسیستم‌های منزوی را شکسته و جنگل‌های زمانی شلوغ را به قطعاتی از میراث طبیعی خود تبدیل کرده است.

من می‌خواستم این داستان را بگویم، زیرا این داستان امیدبخش نادری است - حتی با وجود تهدیدهای مداوم برای بازسازی آگا.

برای کلاغ ماریانا، وضعیت از قبل وخیم بود. در اواخر دهه 1990 و اوایل دهه 2000 پس از اینکه یک شکارچی جدید، مار درختی قهوه ای - که از طریق کشتی های باربری نظامی جنگ جهانی دوم به گوام وارد شد - لانه های بومی را ویران کرد، جمعیت به طور کامل از گوام حذف شد. با از بین رفتن جمعیت گوام، بقای این گونه اکنون کاملا به روتا بستگی دارد، جزیره‌ای به وسعت 33 مایل مربع در شمال گوام که در آن طوفان‌های شدید بارها و بارها سایه‌بان جنگل بومی را که گونه برای لانه‌سازی استفاده می‌کند، در هم می‌کوبد.

اما ابر گردبادهای در حال تشدید به اکوسیستمی که قبلا به دلیل از دست دادن زیستگاه و گونه‌های مهاجم ناشی از نظامی‌سازی گسترده شکسته شده است، ضربه می‌زنند. با هر طوفانی که به جمعیتی که قبلا کاهش یافته است، کار حافظان محیط زیست گامی حیاتی برای خرید زمان بیشتر است تا حیات وحش در نهایت بتواند به خودی خود بازگردد.

پروژه مشترک بازیابی کلاغ ماریانا توسط اتحاد حیات وحش باغ وحش سن دیگو (SDZWA)، دانشگاه واشنگتن، و شرکای محلی در سراسر گوام و جزایر ماریانای شمالی، جمعیت را از کمترین میزان خود - تقریبا 130 پرنده - به 300 پرنده افزایش داده است که 79 مورد از آنها توسط SDZWA پرورش داده و دوباره معرفی شدند.

رونالد سوئیسگود، مدیر اکولوژی بازیابی در باغ وحش سن دیگو، گفت: اما این رویکرد اصلاح نژاد حفاظتی "یک روش آخرین راه حل" است که تنها زمانی استفاده می شود که گونه ای در آستانه انقراض مطلق باشد، مانند کندور کالیفرنیا یا کلاغ هاوایی معروف به "آلالا".

سویسگود گفت: «همه این گونه‌ها کاملا به زیستگاه حیاتی وابسته هستند؛ در غیر این صورت، همه آنها در مراکز تولید مثل خواهند بود و هیچ‌کدام در حیات وحش نخواهند بود. اما گاهی اوقات ما متأسفانه اینجا را تمام می کنیم زیرا گونه های فزاینده ای به این نوع زیرساخت نیاز دارند که بسیار پرهزینه است، اما این تنها ابزار باقی مانده ما برای جلوگیری از انقراض برخی از این گونه ها است.

اگرچه ممکن است به نظر دور از انتظار به نظر برسد، بسیاری از این آخرین راهبردها موفقیت واقعی داشته اند. در شرق تنسی، بوم شناسان با موفقیت ماده دودی را بازیابی کردند. در دهه 1980، دهه‌ها پس از اینکه گربه‌ماهی کوچک دودی شب‌زی به طور تصادفی از نهر بومی خود پاک شد، محققی به نام گری دینکینز یک جمعیت شکننده باقی مانده را دوباره کشف کرد.

با کمک بودجه فدرال، دانشمندان تعداد انگشت شماری تخم‌های وحشی را در طول فصل تخم‌ریزی تابستان جمع‌آوری کردند، آنها را برای جوجه‌کشی به آزمایشگاه آوردند، سپس بچه‌های شکننده را در آکواریوم‌های تخصصی، دور از شکارچیان و سایر تهدیدات پرورش دادند. هنگامی که دیوانه های جوان به اندازه کافی قوی شدند که بتوانند از پس خود برآیند، آنها را به خانه بومی خود در آبرامز کریک برگرداندند و شب ها آنها را در آب می لغزیدند تا با عادات شبانه خود مطابقت داشته باشند و پرندگان گرسنه و ماهی های بزرگتر را دور نگه دارند.

دهه‌ها کار برای نجات یک گونه می‌تواند در یک فاجعه به هم بخورد

نجات یک گونه از انقراض می تواند چندین دهه طول بکشد. یک طوفان یا آتش سوزی می تواند آن کار را به خطر بیندازد.

