دانشمندان در سال 1960 روز جمعه 13 نوامبر 2026 را "روز قیامت" پیش بینی کردند. آیا باید نگران بود؟

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

در سال 1960، ساینس، یکی از مجلات علمی برجسته جهان، مقاله ای را با عنوان بدون ابهام منتشر کرد: روز قیامت: جمعه، 13 نوامبر، 2026 پس از میلاد. پیش‌بینی می‌کرد که در این تاریخ آینده - کمی بیش از یک ماه از امروز - جمعیت بشر به بی‌نهایت نزدیک شده و عملا خود را نابود خواهد کرد.

عجیب بودن این ادعا توجه عمومی را به این مقاله جلب کرد. شگفت آورتر - زیرا تحقیقات و ریاضیات اساسی آن درست به نظر می رسید - همچنین توجه علمی دقیق و پایداری را به خود جلب کرد.

نویسندگان - هاینز فون فورستر، پروفسور اتریشی-آمریکایی و متخصص سایبرنتیک، و دو تن از شاگردانش، پاتریشیا ام. مورا و لارنس دبلیو آمیوت - استدلال کردند که جمعیت انسانی استثنایی هستند و ممکن است فراتر از یک نرخ تصاعدی رشد کنند و به طور روزافزونی رشد کنند.

آنها استدلال کردند: "نادره های ما از گرسنگی نمی میرند." آنها تا حد مرگ فشرده خواهند شد.

این مقاله مرتبا مورد استناد قرار می‌گرفت و پیش‌بینی‌های آن بسیار دقیق به نظر می‌رسید - تا حدود سال 1993، در نیمه راه پیش‌بینی‌شده «روز قیامت»، زمانی که جمعیت جهان شروع به عقب افتادن از پیش‌بینی‌های خود کرد.

امروزه، نرخ زاد و ولد جهانی اندکی کمتر از نصف سال 1960 است. امیدوارم همه ما در 13 نوامبر در یک روز عادی از خواب بیدار شویم. با این وجود، این مقاله برای آمیختن علم دقیق با هنر صحنه‌پردازی با اثری خیره‌کننده، نمونه‌ای است.

اواسط قرن بیستم شاهد افزایش نگرانی های اجتماعی در مورد رشد جمعیت جهانی و پتانسیل آن برای منجر به کمبود منابع و درگیری های ژئوپلیتیکی بود. زیربنای بسیاری از این نگرانی، پذیرش ضمنی یا صریح ایده مالتوسی بود که در حالی که جمعیت پتانسیل رشد تصاعدی را دارد، به دلیل ظرفیت تغذیه خود دائما تحت کنترل است.

با این حال، فون فورستر و نویسندگان همکارش در مقاله خود استدلال کردند که تا آنجا که جمعیت وجود دارد، انسان ها ممکن است استثنایی باشند.

با توجه به ظرفیت ما برای برقراری ارتباط و تشکیل «ائتلاف‌هایی» که به ما در حل مشکلات کمک می‌کند، افزایش تراکم جمعیت ممکن است به معنای فرصت‌های بیشتری برای همکاری باشد، به طوری که تعداد ما نه تنها فراتر از یک نرخ تصاعدی، بلکه با یک نرخ روزافزون رشد کند.

آنها سپس از 24 تخمین از جمعیت جهان در طول 2000 سال گذشته استفاده کردند تا نشان دهند که تعداد انسان ها در واقع به طور مداوم از انتظارات پیشی گرفته است. همه اینها با نثر آرام و علمی و به کمک معادلات ریاضی متراکم ارائه شد.

فون فورستر و همکارانش سپس این شخصیت های تاریخی را در آینده پیش بینی کردند و محاسبه کردند که به لطف رشد روزافزون، در سال 2026 تعداد ما به بی نهایت نزدیک می شود.

