دانشمندان دریافتند حیات میکروبی می تواند در قمر یخی زحل انسلادوس زنده بماند

قمر یخی زحل، انسلادوس، مدت‌هاست که به عنوان یکی از جذاب‌ترین مکان‌ها در منظومه شمسی در جستجوی حیات فراتر از زمین برجسته شده است. در زیر پوسته یخ زده آن اقیانوس جهانی از آب مایع شور نهفته است، و توده های آبفشان مانند مواد انفجاری را از آن دریای پنهان به فضا می فرستند که به دانشمندان نمایی غیرمعمول از یک جهان فرازمینی را ارائه می دهد. اکنون، تحقیقات جدید قطعه دیگری را به این پازل اضافه کرده است.

در آزمایش‌های آزمایشگاهی طراحی شده برای تقلید از شرایط سختی که تصور می‌شود در اقیانوس زیرزمینی انسلادوس وجود دارد، محققان دریافتند که میکروب‌های زمین می‌توانند زنده بمانند. نتیجه به این معنی نیست که حیات در انسلادوس پیدا شده است - اما این موضوع را تقویت می کند که اقیانوس زیر سطحی آن، حداقل در اصل، می تواند حیات را پشتیبانی کند.

جزئیات این یافته ها در مطالعه جدیدی که هفته گذشته در Science Advances منتشر شد، ارائه شده است.

انسلادوس با عرض تنها 310 مایل (500 کیلومتر) تقریبا به اندازه آریزونا است و اعتقاد بر این است که اقیانوس آب مایع در زیر پوسته یخ زده خود دارد. در حالی که این به تنهایی آن را خاص نمی کند، جت های آبفشان مانندی که از سطح یخ آن فوران می کنند، آب را از این اقیانوس به فضا می پاشند و به فضاپیماها اجازه می دهند از ترکیب آن نمونه برداری کنند.

در سال 2015، فضاپیمای کاسینی ناسا از میان توده‌های آب عبور کرد و از پوسته انسلادوس در قطب جنوبی آن خارج شد و مقادیر کمی نمک و ترکیبات آلی پیدا کرد. بر اساس این نمونه‌ها، دانشمندان دریافتند که قمر زحل بیشتر مواد شیمیایی مورد نیاز برای زندگی را دارد.

برای کمک به یافتن اینکه آیا حیات می‌تواند در انسلادوس زنده بماند، محققانی که در این مطالعه جدید انجام شده‌اند شرایط اقیانوس انسلادوس را در یک آزمایشگاه بازسازی کردند. آنها آب را با نمک ها و کربنات ها ترکیب کردند و سنگ پودری را برای بازتولید محیط قلیایی اقیانوس و همچنین واکنش هایی که بین آب و بستر سنگی دریا اتفاق می افتد، اضافه کردند.

سپس محققان یک گونه میکروسکوپی را در اقیانوس بیگانه مینیاتوری پرتاب کردند. Methanothermococcus okinawensis یک موجود زنده کوچک است که در نزدیکی منافذ هیدروترمال در اعماق دریا در ناوگان اوکیناوا بین ژاپن و تایوان یافت می شود. همچنین یک متانوژن است که ارگانیسمی است که برای زنده ماندن به نور خورشید یا اکسیژن نیاز ندارد، بلکه هیدروژن و دی اکسید کربن را به گاز متان تبدیل می کند.

در کمال تعجب، محققان ارگانیسم‌هایی را مشاهده کردند که در اقیانوس انسلادوس شبیه‌سازی شده با تولید متان با استفاده از هیدروژن تولید شده توسط واکنش‌های آب و سنگ رشد می‌کردند. این میکروارگانیسم حتی متابولیسم خود را با مقادیر کم دی اکسید کربن در محیط بیگانه تطبیق داد.

نوزر خواجه، دانشمند سیاره‌شناسی در دانشگاه فرای برلین که در این مطالعه مشارکت داشت، در بیانیه‌ای گفت: «این واقعا برای ما غافلگیرکننده بود. "این آزمایشی بود که ما انتظار چنین نتیجه موفقیت آمیزی را نداشتیم."

در مطالعه دوم منتشر شده در همان ژورنال، محققان همچنین پیشنهاد می‌کنند که یافتن آنچه در اقیانوس ماه وجود دارد، آسان‌تر از آنچه قبلا تصور می‌شد، است. با استفاده از داده‌های کاسینی، محققان شواهد جدیدی پیدا کردند که نشان می‌دهد توده‌های اقیانوس انسلادوس یخ زده و تکه‌هایی دارند و ترکیبات و مواد معدنی مختلف را از هم جدا می‌کنند.

فرانک پستبرگ، دانشمند سیاره‌شناسی در دانشگاه فرای برلین، که رهبری این مطالعه را بر عهده داشت، گفت: «انسلادوس در واقع کارهای زیادی را برای ما در تهیه نمونه‌هایی برای تجزیه و تحلیل انجام می‌دهد که معمولا در آزمایشگاه‌های شیمیایی روی زمین تلاش زیادی می‌کنند. اجزای اقیانوسی از یکدیگر جدا شده و به طور همزمان در ذرات یخ متمرکز می شوند.

به گفته پستبرگ، این "خبر عالی در جستجوی حیات" است، زیرا فضاپیمای آینده که در حال کاوش در انسلادوس هستند می توانند به راحتی با استفاده از فناوری فعلی نشانه های حیات را شناسایی کنند.