جهنم شرقی، بزرگترین دوزیستان آمریکای شمالی را در نظر بگیرید. جمعیت آن تقریبا 80 درصد کاهش یافته است، حتی با وجود اینکه حافظان محیط زیست سال‌ها را صرف پرورش جهنم‌سازان جوان برای رهایی، نظارت بر جمعیت و اصرار برای حفاظت فدرال کرده‌اند. سپس، در سال 2024، طوفان هلن زیستگاه رودخانه‌ای حیاتی را در آپالاچیان شکست و تعدادی از سمندرهای آبزی را به خشکی برد، جایی که نمی‌توانند زنده بمانند. این تخریب همزمان با فصل تولید مثل پاییز آنها بود و نسل بعدی را نیز تهدید می کرد.

طوفان بر ضرورت حفاظت از جهنم‌گردان تأکید کرد. اما فهرست پیشنهادی قانون گونه‌های در خطر انقراض متوقف شد و تلاش‌های بازیابی بدون حمایت کامل پادمان‌های فدرال باقی ماند.

و سپس در هاوایی، فاجعه دیگری تقریبا راه حیات یک گونه را قطع کرد. «آلالا» یا کلاغ هاوایی، زمانی که آتش‌سوزی‌های جنگلی مائویی در سال 2023 به تأسیساتی نزدیک شد که پرندگانی را که برای بازیابی آن ضروری است، نزدیک شد، در طبیعت منقرض شده بود. کارکنان تا رسیدن خدمه اورژانس با شعله های آتش با شیلنگ مقابله کردند. به هیچ پرنده ای آسیبی نرسید، اما بقای آنها به افرادی بستگی داشت که آتش را دور نگه دارند.

حفاظت از پرندگان در اسارت تنها بخشی از چالش است. بازگرداندن آنها به طبیعت مستلزم جنگل های سالم و محافظت شده است - و بودجه پایدار برای مدیریت آن زمین ها.

این گریزهای باریک آسیب پذیری فزاینده ای را در حفاظت نشان می دهد: با تشدید تغییرات آب و هوای شدید آب و هوا، مکان هایی که گونه های در معرض خطر را زنده نگه می دارند می توانند خود به مناطق فاجعه تبدیل شوند. سال‌ها کار پر زحمت بازیابی به طور فزاینده‌ای به این بستگی دارد که آیا آن پناهگاه‌های شکننده می‌توانند در برابر فاجعه بعدی مقاومت کنند یا خیر.

این جمعیت‌های باقی‌مانده زمان بیشتری را برای رسیدگی به دلایل اصلی کاهش طولانی‌مدت فراهم می‌کنند. بررسی خدمات ماهی و حیات وحش ایالات متحده در سال 2020 هشدار داد که تغییرات آب و هوایی یک تهدید درازمدت فزاینده برای مادوم دودی ایجاد می کند، زیرا افزایش دما و خشکسالی شدید زیستگاه های رودخانه های حیاتی را خشک می کند. رویدادهای شدید کم آب، مانند خشکسالی 2016 که نیمی از سیتیکو کریک را با استخوان خشک کرد، می‌تواند گربه‌ماهی را با اختلال در لانه‌سازی، کاهش تولیدمثل و افزایش تلفات به خطر بیندازد.

گوتلیب گفت: "هر چیزی که به طور قابل توجهی وضعیت زیستگاه در منطقه را تغییر دهد، از جمله طوفان های فاجعه بار که باعث ریزش درختان و رانش زمین یا آتش سوزی می شود که منجر به ورود ناگهانی رسوبات یا سموم به رودخانه های محل زندگی این ماهی ها شود، می تواند تأثیرات عمده ای بر گونه داشته باشد."

تنها چیزی که لازم است یک لانه وحشی است

پس از اینکه چمپی در اواسط اکتبر از دنیا رفت، فاگره در حال قدم زدن در جنگل‌های روتا بود که نشانه‌ی دلگرم‌کننده‌ای را دید که یک کلاغ ماریانا - که سال‌ها پیش دوباره وارد جنگل شده بود - از خود به جای گذاشته بود: یک لانه‌ی ساده و ساده.

این یکی از اولین مواردی بود که محققان در ماه اکتبر پس از ورود باوی به خشکی پیدا کردند. سایبان جزیره به طور قابل توجهی لکه‌دارتر و بازتر از زیستگاه متراکم ترجیحی کلاغ ماریانا باقی می‌ماند، اما فاگره سه‌گانه رها شده را تماشا کرد - متشکل از دو نر و یک ماده غیرمرتبط - که به طور فعال ریشه‌ها و الیاف گیاهی را جمع‌آوری می‌کردند و کارهای نهایی را روی لانه‌ای انجام می‌دادند که اکنون تقریبا کامل شده است.

از آنجایی که کلاغ ها معمولا در ماه اوت لانه سازی می کنند، محققان مطمئن نبودند که آیا در این فصل اصلا اقدام به تولید مثل کنند یا خیر. با این حال، علیرغم شرایط به خطر افتاده و شروع تاخیر، Faegre گفت اگر همه چیز خوب پیش برود، این گروه - همانطور که تیم آنها را نامیده است - می تواند در یک یا دو هفته تخم بگذارد.