خوشبختانه، همان ظرفیت همکاری که به توسعه گونه ما در طول تاریخ کمک کرد، اکنون می تواند از این فاجعه جلوگیری کند. آنها به این نتیجه رسیدند که از آنجایی که بعید است بخواهیم طول عمر خود را کاهش دهیم، باید با هم کار کنیم تا نرخ زاد و ولد جهانی را به نصف کاهش دهیم.

این انتشار بلافاصله سر و صدای زیادی به پا کرد. داستان هایی در تایم و نیویورک تایمز وجود داشت. این موضوع موضوع مجموعه‌ای از کمیک استریپ‌های پوگو شد و بسیاری از مفسران این مقاله را به‌عنوان اظهارنظری بی‌پرده در مورد ترس از جمعیت تلقی کردند.

به جای اینکه داستان تمام شود، یک اتفاق خنده دار رخ داد. وقتی ساینس نامه‌هایی را از ریاضیدانان و جمعیت شناسان به ویراستار منتشر کرد که به کار فون فورستر و همکارانش حمله می‌کردند - و آن را «مضحک» و «به‌طور آشکار پوچ» خواندند- نویسندگان با دفاع‌های جانانه‌ای پاسخ دادند که ریاضیات اساسی و نتیجه‌گیری‌های آن را دوچندان کرد.

از دهه 1960 تا 1980، معادله «روز رستاخیز» به طور مرتب در کتاب‌های درسی ژنتیک، بوم‌شناسی و جمعیت‌شناسی - معمولا به صورت اسمی- ذکر می‌شد.

در مکان های غریبه نیز ظاهر شد. به عنوان مثال، در یک کمیته پارلمانی کانادا در سال 1963، یکی از شاهدان صنعت شیمیایی به طور برجسته آن را به عنوان دلیلی برای نیاز به آفت کش های شیمیایی ذکر کرد: برای تغذیه انفجار جمعیت در حال نزدیک شدن. در یک پرونده سقط جنین در دادگاه عالی ایالات متحده در سال 1971 که منجر به Roe v. Wade شد، به این دلیل ذکر شد که نیازی قانع کننده برای دولت برای حمایت از افزایش جمعیت وجود ندارد.

ایده روز قیامت تا حدی ادامه یافت زیرا پیش‌بینی‌های آن برای جمعیت‌های آینده بسیار دقیق بود - حداقل برای مدتی. معادله اصلی آن پیش بینی هایی را ارائه داد که بهتر از اکثر جمعیت شناسان در دهه های 1970 و 1980 بود.

فقط در سال 1993 این دقت شروع به تزلزل کرد و جمعیت جهان شروع به عقب افتادن از پیش‌بینی‌ها کرد – زیرا جهان شروع به انجام کاری کرد که فون فورستر و همکارانش به آن توصیه کردند. امروزه نرخ زاد و ولد در جهان اندکی کمتر از نصف نرخ سال 1960 است.

احتمالا همه ما در روز جمعه، 13 نوامبر، «فشرده تا حد مرگ» از خواب بیدار نخواهیم شد. اما قبل از اینکه به سادگی پیش برویم - آماده شدن برای سناریوی روز قیامت بعدی - ارزش این را دارد که بپرسیم از این سناریوی چه چیزی می توانیم بیاموزیم.

برای من، درس این است که چگونه باورهایمان را به دنیا عرضه کنیم. فون فورستر در مقطعی از زندگی خود یک جادوگر صحنه بود. در زبان کلاسیک صحنه‌سازی، یک توهم مؤثر بر سه بخش متکی است: چیدمان، چرخش فوق‌العاده و آشکارسازی نهایی که وضعیت را به حالت عادی برمی‌گرداند.

مقاله فون فورستر و همکارانش مورد توجه قرار گرفت زیرا یک مقاله علمی معمولی بود که در یک عنوان و نتیجه گیری فوق العاده پیچیده شده بود. اهمیت خود را حفظ کرد زیرا در تحقیقات و استدلال مستحکم بود.

جلب توجه جهان به یک موضوع جدی از طریق پوچ - این یک ترفند خوب است.

لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →

این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.