تقریبا دو هفته پس از حمله باوی به جزیره، کلاغ‌های ماریانا که محققان در بدترین روزهای طوفان برای نجات آن‌ها تلاش می‌کردند، دوباره در طبیعت رها شدند. درختان افتاده و تیرهای برق سقوط کرده جاده ها را مسدود کرده و بازگشت پرندگان را به تاخیر انداخته است. در همین حال، تیم پرندگان اضطراری در فضای باز ساختند تا پرندگان را به بیرون برگردانند. فاگر گفت، اما با از بین رفتن قدرت جزیره برای ماه ها، بقا به یک نبرد لجستیکی تبدیل شد. این مرکز برای حفظ غذای کلاغ ها به یک ژنراتور متکی بود و فقط چند ساعت در روز از آن استفاده می کرد تا سوخت کمیاب را افزایش دهد.

وقتی غذای فریزر در نهایت فاسد شد، تیم به جیره‌های ثابت روی قفسه‌ها روی آوردند و بعدا از شرکای خود در گوام خواستند تا غذای تازه‌ای را که کلاغ‌ها به شدت به آن نیاز داشتند، ارسال کنند.

فاگره گفت: "باوی طوفان فوق العاده قدرتمندی بود، بسیار بدتر از هر طوفانی که در حافظه زنده مردم روتا وجود دارد." «تا امروز، بیش از سه ماه بعد، تأسیسات کلاغ ماریانا و بسیاری از خانه‌ها در روتا بدون برق باقی مانده‌اند» و افزود که برخی از خدمه با قدرت، غذای کلاغ ماریانا را در خانه‌های خود ذخیره می‌کنند.

درست قبل از ضربه باوی، تیم از هشت کلاغ ماریانا زخمی مراقبت می کرد. دو پرنده قبلا رها شده بودند که از جراحات ناشی از طوفان سوپر سینلاکو، طوفان رده 5 که چند ماه قبل رخ داد، بهبود یافتند. طبق گفته Faegre، کلاغ های آسیب دیده معمولا برای توانبخشی و در نهایت رهاسازی مجدد منتقل می شوند. اما به دلیل شدت جراحات، شش پرنده نتوانستند به زیستگاه بومی خود بازگردند و اوایل ماه جاری به باغ وحش سنت لوئیس منتقل شدند.

به گفته Faegre، دانش‌آموزانی که مکررا به تأسیسات روتا سفر می‌کردند، دو مورد از پرندگان جابجا شده را نام بردند. یکی به نام Suette در CHamoru به معنای "خوش شانس" است، در حالی که دیگری به نام Lina'la به معنای "زندگی" است.

فاگره گفت: «احساس این است که این پرندگان خوش شانس بودند و شانس دوباره ای برای زندگی پیدا کردند. به عنوان مثال، سوئت زمانی که پرنده جوانی در طبیعت بود با خرچنگی که برای او کمی بزرگ بود مقابله کرد. او یک بال خود را به خرچنگ از دست داد اما از آن زمان تاکنون در مراقبت از انسان بسیار خوب عمل کرده است.

با شتاب گرفتن تغییرات آب و هوایی، سویسگود گفت که تکیه بر فرصت های دوم کافی نخواهد بود. برای اطمینان از اینکه کلاغ ماریانا از طوفان بعدی جان سالم به در می‌برد و فراتر از آن رشد می‌کند، تیم در حال بررسی راه‌های جدیدی برای تنوع بخشیدن و گسترش زیستگاه‌های کلاغ ماریانا در اکوسیستم‌های امن‌تر و متنوع‌تر مانند جزایر شمالی همسایه است.

اما برای انجام این کار، آنها نیاز به بودجه دارند. این برنامه در حال حاضر موفقیت آمیز بوده است، با تجزیه و تحلیل های اخیر که نشان دهنده بهبودی متوسط ​​در جمعیت کلاغ ماریانا است و کاهش آن متوقف شده است. با این حال سوایسگود گفت که بودجه اختصاص داده شده فدرال به آنها نمی رسد. او گفت: «چندین از پروژه‌های ما، پروژه‌هایی که به بودجه فدرال وابسته هستند، رو به اتمام هستند.

سوال این است که آیا طبیعت می تواند به اندازه کافی سریع عمل کند تا از تغییرات بیشتر جان سالم به در ببرد؟ در حالی که جنگل‌ها و زیستگاه‌ها ممکن است در نهایت بازگردند، زمان سریع‌تر از تکامل یا بازیابی طبیعی می‌گذرد. با این حال، حفاظت هدفمند به عنوان یک پل ضروری برای معلق نگه داشتن گونه ها در حالی که به سمت راه حل های سیستمی بزرگتر کار می کند، عمل می کند.

گوتلیب گفت: "همه جای دنیا، از جمله محیط زیست، همیشه تحت تاثیر قرار می گیرد." اما چیزی که ما بارها و بارها می‌بینیم این است که این مناطق می‌توانند بهبود یابند. گاهی اوقات حتی به تنهایی.»